ARAW-ARAW UMUUWING MADUNGIS AT AMOY LANGIS ANG ANAK KO TUWING MADALING ARAW — AKALA KO AY ADIK SIYA O DRAG RACER, KAYA SINUNDAN KO SIYA ISANG GABI, AT ANG NAKITA KO AY DUMUROG SA PUSO KO
Si Mang Carding ay isang retiradong jeepney driver. Matapos siyang ma-stroke dalawang taon na ang nakakaraan, napilitan siyang ibenta ang kanyang minamahal na jeepney para pambayad sa ospital. Mula noon, naging mainitin na ang ulo niya. Pakiramdam niya ay wala na siyang silbi.
Ang kaisa-isa niyang anak na si Leo (21 anyos) ay tumigil sa pag-aaral ng Engineering para magtrabaho. Ang sabi ni Leo, nagtatrabaho siya bilang “assistant” sa isang opisina.
Pero nagdududa si Carding.
Tuwing uuwi si Leo ng alas-dos o alas-tres ng madaling araw, iba ang amoy niya. Hindi amoy aircon o papel. Amoy siya ng gasolina, grasa, at sunog na goma. Ang mga kuko niya ay itim na itim sa dumi na hindi makuha sa kuskos. Ang mga mata niya ay mapula at laging pagod.
“Saan ka galing, Leo?” galit na tanong ni Carding isang gabi.
“Sa trabaho po, Tay. Nag-overtime,” sagot ni Leo habang tinatago ang mga kamay niya sa likod.
“Trabaho? Anong klaseng opisina ang may grasa? Huwag mo akong lokohin! Sumasali ka sa drag racing ‘no? O baka naman nagdodroga ka at nagbebenta ng piyesa ng nakaw na motor?!”
“Hindi po, Tay. Maniwala kayo,” mahinahong sagot ni Leo, pero hindi siya makatingin nang diretso.
Mas lalong naghinala si Carding nang may marinig siyang tsismis sa kapitbahay. Nakita daw si Leo na sumasakay sa motor kasama ang mga lalaking may tattoo at mukhang siga papunta sa isang liblib na lugar sa dulo ng bayan.
“Diyos ko,” bulong ni Carding. “Napariwara na ang anak ko. Sayang ang utak niya. Sayang ang kinabukasan niya.”
Isang Biyernes ng gabi, umalis si Leo. Sabi niya, may “inventory” daw sila.
Hindi naniwala si Carding. Kahit uugod-ugod at may tungkod, nagpasya siyang sundan ang anak. Sumakay siya ng tricycle at sinabi sa driver na sundan ang jeep na sinakyan ni Leo.
Bumaba si Leo sa isang madilim na eskinita. Ito ang lugar ng mga talyer (auto repair shops) at tambayan ng mga gangster.
Kumabog ang dibdib ni Carding. Tama nga ako. Drag racing o droga ang sadya niya dito.
Naglakad si Carding sa dilim. Narinig niya ang ingay ng mga bakal na pinupukpok at tunog ng welding machine.
Huminto siya sa tapat ng isang lumang talyer na may pangalang “Boss Romy’s Auto Works”.
Sumilip si Carding sa butas ng yero.
Inasahan niyang makikita si Leo na humihithit ng droga o nakikipagpustahan sa karera.
Pero iba ang nakita niya.
Sa gitna ng talyer, may isang lumang jeepney. Kalansay na ito noong una, pero ngayon ay unti-unti nang nabubuo.
Nandoon si Leo. Naka-sando, basang-basa ng pawis, at puno ng grasa ang mukha at katawan.
Nasa ilalim siya ng jeep, inaayos ang makina.
“Leo, pahinga ka muna,” sabi ng isang matandang mekaniko (si Boss Romy). “Kanina ka pang umaga dyan. Baka bumigay ang katawan mo.”
Lumabas si Leo mula sa ilalim ng jeep. Pinunasan niya ang langis sa mukha niya gamit ang maruming basahan.
