“ANG BIRTHMARK NA HUGIS LUHA SA LIKOD NG KALIWANG TENGA” — NAPAHAGULGOL ANG BILYONARYA HABANG PINUPUNASAN ANG BUHOK NG KATULONG, DAHIL ITO ANG TANDA NG ANAK NIYANG NAWALA 18 TAON NA ANG NAKAKARAAN!
Si Donya Miranda ay ang may-ari ng Miranda Hotels, ang pinakasikat na hotel chain sa bansa. Sa kabila ng kanyang tagumpay, may lungkot sa kanyang mga mata na hindi kayang takpan ng yaman.
Labingwalong (18) taon na ang nakalilipas, ang kanyang kaisa-isang anak na babae, si Baby Celine, ay dinukot ng sindikato habang nasa parke sila. Kahit anong gawin niyang paghahanap at pagbabayad ng private investigators, hindi na muling nakita ang bata.
Ang tanging palatandaan ni Celine ay isang kakaibang birthmark sa likod ng kanyang kaliwang tenga—hugis patak ng luha (teardrop).
Isang maulan na gabi, nagmamadaling umuwi si Donya Miranda sa kanyang mansion. Sa gate, nakita niya ang bagong katulong na si Ella, na nadulas sa basa at maputik na tiles habang nagbubuhat ng grocery bags.
“Aray!” daing ni Ella habang nakaupo sa putikan, basang-basa sa ulan.
Sa halip na magalit o pandirian, agad na bumaba si Donya Miranda sa kanyang kotse. Likas siyang maawain, lalo na sa mga ka-edad ng anak niya.
“Iha! Ayos ka lang ba?” nag-aalalang tanong ni Donya Miranda. Inalalayan niya itong tumayo. “Basang-basa ka at nanginginig. Halika, pumasok tayo sa loob.”
Dinala niya si Ella sa guest room. Kumuha siya ng malinis na tuwalya at damit.
“Ako na po, Ma’am. Nakakahiya po,” nanginginig na sabi ni Ella.
“Huwag ka nang mahiya. Baka magkasakit ka,” malambing na sagot ng Donya.
Si Donya Miranda mismo ang nagpunas sa basang buhok ni Ella gamit ang tuwalya. Habang dahan-dahan niyang hinahawi ang basang buhok ng dalaga sa gilid para tuyuin ang leeg nito, natigilan siya.
Sa likod ng kaliwang tenga ni Ella, may isang maliit at kulay kapeng marka.
Nanlaki ang mga mata ni Donya Miranda. Binitawan niya ang tuwalya. Hinawakan niya ang mukha ni Ella at inilapit ang ilaw para makita nang maayos.
Hugis patak ng luha.
Bumilis ang tibok ng puso ni Donya Miranda. “Iha… Ilang taon ka na?”
“D-Disiotso (18) po, Ma’am,” sagot ni Ella.
“Sino ang mga magulang mo?” nanginginig na tanong ng Donya, tumutulo na ang luha.
“Wala po akong kinagisnang magulang, Ma’am,” kwento ni Ella. “Sabi po sa ampunan, iniwan daw po ako ng isang hindi kilalang babae sa simbahan noong sanggol pa ako. Ang tanging iniwan lang daw po ay ang kumot na may burdang ‘MC’.”
Napahagulgol si Donya Miranda. Kinuha niya ang kanyang wallet at inilabas ang isang lumang litrato ng sanggol na nakabalot sa kumot na may burdang ‘MC’ (Miranda Celine).
“Diyos ko… Celine… Anak ko!” sigaw ni Donya Miranda sabay yakap nang mahigpit kay Ella.
“P-Po? Anak niyo po ako?” gulat na tanong ni Ella.
“Oo, anak! Ikaw si Celine! Ang birthmark na ‘yan… at ang kumot… Ikaw ang nawawala kong prinsesa!” iyak ng ina. “Labingwalong taon kitang hinanap!”
Nagyakapan ang mag-ina sa gitna ng guest room. Ang katulong na inakalang walang pamilya, ay natagpuan na ang kanyang tunay na ina—isang bilyonarya na hindi sumukong maghanap sa kanya.
Kinabukasan, ipinakilala ni Donya Miranda si Ella (Celine) sa buong mundo bilang nag-iisang tagapagmana ng Miranda Hotels. Hindi na muling nagbuhat ng grocery si Ella, dahil sa wakas, nakauwi na siya sa piling ng kanyang tunay na ina.
WAKAS.
