“BAKIT ANG BATANG BASURERONG ITO AY MAY KWINTAS NA DRAGON NA KATULAD NG SA ANAK KO?!” — NAPAHAGULGOL ANG BILYONARYO NANG MALAMAN NA ANG ANAK NIYANG NAWAWALA NG 10 TAON AY ITINAPON PALA NG KANYANG BAYAW!
Si Don Alejandro ay ang pinakamayamang magnate sa bansa, ngunit ang kanyang puso ay puno ng pangungulila. Sampung taon na ang nakalilipas, nawala ang kanyang 4-taong gulang na anak na si Mateo. Sa kabila ng bilyun-bilyong pabuya, hindi ito nahanap.
Ang tanging nag-aalaga ngayon kay Don Alejandro ay ang kanyang bayaw (kapatid ng kanyang yumaong asawa) na si Roman. Ginawa ni Alejandro na Vice President ng kumpanya si Roman bilang pasasalamat sa “pagsama” nito sa kanyang pagluluksa.
Isang hapon, palabas ng kumpanya sina Don Alejandro at Roman. Papunta na sila sa kanilang limousine.
Biglang may tumakbong isang batang basurero, nasa 14-anyos, payat, madungis, at may bitbit na sako ng mga bote. Natabig ng bata ang sapatos ni Roman.
“Ouch! Walang hiya ka!” sigaw ni Roman. Sinipa ni Roman ang bata nang napakalakas kaya bumagsak ito sa kalsada. “Guard! Ilayo niyo nga ang basurang ito! Ang baho-baho! Baka magnakaw pa ‘yan!”
“Aray po…” iyak ng bata habang pinupulot ang mga nagkalat na bote.
“Roman, tama na ‘yan. Bata lang ‘yan,” suway ni Don Alejandro. Nilapitan ng bilyonaryo ang bata. “Iho, ayos ka lang ba? Pasensya ka na sa kasama ko.”
Akmang aabutan ni Don Alejandro ng pera ang bata nang biglang nahawi ang punit-punit na damit nito.
Mula sa leeg ng bata, lumawit ang isang Gintong Kwintas na may pendant na Luntiang Dragon (Jade Dragon).
Nanlaki ang mga mata ni Don Alejandro. Nanigas ang buong katawan niya. Nabitawan niya ang kanyang hawak na briefcase.
Kilalang-kilala niya ang kwintas na iyon. Ipinasadya niya iyon sa Hong Kong. Isa lang ang ginawa noon sa buong mundo—at isinuot niya iyon sa leeg ni Mateo noong araw na mawala ito!
Nanginginig na hinawakan ni Don Alejandro ang kwintas sa leeg ng bata. Binaliktad niya ang pendant. Nakaukit doon ang maliliit na letrang: M.A. (Mateo Alejandro).
“D-Diyos ko…” garalgal na bulong ni Don Alejandro. Tinitigan niya ang mukha ng bata. Kahit puno ng uling at dumi, nakita niya ang mga mata ng kanyang yumaong asawa.
“Iho… saan mo nakuha ang kwintas na ‘yan?!” umiiyak na tanong ni Don Alejandro.
Natakot ang bata. “S-Sa akin po ‘yan! Huwag niyo pong kukunin! Bigay po ito ng totoo kong Papa bago po ako itapon sa basurahan nung maliit pa ako! Ito na lang po ang alaala ko sa kanya!”
“Itinapon?!” sigaw ni Don Alejandro. “Anak! Ako ‘to! Ako ang Papa mo! Ako si Alejandro!”
Nagyakapan ang mag-ama sa gitna ng kalsada. Napahagulgol si Don Alejandro. Ang bilyonaryo na kinatatakutan ng lahat ay nakaluhod sa kalsada habang yakap ang isang madungis na basurero.
Namutla si Roman. Pinawisan siya ng malamig at akmang tatakas palayo nang mapansin siya ng bata.
“P-Papa…” turo ng bata (Mateo) kay Roman. “Siya po! Siya po ang lalaking nagtapon sa akin sa tambakan ng basura nung bata pa ako! Hindi ko po makakalimutan ang mukha niya at ang boses niya nung sinabi niyang, ‘Mabulok ka sana dito para sa akin na ang buong yaman ng Papa mo!’”
Natahimik ang lahat ng bodyguards at empleyado sa paligid.
Lumingon si Don Alejandro kay Roman. Ang luha sa kanyang mga mata ay napalitan ng nag-aapoy na galit.
“Roman?!” sigaw ni Don Alejandro na parang umuungal na leon. “Ikaw ang nagdukot sa sarili mong pamangkin?!”
Napaluhod si Roman sa takot. “A-Alejandro! Patawarin mo ako! Nasugapa ako sa sugal noon! Naisip ko na kapag nawala si Mateo, ako na ang magiging nag-iisang tagapagmana ng asawa mo at ng kumpanya mo! Nagdilim ang paningin ko!”
PAK! PAK!
Dalawang malakas na suntok ang pinakawalan ni Don Alejandro sa mukha ni Roman. Tumumba ang traydor na bayaw na duguan ang nguso.
“Hayop ka! Pinagkatiwalaan kita! Binigyan kita ng magandang buhay, pero tinapon mo ang anak ko sa basurahan para magdusa nang sampung taon?!”
Agad na ipinaposasan ni Don Alejandro si Roman sa kanyang mga security guards at itinawag sa pulis. Makukulong si Roman ng habambuhay dahil sa Kidnapping at Frustrated Murder.
Binuhat ni Don Alejandro si Mateo papasok sa limousine.
“Hindi ka na ulit magugutom, anak. Uuwi na tayo,” umiiyak na sabi ng bilyonaryo.
Mula sa pagiging batang basurero, bumalik si Mateo sa kanyang tunay na trono bilang nag-iisang prinsipe at tagapagmana ng bilyun-bilyong imperyo ng kanyang ama. At ang kwintas na dragon ay nanatiling nakasabit sa kanyang leeg—simbolo ng kanilang pag-ibig na hindi naputol ng panahon.
WAKAS.
