Dumating Ako Sa Istasyon Nang Maaga At Pumasok Sa Isang Flower Shop Ngunit Nakita Ko Ang Aking Asawa Na Bumibili Ng Puting Bulaklak Kaya Sinundan Ko Siya At Natuklasan Ang Lihim Na Mas Masakit Pa Sa Pagtataksil
Ako si Maya, tatlumpu’t dalawang taong gulang. Pitong taon na kaming kasal ng asawa kong si Anton. Sa mata ng lahat, kami ang perpektong mag-asawa. Si Anton ay isang mapagmahal, masipag, at responsableng lalaki. Ngunit nitong mga nakaraang buwan, napansin ko ang unti-unting pagbabago sa kanya.
Madalas siyang umuwi nang gabi. Palagi siyang pagod, at minsan, nakikita ko siyang tulala. Kapag tinatanong ko siya kung may problema, ngingiti lang siya at sasabihing nai-stress lang siya sa trabaho. Nitong huli, nagdahilan siyang nag-enroll siya sa isang gym dahil gusto raw niyang maging fit, kaya tuwing weekend ay umaalis siya nang maaga.
Bilang isang asawa, hindi ko maiwasang mag-isip. May iba na ba siya? May K.abit ba ang asawa ko?
Isang Sabado ng umaga, napagpasyahan kong umuwi sa probinsya para bisitahin ang aking mga magulang.
“Mahal, sasama ka ba sa akin sa probinsya ngayong araw? Matagal ka na nilang hindi nakikita,” malambing kong tanong habang nag-aayos siya ng gamit.
Hinalikan niya ako sa noo ngunit umiling siya.
“Pasensya na, Maya. May matinding gym session ako ngayon kasama ang trainer ko. Hindi talaga ako makakasama sa’yo. Mag-iingat ka sa biyahe, ha? Mahal na mahal kita,” sagot niya bago siya mabilis na umalis ng bahay.
Inayos ko ang aking mga gamit at nagtungo sa bus station. Dahil walang trapik, nakarating ako sa istasyon nang napakaaga. Dalawang oras pa bago ang departure ng bus ko. Upang pumatay ng oras, naglakad-lakad ako sa mga tindahan malapit sa istasyon at pumasok sa isang malaking flower shop para tumingin ng mga halaman.
Habang naglilibot ako sa loob ng tindahan, parang huminto ang pag-ikot ng aking mundo.
Sa kabilang dulo ng flower shop, nakita ko ang isang pamilyar na bulto ng lalaki. Si Anton. Nakasuot siya ng jacket at baseball cap. Nakatayo siya sa counter at nagbabayad para sa isang napakalaking bouquet ng mga puting rosas at liryo. Ang mga puting bulaklak ay madalas ginagamit para sa mga taong may matinding karamdaman o para sa mga p.umanaw na.
Bumilis ang tibok ng puso ko. Akala ko ba nasa gym siya? Para kanino ang mga bulaklak na iyon?
Hindi ako nag-iskandalo. Hindi ako nagpanggap na nagulat. Huminga ako nang malalim, lumapit sa isang attendant, at bumili ng anim na pirasong puting rosas.
Paglabas ni Anton, palihim ko siyang sinundan. Sumakay siya sa isang taxi, kaya mabilis din akong pumara ng sasakyan at inutusan ang driver na sundan siya.
ANG SAKIT SA LIKOD NG MGA PUTING BULAKLAK
Habang umaandar ang sasakyan, nag-iisip ako ng mga senaryo. Siguro ay pupunta siya sa isang hotel. Siguro ibibigay niya iyon sa isang K.abit. Nakahanda na ang puso ko sa pinakamasakit na pagtataksil na pwede niyang gawin. Nakahanda na akong hiwalayan siya.
Ngunit hindi huminto ang taxi ni Anton sa isang hotel. Hindi rin ito huminto sa isang mamahaling subdivision o condo.
Huminto ito sa tapat ng City General Hospital.
Napakunot ang noo ko. Nagbayad ako sa driver at mabilis na bumaba, bitbit ang anim na puting rosas. Sinundan ko si Anton papasok sa ospital. Naglakad siya patungo sa elevator, at nang sumara ito, tiningnan ko ang floor indicator. Huminto ito sa 4th Floor.
Tiningnan ko ang directory ng ospital sa lobby. 4th Floor: Oncology Center (Cancer Ward).
Nanlamig ang buong katawan ko. Parang inubusan ng d.ugo ang aking mukha. Nagsimulang mangatog ang mga tuhod ko. Bakit siya pupunta sa cancer ward? Sino ang bibisitahin niya?
Sumakay ako sa susunod na elevator. Pag-akyat ko sa 4th floor, hinanap ko siya sa mahabang pasilyo. Nakita ko siyang pumasok sa isang pribadong kwarto sa dulo ng hallway. Dahan-dahan akong naglakad papalapit. Bukas nang bahagya ang pinto ng kwarto.
Sumilip ako. At ang eksenang tumambad sa aking paningin ay dumurog sa aking kaluluwa nang pira-piraso. Mas masakit, mas nakakakilabot, at mas nakakapanghina kaysa sa anumang pagtataksil ng isang K.abit.
Sa loob ng kwarto, hindi isang babae ang binibisita ni Anton. Siya mismo ang pasyente.