“Kailangan kong tapusin ‘to, Boss Romy,” sagot ni Leo, hinihingal. “Malapit na ang birthday ni Tatay. Gusto kong i-surprise siya.”
Natigilan si Carding sa labas. Birthday ko?
Lumapit si Leo sa harap ng jeep at hinaplos ang hood nito.
“Naalala ko noong bata ako,” kwento ni Leo kay Boss Romy. “Iyak nang iyak si Tatay noong ibinenta niya ang jeep na ‘to para sa operasyon ko sa appendicitis noon, at nung na-stroke siya. Ito ang buhay niya eh. ‘Yung jeep na ‘to ang nagpaaral sa akin. Kaya ngayong kaya ko na… binibili ko ‘to ulit sa nakabili, paunti-unti. At inaayos ko para maging bago ulit.”
“Bilib talaga ako sa’yo, bata,” sabi ni Romy. “Sayang, Engineering student ka sana. Pero pinili mong maging mekaniko sa gabi at kargador sa umaga para lang mabawi ang jeep ng tatay mo.”
“Okay lang ‘yun, Boss. Ang pangarap, pwedeng ituloy kapag nakaipon. Pero si Tatay, tumatanda na. Gusto kong makita siyang nakangiti ulit. Gusto kong maramdaman niya na may silbi pa siya, na siya pa rin ang ‘Hari ng Kalsada’.”
Napahawak si Carding sa dibdib niya. Tumulo ang luha niya.
Ang akala niyang “bisyo” ay sakripisyo pala.
Ang akala niyang “dumi” sa kamay ng anak niya ay marka ng pagmamahal.
Ang jeep na inaayos ni Leo ay ang dati niyang jeep! Ang jeep na may pangalang “Carding & Leo” sa harap. Hinanap pala ito ng anak niya, binili pabalik, at gabi-gabing inaayos nang palihim para iregalo sa kanya.
Hindi na nakapagpigil si Carding. Pumasok siya sa loob ng talyer.
“Leo…” garalgal na tawag ni Carding.
Nagulat si Leo. Nabitawan niya ang wrench na hawak niya. “T-Tay? Anong ginagawa niyo dito?”
Lumapit si Carding. Tiningnan niya ang anak niyang puno ng grasa. Tiningnan niya ang jeep na halos tapos na ang pintura.
“Tay, sorry po…” yumuko si Leo, akalangapapagalitan siya. “Sorry kung nagsinungaling ako. Gusto ko lang sana…”
Hindi na pinatapos ni Carding ang sasabihin ng anak. Niyakap niya si Leo nang mahigpit. Walang pakialam kung madumihan ang damit niya ng langis at grasa.
“Patawarin mo ako, anak,” hagulgol ni Carding. “Ang sama kong ama. Pinagbintangan kitang adik. Pinagbintangan kitang masama. ‘Yun pala… ‘yun pala ikaw ang pinakamabuting anak sa mundo.”
“Tay…” umiyak na rin si Leo. “Para sa’yo ‘to. Gusto kong ibalik ang ngiti mo.”
“Hindi ko kailangan ng jeep, anak,” sabi ni Carding, hinahawakan ang mukha ni Leo. “Ang makita kang ganito ka-sipag at ka-mapagmahal… sapat na yaman na ‘yun sa akin. Pero salamat. Salamat.”
Sa gabing iyon, nagtulungan ang mag-ama. Si Carding, kahit hirap kumilos, ay tumulong mag-abot ng tools. Nagkwentuhan sila habang inaayos ang preno. Ang talyer na madilim ay napuno ng liwanag ng pagpapatawad at pagmamahalan.
Nang matapos ang jeep, muli itong pumasada. Pero hindi na si Carding ang driver.
Si Leo na ang nagmamaneho, at si Carding ang nasa passenger seat—ang pinaka-proud na tatay sa buong mundo, habang ipinagmamalaki sa bawat pasahero:
“Ang driver na ‘yan? Anak ko ‘yan. Engineer ‘yan. At siya ang nag-ayos ng buhay ko.”
