AKALA KO AY “GOLD DIGGER” ANG ASAWA KONG MAS BATA SA AKIN NG 30 YEARS DAHIL SA PAGBIBIGAY NIYA NG “ESPESYAL NA TUBIG” GABI-GABI — PERO NANG SUNDAN KO SIYA SA KUSINA, NATUKLASAN KO ANG ISANG LIHIM NA DUMUROG SA PUSO KO
Si Helena ay 58 anyos na. Isa siyang matagumpay na businesswoman na nagmamay-ari ng ilang factory ng sapatos. Sa kabila ng kanyang edad at yaman, naging sentro siya ng tsismis nang pakasalan niya si Jelo, isang lalaking 28 anyos lamang.
“Perahan lang ‘yan,” bulong ng mga kaibigan ni Helena. “Anak mo na ‘yan eh. Siguradong hihintayin ka lang mamatay niyan para makuha ang yaman mo.”
Pero hindi naniwala si Helena noon. Mahal niya si Jelo. Mabait ito, malambing, at pinararamdam sa kanya na siya ay bata pa rin.
Sa loob ng anim na taon, may isang ritwal si Jelo. Tuwing gabi, bago matulog, dadalhan niya si Helena ng isang basong gatas o tubig.
“Inumin mo na ‘to, my little wife,” malambing na sabi ni Jelo sabay halik sa noo niya. “Para mahimbing ang tulog mo at lalo kang gumanda.”
Inuubos naman ito ni Helena dahil tiwala siya sa asawa.
Pero nitong mga nakaraang buwan, nakaramdam si Helena ng kakaiba. Madalas siyang mahilo. Madalas siyang makalimot. Minsan, nakikita niyang nagbubulungan si Jelo at ang family lawyer nila.
Nagsimulang pumasok ang duda sa isip ni Helena. Nilalason ba niya ako?
Isang gabi, hindi ininom ni Helena ang tubig. Ibinuhos niya ito sa paso ng halaman nang hindi nakikita ni Jelo. Nagtulug-tulugan siya.
Bandang ala-una ng madaling araw, narinig niyang bumangon si Jelo. Dahan-dahan itong lumabas ng kwarto.
Bumangon si Helena at sinundan ang asawa nang nakayapak.
Nakita niya si Jelo sa kusina. Nakatalikod ito, may kausap sa telepono. May dinudurog itong gamot sa ibabaw ng mesa.
“Oo, Doc,” sabi ni Jelo sa telepono. Ang boses nito ay seryoso at parang naiiyak. “Hindi na tumatalab ang gamot. Nagiging makakalimutin na naman siya. Nagiging paranoid na siya.”
Nanlaki ang mata ni Helena. Gamot? Anong gamot?
“Kailangan ko na bang dagdagan ang dosage?” tanong ni Jelo. “Doc, gagawin ko ang lahat. Kahit ibenta ko pa ang natitira kong ari-arian. Basta huwag lang siyang mawala sa akin. Hindi niya pwedeng malaman ang totoo. Masasaktan siya.”
Hindi na nakapagpigil si Helena. Pumasok siya sa kusina at binuksan ang ilaw.
“Anong totoo, Jelo?!” sigaw ni Helena. “Anong gamot ‘yan?! Nilalason mo ba ako para makuha mo na ang kumpanya ko?!”
Nagulat si Jelo. Nabitawan niya ang telepono.
“Helena… gising ka…”
“Sumagot ka!” sigaw ni Helena, kumuha ng kutsilyo sa lagayan dahil sa takot. “Anim na taon mo na akong pinapainom! Kaya pala ako nahihilo! Kaya pala ako nakakalimot! Pinapatay mo ako dahan-dahan!”
“Hindi!” sigaw ni Jelo, lumapit pero itinaas ang mga kamay bilang pagsuko. “Helena, bitawan mo ‘yan. Hindi kita nilalason.”
“Sinungaling! Narinig kita! Sabi mo ibebenta mo ang ari-arian! At may kausap kang doktor!”
Huminga nang malalim si Jelo. Tumulo ang luha sa mga mata ng binata.
“Helena… tumingin ka sa paligid mo,” sabi ni Jelo.
“Anong paligid? Nasa mansyon tayo!”
“Wala tayo sa mansyon, Helena,” malungkot na sabi ni Jelo.
Natigilan si Helena. Tumingin siya sa paligid.
Bigla niyang napansin. Ang dingding ay hindi marmol. Ang sahig ay hindi wood parquet. Ang “kitchen counter” ay gawa lang sa simpleng tiles.
Nasaan siya?