ANG KATOTOHANANG ITINAGO SA DILIM
Nakatayo si Anton sa harap ng isang salamin. Inalis niya ang kanyang baseball cap. Napasinghap ako at napahawak sa aking bibig upang pigilan ang isang malakas na paghikbi.
Wala na siyang buhok. Ang kanyang ulo ay makinis at namumutla. Hubad siya mula sa baywang pataas, at ngayon ko lang nakita nang malapitan kung gaano na siya kamanipis. Ang kanyang mga buto ay bakas na bakas sa kanyang likuran. Sa kanyang dibdib ay may nakakabit na isang maliit na tubo (chemo port).
Dumating ang isang doktor at isang nurse. Ibinigay ni Anton ang malaking bouquet ng puting bulaklak sa nurse.
“Doc, pakilagay naman po ito sa chapel ng ospital. Para po sana ito sa pasyenteng katabi ko sa ward noon na p.umanaw kahapon,” mahinang sabi ni Anton. Ang boses niya ay paos at pagod na pagod.
“Sige, Anton. Kami na ang bahala,” malungkot na sagot ng doktor. “Kamusta ang pakiramdam mo ngayon? Ang huling lab results mo ay hindi maganda. Ang stage 4 cancer cells ay mabilis na kumalat sa iyong lungs. Kailangan na nating i-admit ka rito nang tuluyan.”
“Doc, ilang buwan na lang po ba ang natitira sa akin?” nanginginig na tanong ng asawa ko.
“Kung magpapatuloy ang paghina ng katawan mo… baka hindi ka na umabot ng tatlong buwan, Anton.”
Yumuko si Anton at umiyak nang tahimik.
“P-Paano ko sasabihin ito sa asawa ko, Doc? Mahal na mahal ko si Maya. Ayokong makita siyang nagdurusa dahil sa akin. Kaya nga ginagawa kong dahilan ang pag-gy-gym tuwing weekend para lang makapag-chemotherapy ako nang hindi niya alam. Gusto kong maalala niya ako bilang malakas at masayang asawa.”
Bumagsak ang mga luha ko na parang talon. Nanghina ang aking mga binti hanggang sa napaluhod ako sa labas ng pinto. Nabitiwan ko ang anim na puting rosas sa sahig ng pasilyo. Plak.
ANG YAKAP NG PAG-ASA AT PAGTANGGAP
Narinig ni Anton ang ingay sa labas. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa pinto. Nang buksan niya ito nang buo, nagtama ang aming mga paningin.
Nalaglag ang kanyang panga. Nanlaki ang mga mata niyang nangungulimlim dahil sa S.akit. Pilit niyang tinatakpan ang kanyang kalbong ulo at ang tubo sa kanyang dibdib.
“M-Maya?! Anong ginagawa mo rito?! Diba… diba dapat nasa byahe ka na?!” nagpapanik na tanong ni Anton, umiiyak na rin sa matinding hiya at takot na nalaman ko ang kanyang lihim.
Hindi ako sumagot. Tumayo ako mula sa sahig, humihikbi, at walang pag-aalinlangang tumakbo palapit sa kanya. Niyakap ko siya nang napakahigpit. Niyakap ko ang kanyang nanghihinang katawan. Wala akong pakialam sa mga tubo, sa amoy ng ospital, o sa S.akit niya.
“Bakit mo itinago sa akin, Anton? Asawa mo ako!” humahagulgol kong sumbat sa kanyang balikat. “Nangako tayo sa harap ng altar… sa hirap at ginhawa, sa S.akit at kalusugan! Bakit mo piniling magdusa nang mag-isa?!”
Napahagulgol din si Anton. Niyakap niya ako pabalik, ibinuhos ang lahat ng takot at bigat na buwan-buwan niyang dinala nang mag-isa.
“Patawarin mo ako, Maya… Ayokong maging pabigat sa’yo. Ayokong makita kang umiiyak dahil sa akin. Natatakot akong m.awala sa’yo,” nanginginig niyang bulong.
Hinarap ko siya. Pinunasan ko ang mga luha sa kanyang namumutlang mukha.
“Mas mabigat at mas masakit kung iiwan mo ako nang hindi ko man lang nagawang alagaan ka at hawakan ang kamay mo sa huling mga araw mo,” matigas ngunit puno ng pagmamahal kong sagot.
Hindi na ako sumakay sa bus papuntang probinsya nang araw na iyon. Hindi na rin umuwi si Anton sa aming bahay para magpanggap na malakas. Simula noon, nanatili ako sa tabi ng kanyang hospital bed araw at gabi. Wala nang mga lihim. Wala nang mga pagpapanggap na pupunta sa gym.
Kahit alam naming bibilangin na lamang namin ang kanyang mga araw, ginawa namin ang bawat segundo na puno ng pagmamahal at pagpapatawad. Natutunan ko na minsan, ang mga lihim na itinatago ng mga taong mahal natin ay hindi ginagawa para s.aktan tayo, kundi para protektahan tayo sa mga katotohanang masyadong mabigat dalhin.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong piliing harapin ang pinakamabibigat na pagsubok sa buhay nang mag-isa, lalo na kung mayroon kang asawa at pamilyang handang umalalay sa iyo. Ang pag-aasawa ay ang pagsasalo hindi lamang sa mga oras ng kaligayahan, kundi pati na rin sa pinakamalalim na dilim at S.akit. Huwag ipagkait sa mga taong nagmamahal sa iyo ang pagkakataong ipakita ang kanilang pag-ibig sa mga oras na higit mo silang kailangan.
