AKO ANG PINAKAKINATATAKUTANG MAFIA BOSS SA SINDIKATO… PERO TULUYAN AKONG NAPALUHOD AT NADUROG NANG HARAPIN AKO NG ISANG LIMANG TAONG GULANG NA BATA!
Malamig ang gabi at bumubuhos ang malakas na ulan. Hawak ko ang aking baril, tumutulo ang dugo mula sa aking kamao matapos ang isang sagupaan sa labas.
Ako si Marco, ang walang-awang boss ng pinakamalaking underground syndicate sa bansa. Walang nakakabangga sa akin na nananatiling buhay. Ngayong gabi, nandito ako sa isang lumang apartment para singilin si Arturo—isang lalaking nagnakaw ng limampung milyong piso mula sa kumpanya ko. Ang utos ko sa mga tauhan ko: Walang ititirang buhay.
Sipa kong binuksan ang pinto ng apartment. Basag ang mga bintana at magulo ang mga gamit, ngunit walang Arturo na sumalubong sa amin. Tumakas na ang duwag.
Akmang aalis na sana kami nang makarinig ako ng mahinang kaluskos mula sa loob ng isang madilim na aparador. Kinasa ko ang aking baril. Itinaas ng mga tauhan ko ang kanilang mga armas. Dahan-dahan, binuksan ko ang pinto ng aparador, handang kalabitin ang gatilyo.
Ngunit tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.
Hindi isang armadong lalaki ang nasa loob. Isang limang taong gulang na batang babae. Yakap-yakap niya ang isang luma at maruming teddy bear. Namumutla siya, nanginginig sa takot, at may mga pasa sa kanyang maliliit na braso.
Tinignan ko siya nang may malamig na mga mata. “Nasaan ang tatay mo?” bulyaw ko.
Inaasahan kong iiyak siya at magmamakaawa, gaya ng ginagawa ng lahat ng taong nakakaharap ko. Ngunit sa halip na sumigaw, tinitigan niya ang duguang kamao ko. Dahan-dahan siyang lumabas mula sa aparador. Kinuha niya ang kanyang maliit na bulsa at naglabas ng isang gusot na Cinderella band-aid.
Humakbang siya palapit sa pinakakinatatakutang lalaki sa siyudad. Tumingala siya sa akin at inabot ang band-aid.
“Sabi po ni Papa… kapag may sugat, lagyan ng band-aid para hindi na umiyak,” inosenteng bulong ng bata, ang boses ay nanginginig ngunit puno ng pag-aalala. “Masakit po ba ‘yan, Kuya?”
Pakiramdam ko ay tila nabasag ang yelong bumabalot sa puso ko sa loob ng dalawampung taon…
Nabitawan ko ang aking baril. Umalingawngaw ang pagbagsak nito sa sahig, dahilan para magulat ang mga tauhan ko. Sa buong buhay ko, namuhay ako sa karahasan. Sanay akong makakita ng takot at galit sa mga mata ng tao. Ngunit ang batang ito… inalok niya ako ng awa.
Dahan-dahan akong lumuhod para pumantay sa kanya. Tinitigan ko ang mga pasa sa kanyang braso. “Sino ang may gawa niyan sa’yo?” mahina kong tanong, pinipigilan ang galit na unti-unting namumuo sa dibdib ko.
“Si Papa po,” sagot niya habang idinidikit ang band-aid sa kamay ko. “Sabi niya po kanina, aalis na siya. Iiwan niya raw po ako dito para pambayad sa mga halimaw na maniningil sa kanya. Kayo po ba yung halimaw? Kasi hindi po kayo mukhang halimaw. Kamukha niyo po yung angel na drawing ko.”
Isang matinding kirot ang bumaon sa dibdib ko. Ginamit ni Arturo ang sariling anak bilang pain para makatakas. Iniwan niya ang inosenteng batang ito sa dilim, naghihintay na patayin ng sindikato.
Kinuyom ko ang aking mga kamao. “Ano ang pangalan mo?”
