Nagpadala Ng Mensahe Ang Manugang Ko Na Ihanda Ang Lahat Dahil Darating Sila Mamayang Tanghali Para Mag Barbecue Sa Aking Lakehouse Ngunit Nang Dumating Siya Kasama Ang Dalawang Hindi Imbitadong Bisita At Buksan Ang Aking Refrigerator Ay Napagtanto Niyang May Nagbago Na
Ako si Donya Victoria, limampu’t walong taong gulang. Nang m.amatay ang asawa ko limang taon na ang nakalipas, naiwan sa akin ang aming malaking negosyo at isang magandang lakehouse (bahay-bakasyunan malapit sa lawa) sa probinsya. Palagi akong tahimik at iniiwasan ang gulo, lalo na pagdating sa kaisa-isa kong anak na si Carlo at sa kanyang asawang si Valerie.
Si Valerie ay mula sa isang pamilyang nasanay na sa karangyaan ngunit hindi marunong magtrabaho. Simula nang ikasal sila ni Carlo, ako ang naging paborito nilang ‘bangko’ at ‘yaya’. Tuwing weekend, ginagawa nilang resort ang aking lakehouse. At palaging si Valerie ang nagmamando—siya ang nag-uutos kung anong mamahaling karne ang bibilhin ko, siya ang nagpapa-set up ng ihawan sa aking mga kasambahay, at ako ang nagbabayad ng lahat ng gastusin para sa mga kaibigan niyang madalas niyang bitbitin.
Nagtitiis ako dahil mahal ko ang aking anak. Ngunit isang pangyayari noong nakaraang linggo ang gumising sa akin mula sa pagiging martir.
Narinig ko si Valerie na nakikipag-usap sa telepono habang nasa hardin ko.
“Ay naku, girl, huwag kang mag-alala! Libre lahat mamaya! Ang biyenan kong matanda ang sasagot sa pagkain at inumin natin. Ang daling utuin ng matandang ‘yon, utusan lang natin si Carlo na lambingin, bibili na ‘yon ng kahit anong gusto natin. Gusto ko nang m.amatay ‘yon para makuha na natin nang buo ang lakehouse niya!”
Parang piniga ang puso ko. Pagkatapos ng lahat ng suporta ko sa kanila, hinihintay pala niyang m.amatay ako para angkinin ang aking yaman?
ANG UTOS NG ISANG PRINSESA
Dumating ang araw ng Sabado. Alas-otso pa lang ng umaga, nakatanggap ako ng text message mula kay Valerie.
“Ma, ihanda ang lahat. Darating kami diyan mamayang tanghali. Gusto ko ng wagyu beef, maraming lobsters, at ‘yung paborito kong imported wine. Paki-set up na rin ang ihawan sa gilid ng lawa. Thanks!”
Walang ‘pakiusap’. Walang ‘pwede po ba’. Isang tuwirang utos mula sa isang manugang na walang ambag.
Tinitigan ko ang aking cellphone. Dati, magmamadali akong inutusan ang driver ko para mamalengke at gagastos ng tatlumpung libong piso para sa kanilang luho.
Ngunit hindi ngayon. Ang Victoria na sunud-sunuran ay namatay kasama ang mga narinig ko.
Tinawag ko ang dalawa kong kasambahay.
“Rosa, Lita, ilipat ninyo ang lahat ng pagkain natin, pati na ang mga inumin, sa maliit na refrigerator sa kwarto ko. I-lock ninyo. Tapos, linisin ninyo ang malaking refrigerator sa kusina at tanggalin ang power cord. At para sa ihawan sa labas? Ipasok ninyo sa bodega at kandaduhan ninyo.”
Nagkatinginan ang mga kasambahay ko ngunit sumunod sila agad. Naiwan ang malaking kusina ko na walang kahit anong bakas ng pagkain o inumin.