“Helena,” sabi ni Jelo, dahan-dahang kinuha ang folder sa ibabaw ng ref. “Basahin mo ‘to.”
Kinuha ni Helena ang folder.
Ito ay isang Medical Record.
Patient Name: Helena Go
Diagnosis: Early-Onset Alzheimer’s Disease (Severe) & Post-Traumatic Stress Disorder.
At sa ilalim nito, may mga Bank Statements.
Nakita ni Helena na ang kanyang kumpanya ay bankrupt na apat na taon na ang nakakaraan dahil sa panloloko ng dati niyang business partner. Nawala ang lahat sa kanya—ang mansyon, ang pera, ang pabrika.
Nanghina si Helena. Nabitawan niya ang kutsilyo.
“A-anong ibig sabihin nito?”
Lumapit si Jelo at niyakap siya.
“Apat na taon na tayong walang pera, Helena,” bulong ni Jelo. “Nawala ang lahat sa’yo noong 54 years old ka. Dahil sa sobrang shock, nagkaroon ka ng psychotic break. Hindi mo matanggap na mahirap ka na. Tapos, lumabas ang Alzheimer’s mo.”
Patuloy na umiyak si Jelo.
“Sabi ng doktor, dapat ka nang dalhin sa mental institution. Pero ayoko. Nangako ako sa’yo sa altar, di ba? In sickness and in health. Kaya dinala kita dito sa lumang bahay ng lola ko. Inayos ko ‘to para magmukhang loob ng mansyon mo dati. Nagtatrabaho ako bilang call center agent sa gabi at virtual assistant sa umaga para ma-maintain natin ang lifestyle na sanay ka.”
Tumingin si Helena sa baso ng tubig na may dinurog na gamot.
“Ang tubig na ‘yan… may halong memantine at sedatives. Para kumalma ka. Para makatulog ka. At para mapabagal ang paglala ng sakit mo. Kasi tuwing hindi ka nakakainom, bumabalik ang alaala mo na bankrupt ka na, at inaatake ka sa puso sa sobrang stress.”
“At yung sinabi mo sa telepono na ibebenta mo ang ari-arian?” tanong ni Helena.
“Ari-arian ko,” sagot ni Jelo. “Ibebenta ko ang lupa na pamana sa akin ng magulang ko sa probinsya. Kasi… kailangan mo ng operasyon sa puso next month. At kulang na ang sweldo ko.”
Napahagulgol si Helena. Bumagsak siya sa sahig.
Ang lalakeng pinaghinalaan niya… ang lalakeng akala ng lahat ay “Gold Digger”… ay siya palang bumubuhay sa kanya.
Si Jelo ang nagbayad ng lahat. Si Jelo ang nagtiis sa mga sigaw niya kapag sinusumpong siya. Si Jelo ang gumawa ng isang pekeng mundo para lang hindi siya masaktan sa katotohanang wala na siyang yaman.
Inubos ni Jelo ang kabataan nito para alagaan ang isang matandang babae na wala nang maibibigay sa kanya kundi sakit ng ulo.
“Bakit?” iyak ni Helena. “Bakit hindi mo na lang ako iniwan? Wala na akong pera, Jelo! Pabigat na lang ako!”
Lumuhod si Jelo at hinawakan ang mukha ng asawa niya.
“Dahil noong panahong wala akong-wala, noong tinalikuran ako ng pamilya ko dahil black sheep ako, ikaw lang ang tumanggap sa akin, Helena. Minahal mo ako hindi dahil sa kung ano ang kaya kong ibigay, kundi kung sino ako. Kaya ngayon… habang buhay ako, hindi kita pababayaan.”
Niyakap ni Helena si Jelo. Sa gabing iyon, hindi siya uminom ng gamot para makalimot. Uminom siya ng katotohanan.
Kinabukasan, kahit mahirap, pinili ni Helena na harapin ang realidad. Sinamahan niya si Jelo. Ibinenta nila ang lupa ni Jelo para sa operasyon.
Bagamat unti-unti nang nawawala ang alaala ni Helena dahil sa sakit, may isang bagay na hinding-hindi niya nakakalimutan.
Tuwing gabi, kapag iniaabot ni Jelo ang tubig, sasabihin ni Helena:
“Salamat, mahal ko. Hindi ko man maalala kung nasaan ang yaman ko, alam ko kung nasaan ang puso ko.”
At iyon ay sapat na para kay Jelo. Dahil para sa kanya, si Helena pa rin ang kanyang “Little Wife,” mayaman man o mahirap, nakakaalala man o nakakalimot.