“Elara po.”
Binuhat ko siya. Sa sandaling iyon, ang malamig at walang-awang si Marco ay namatay. “Hindi ako halimaw, Elara. At simula ngayon, walang sinuman ang pwedeng manakit sa’yo.”
Lumipas ang isang taon.
Nagbago ang buong buhay ko. Ang mansyon ko na dating puno ng mga armas at sigarilyo ay napuno ng mga laruan at kulay rosas na pintura. Unti-unti kong iniwan ang mga ilegal na negosyo at ginawang lehitimo ang lahat ng kumpanya ko. Naging ama ako. Si Elara ang naging kahinaan ko, ngunit siya rin ang naging pinakamalakas kong sandata para maging mabuting tao.
Hanggang sa isang hapon, nag-ring ang cellphone ko. Isang hindi kilalang numero.
“Boss Marco,” isang pamilyar at mayabang na boses ang nagsalita. Si Arturo. “Nabalitaan ko ang balita. Inampon mo raw ang anak ko? Mukhang lumambot na ang kinatatakutang mafia boss.”
Natahimik ako. Pinakinggan ko lang ang demonyong boses niya.
“Gusto ko siyang kunin,” tumawa si Arturo. “Ibigay mo sa akin ang dalawang daang milyon, at hindi ko ide-demanda sa korte ang pagkuha mo sa anak ko. Ako ang legal na ama, Marco. Kapag hindi ka nagbayad, kukunin ko siya pabalik at ibebenta ko siya sa ibang bansa.”
Hindi ako sumagot. Ibinaba ko ang tawag.
Tiningnan ko si Elara na masayang naglalaro sa hardin, ligtas at masaya.
Kinabukasan, pumunta si Arturo sa tagpo na sinabi niya—isang abandoned warehouse. Nakangisi siyang naghihintay, inaasahang darating ako na may dalang mga bag ng pera, nagmamakaawa.
Ngunit ang dumating ay hindi pera.
Bumukas ang malalaking pinto ng warehouse. Pumasok ang limampung itim na SUV. Bumaba ang daan-daang armadong tauhan ko, pinalibutan si Arturo na ngayon ay unti-unting namumutla at nanginginig ang mga tuhod.
Kalmado akong naglakad palapit sa kanya, suot ang pormal kong itim na suit.
“M-Marco… Nasaan ang pera?!” nanginginig na utal ni Arturo, umatras hanggang sa sumandal sa pader.
“Pera?” malamig kong tanong. “Inisip mo ba talagang magbabayad ako sa lalaking nanakit at nagtapon sa anak ko sa basurahan?”
“Anak ko siya! Dugo ko siya!” sigaw ni Arturo, umiiyak sa takot.
Tumigil ako sa harap niya at tinignan siya nang walang kahit anong emosyon. “Ang dugo niya ay nanggaling sa’yo, oo. Pero ang buhay niya, ang kaligtasan niya, at ang apelyido niya ngayon… ay sa akin. Siya si Elara Imperial. Isang mafia princess.”
Humarap ako sa aking kanang-kamay. “Kayo na ang bahala sa kanya. Siguraduhin niyong mararanasan niya ang lahat ng takot na naramdaman ni Elara noong gabing iniwan niya ito sa madilim na aparador.”
“Opo, Boss.”
Tinalikuran ko si Arturo habang nagmamakaawa at sumisigaw siya, kinakaladkad ng aking mga tauhan papunta sa pinakamalalim na selda ng sindikato. Wala akong naramdamang awa.
Sumakay ako sa aking sasakyan at umuwi. Pagdating ko sa mansyon, sinalubong ako ni Elara ng isang mahigpit na yakap.
“Papa! Nandito ka na!” masayang bati niya.
Ngumiti ako at hinalikan ang kanyang noo. “Oo, anak. Nandito na si Papa.”
Ang dating halimaw sa dilim ay natagpuan ang kanyang liwanag. At para sa liwanag na iyon, handa akong sunugin ang buong mundo para maprotektahan siya.