ANG PAGDATING NG MGA MAYAYABANG NA BISITA
Eksaktong alas-dose ng tanghali, narinig ko ang busina ng sasakyan ni Carlo. Bumaba siya kasama si Valerie. Ngunit hindi lang silang dalawa. Kasama ni Valerie ang dalawang babae—ang kanyang matapobreng ina at ang isang kaibigang maarte. Hindi sila imbitado, at hindi man lang sila nag-abiso!
Pumasok sila sa bahay, deretso sa sala na parang sila ang may-ari. Nakasuot ng mamahaling resort wear si Valerie at ang kanyang mga bisita.
“Hi, Ma! Nasaan na ‘yung ihawan? Bakit walang nakaset-up sa labas?!” mataray na bungad ni Valerie, walang kahit anong pagbati.
Nakatayo ako sa sala, nakangiti nang malamig.
“Ay, pasensya na, Valerie. Wala kasi akong planong mag-ihaw ngayon. Masakit ang likod ko,” kalmado kong sagot.
Napakunot ang noo ni Valerie. Tumingin siya kay Carlo at inirapan ako.
“Carlo, tingnan mo nga ‘yung nanay mo! Nagugutom na ang mga bisita ko! Nakakahiya kay Mommy!” reklamo ni Valerie.
Bumuntong-hininga si Carlo at lumapit sa akin.
“Ma, naman. Sinabihan ka na ni Valerie kanina ‘di ba? Sige na, nasaan ‘yung mga binili mong karne? Kami na lang ang mag-iihaw. Kunin ko lang ‘yung wagyu sa ref.”
Naglakad nang mabilis si Valerie patungo sa malaking kusina para kunin ang paborito niyang imported wine, kasunod ang kanyang ina at kaibigan na naghihintay ng marangyang salu-salo.
Ngunit nang buksan ni Valerie ang malaking double-door refrigerator… huminto ang pag-ikot ng kanyang mundo.
Nalaglag ang panga ni Valerie. Nanlaki ang kanyang mga mata. Walang wagyu. Walang lobster. Walang wine. Ni walang isang baso ng malamig na tubig. Ang refrigerator ay patay, malinis na malinis, at walang laman kundi hangin.
“A-Anong ibig sabihin nito?!” matinis na tili ni Valerie, umiikot at tinititigan ako nang nanlilisik. “Nasaan ang mga pinabili ko?! Nasaan ang pagkain namin?!”
Ang kanyang ina, na kanina ay nakangisi, ay ngayon ay namumula sa hiya at galit.
“Balae, ano itong ginagawa mo sa amin? Inimbita kami ng anak ko rito para magpakasarap, tapos wala kang ihahain?!” bulyaw ng ina ni Valerie.
Naglakad ako papalapit sa kanila. Ang aking mga mata ay kasing lamig ng yelo.
“Una sa lahat,” kalmado at matigas kong panimula. “Walang nag-imbita sa inyo rito. Ikalawa, hindi ito restaurant, at hindi ako ang personal chef o tagabili ninyo.”
Tumingin ako kay Valerie na ngayon ay nanginginig sa inis.
“Sabi mo sa text, ‘Gusto ko ng wagyu at lobsters.’ Kung gusto mo ng mamahaling pagkain, bakit hindi mo gamitin ang sarili mong credit card? Bakit palaging ako ang nagbabayad sa mga luho mong idinadahilan mo pa sa anak ko?”
“M-Ma! Bakit ganyan kayo magsalita kay Valerie?!” sabat ni Carlo, pilit na ipinagtatanggol ang kanyang asawa.
“Dahil narinig ko siya, Carlo!” dumadagundong kong bulyaw, umaalingawngaw sa buong bahay. “Narinig ko siyang tinatawag akong uto-uto! Narinig ko siyang hinihintay na m.amatay ako para makuha niya ang bahay na ito!”
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Valerie. Namutla siya na parang isang bangkay. Nalaglag ang hawak niyang mamahaling bag. Tumingin si Carlo sa kanya nang may pagkabigla.
