Bumagsak Ang Eroplanong Sinasakyan Ko Ngunit Nakaligtas Ako… Pag-Uwi Ko Nang Sugatan Sa Aming Bahay, Naabutan Kong Nagpa-Party Ang Pamilya Ng Asawa Ko At Ang Kanyang Bagong Babae Habang Masayang Binabasa Ang Aking Huling Habilin!
(PART 1 )
Ako si Diana, tatlumpu’t limang taong gulang at CEO ng isang malaking cosmetics brand sa Pilipinas. Limang taon na kaming kasal ng asawa kong si Eric. Binigyan ko siya ng magandang buhay, at pinatira ko rin sa aming mansyon ang kanyang inang si Mama Susan.
Isang linggo na ang nakalipas, sumakay ako sa isang private plane patungong probinsya para sa isang business trip. Ngunit dahil sa masamang panahon, bumagsak ang aming eroplano sa isang liblib na kagubatan.
Naging laman ng mga balita ang trahedya. Idineklara ng mga awtoridad na walang nakaligtas at inakalang P.umanaw na kaming lahat.
Ngunit isang himala na ako ay nakaligtas. Ilang araw akong nagpagaling sa isang maliit na klinika sa bundok, puno ng mga pasa, S.ugat, at nakabenda ang aking kaliwang braso.
Dahil wala akong dalang cellphone, hindi ako nakatawag. Ang tanging nasa isip ko ay ang aking asawa na siguradong nagluluksa at umiiyak ngayon sa aking pagkawala.
Kaya nang makabalik ako sa siyudad, dumiretso agad ako sa aming mansyon upang surpresahin at patahanin ang aking pamilya.
Ngunit pagdating ko sa tapat ng aming bahay, napansin kong maraming nakaparadang mamahaling sasakyan. Rinig na rinig ko ang malakas na party music mula sa aming garden.
Naguguluhan, dahan-dahan akong naglakad papasok sa likod-bahay.
At ang eksenang tumambad sa akin ay halos magpatigil sa pag-ikot ng aking mundo.
Walang nagluluksa. Walang umiiyak.
Ang buong garden ay puno ng mga dekorasyon, mga mamahaling pagkain, at nag-iinuman ang mga kamag-anak ni Eric.
Sa gitna ng entablado, nakatayo ang asawa kong si Eric, hawak sa baywang ang isang napakagandang babae na nakasuot ng isa sa mga paborito kong mamahaling damit at alahas!
Sa tabi nila, nakaupo si Mama Susan na may hawak na isang pamilyar na brown envelope—ang folder ng aking Last Will and Testament!
“Cheers sa ating lahat!”
Masayang sigaw ni Eric sa mikropono habang itinataas ang kanyang wine glass.
“Sa wakas, tapos na ang pagpapanggap ko! Wala na ang pabigat at nakakasawang si Diana! Ang mansyong ito, ang kumpanya, at ang limandaang milyong pisong yaman niya ay sa akin na mapupunta! Pwede na kaming magpakasal ng tunay kong mahal na si Vanessa!”
Nagpalakpakan ang mga matapobre niyang kamag-anak. Hinalikan ng K.abit ang asawa ko sa harap ng lahat.
“Ang swerte mo, anak! Mabuti na lang at bumagsak ang eroplanong iyon. Ngayon, reyna na ako sa mansyong ito!”
Matinis na tawa ng biyenan kong si Mama Susan habang iwinawagayway ang aking Huling Habilin.
Nanginig ang buong katawan ko, hindi dahil sa sakit ng aking mga S.ugat, kundi dahil sa matinding poot at pandidiri.
Habang nag-aagaw-buhay ako sa gitna ng kagubatan, ang pamilyang inaruga at binuhay ko ay nagpapakasarap at ipinagdiriwang ang inakala nilang pag-m.amatay ko!
Huminga ako nang malalim. Pinunasan ko ang mga luha sa aking mga mata, at dahan-dahan akong naglakad palabas mula sa dilim patungo sa liwanag ng entablado.
(PART 2 )
Ang mga takong ng aking sapatos ay lumikha ng mabigat na tunog sa sahig.
Nang tumapat ako sa ilaw, unti-unting namatay ang musika. Nabitawan ng mga bisita ang kanilang mga baso. Ang tawanan ay napalitan ng nakakabinging katahimikan.