“V-Valerie? T-Totoo ba ‘yon?” nanginginig na tanong ng anak ko.
“B-Babe, h-hindi totoo ‘yon! Narinig lang ng Mama mo ‘yung joke ko sa kaibigan ko! Mali ang intindi niya!” umiiyak at nagpapanik na palusot ng aking manugang.
Ngunit hindi ako nagpadala sa luha niya. Kinuha ko ang isang sobre mula sa ibabaw ng lamesa at inihagis ito sa harapan ni Carlo.
“At alam mo ba kung bakit gigil na gigil siyang makuha ang bahay na ito?” malamig kong tanong. “Dahil nabaon sila ng nanay niya sa utang dahil sa K.A.B.I.T. niyang si Mark! Ginamit niya ang credit card na naka-link sa account ko para sustentuhan ang lalaking ‘yon habang nagpapanggap siyang tapat sa’yo!”
ANG PAGBAGSAK NG MGA DEMONYO
Nalaglag ang panga ni Carlo nang mabasa ang mga bank statement at ang litrato ni Valerie kasama ang ibang lalaki na ipinahanap ko sa aking private investigator. Nanghina ang mga tuhod ng anak ko at napaupo siya sa sahig.
“HINDI! CARLO, PARANG AWA MO NA, MANIWALA KA SA AKIN! SET-UP LANG ‘YAN NG MATANDANG ‘YAN!” nagwawalang tili ni Valerie, pilit na inaabot ang sapatos ni Carlo.
Tinabig ni Carlo ang kanyang kamay.
“Hayop ka! Tinuring kitang asawa tapos lolokohin mo lang ako at gagamitin mo ang nanay ko?!” sigaw ni Carlo, ang mga mata ay puno ng luha at galit.
Hinarap ko si Valerie at ang kanyang nanay na ngayon ay pilit na nagtatago dahil sa matinding kahihiyan.
“Ngayon, Valerie,” utos ko nang may matinding awtoridad. “Kunin ninyo ang mga bag ninyo at lumayas kayo sa pamamahay ko. At huwag niyo nang aasahan na makakakuha pa kayo ng kahit isang sentimo mula sa pamilya namin. Ipina-freeze ko na ang lahat ng accounts na ginagamit niyo.”
“Ma’am Victoria! Parang awa niyo na! Wala na kaming pera ng pamilya ko!” humahagulgol na pakiusap ng nanay ni Valerie.
“Wala akong pakialam. Lumayas kayo bago ko pa kayo ipakaladkad sa mga guwardiya ng subdivision,” malamig kong huling salita.
Umiiyak, nag-aaway, at nagsisigawan ang mag-ina habang mabilis silang lumalabas ng aking lakehouse. Ang mga kaibigan nila ay matagal nang tumakas dahil sa matinding iskandalo.
Naiwan si Carlo sa sala, umiiyak at humihingi ng tawad sa akin. Niyakap ko ang aking anak. Minsan, kailangan nating hayaang masaktan ang ating mga anak upang matuto silang makita ang katotohanang matagal na nilang iniiwasan.
Sa araw na iyon, natutunan ng aking mapagmataas na manugang na ang kabutihan ng isang biyenan ay hindi isang kahinaan. Sa oras na mapuno ang isang taong nagtitiis, ang walang-lamang refrigerator ay sapat na upang tuluyang buksan ang pintuan palabas para sa mga taong walang utang na loob.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong aabusuhin at gagawing tanga ang mga taong tahimik na nagbibigay at nagmamalasakit sa iyo, lalo na ang mga magulang na tumatanggap sa iyo. Ang pagiging mapagmataas at ang pagtataksil para sa pera ay laging may katapat na malupit at mabilis na karma. Ang taong inaakala mong madaling lokohin ay kadalasang may hawak ng kapangyarihang magpabagsak sa lahat ng kasinungalingan mo sa isang kisapmata.