Nang magtama ang aming paningin ni Eric, nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa. Namutla siya na parang naubusan ng D.ugo.
“M-Multo… M-Multo ni Diana!”
Natatarantang tili ni Mama Susan, nahulog mula sa kanyang upuan at nabitawan ang envelope.
Napasigaw ang K.abit na si Vanessa at nagtago sa likod ni Eric.
Ngumisi ako nang napakalamig. Isang ngiting puno ng kamatayan.
“Masyado yatang maaga ang celebration ninyo para sa m.amatay kong katawan.”
Dumadagundong kong boses na nagpayanig sa buong garden.
“D-Diana?! B-Buhay ka?!”
Nanginginig at halos hindi makahingang tanong ni Eric. Nanghina ang kanyang mga tuhod at napakapit siya sa lamesa.
Lumapit ako at kinuha ang folder ng Last Will and Testament ko mula sa sahig. Tinitigan ko silang tatlo nang may matinding pandidiri.
“Buhay na buhay ako, Eric. Sayang at hindi natupad ang pangarap ninyong makuha ang yaman ko.”
Bumaling ako kay Vanessa na ngayon ay nanginginig sa takot, suot-suot pa rin ang aking diyamanteng kwintas.
“Hubarin mo ang damit at kwintas ko bago ko pa balatan nang buhay ang buong katawan mo.”
Malamig at nakakatakot kong utos. Dahil sa matinding kaba, mabilis na tinanggal ni Vanessa ang kwintas at itinapon sa mesa.
“D-Diana, hon… b-biro lang ‘yun! Naglasing lang ako kaya kung anu-ano ang sinabi ko! Ikaw ang mahal ko!”
Umiiyak na pagmamakaawa ni Eric, pilit na lumuluhod sa aking harapan habang nakikita ang dugo mula sa aking benda.
Umatras ako at itinulak siya gamit ang aking sapatos.
“Biro? Binabasa ninyo ang pamana ko kasama ang K.abit mo! Ginawa niyo akong isang malaking tanga!”
Kinuha ko ang aking cellphone mula sa aking bulsa at nag-dial.
“Hello, Chief? Pumasok na kayo.”
Ilang sandali pa, bumukas nang malakas ang gate at pumasok ang limang p.ulis na dinaanan ko kanina bago ako pumasok sa bahay.
Nanlaki ang mga mata ni Eric at Mama Susan.
“Arestuhin ninyo ang lalaking iyan at ang kanyang K.abit para sa kasong Adultery at pagn.anakaw ng aking mga alahas at sasakyan.”
Madiin kong utos.
“HINDI! Diana, parang awa mo na! Asawa mo ako! Mama, tulungan mo ako!”
Humahagulgol na sigaw ni Eric habang walang-awang pinoposasan ng mga p.ulis kasama si Vanessa.
“Diana, anak! Patawarin mo kami! Hindi na namin uulitin!”
Umiiyak na luhod ni Mama Susan.
“Wala akong pamilyang mga linta! At ikaw, lumayas ka sa pamamahay ko ngayon din kung ayaw mong isama kita sa selda!”
Bulyaw ko sa aking biyenan.
Nagtakbuhan palabas ang mga matapobreng kamag-anak, habang si Mama Susan ay nagmamadaling nagbalot ng kanyang mga lumang damit, umiiyak na itinaboy sa kalsada sa kalagitnaan ng gabi.
Samantala, dinala sa K.ulong-an si Eric at ang kanyang babae.
Pagkatapos ng gabing iyon, mabilis kong inasikaso ang annulment namin. Nabulok si Eric sa loob ng rehas na walang kahit anong yaman na nakuha mula sa akin. Ang kanyang pamilya ay bumalik sa matinding kahirapan.
Ako naman ay mas lalong tumatag at nagpatuloy sa pagpapalago ng aking imperyo, napatunayan na hindi kayang patayin ng kahit anong trahedya ang isang babaeng alam ang kanyang tunay na halaga.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong ipanalangin ang kasamaan o pagkawala ng taong walang ibang ginawa kundi bigyan ka ng magandang buhay. Ang kasakiman sa pera at pagnanasa sa yaman ng iba ay laging magdadala sa iyo sa sarili mong kapahamakan. Ang mga taong nagtataksil at nagdiriwang sa sakit ng iba ay palaging sisingilin ng karma nang higit pa sa inaasahan nila.
