Ilang Araw Pa Lang Matapos Ang Kasal Namin, Tinaas Ng Asawa Ko Ang Kanyang Kamay Para S.ampalin Ako At Sumigaw, “Dito Mo Matututunang Sumunod!” Hindi Ako Umiyak O Humingi Ng Saklolo; Naalala Ko Lang Ang Itinuro Ng Tatay Ko At Nag-React Ako. Nang Gabing Iyon, Na-Ospital Siya… Ngunit Ang Pinakamalala Ay Ang Ginawa Ng Pamilya Niya Nang Umuwi Siya!
Ako si Maya, dalawampu’t walong taong gulang. Simula pagkabata, tinuruan na ako ng tatay ko, na isang retiradong sundalo at martial arts instructor, ng self-defense. Palagi niyang sinasabi sa akin, “Huwag na huwag mong hahayaang saktan ka ng kahit na sino, kahit pa sabihin nilang mahal ka nila.”
Inakala ko na hindi ko kailanman magagamit ang mga itinuro niya laban sa taong pinili kong pakasalan. Kakakasal ko lang kay Anton. Noong magkasintahan kami, siya ang pinakamabait at pinakamatamis na lalaki. Siya ang nag-iisang anak ng isang mayaman at tradisyunal na pamilya. Ang kanyang inang si Doña Leticia ay labis ang pagmamalaki sa kanya.
Ngunit ang lahat ng kabaitan niya ay isa lamang malaking maskara. Ilang araw pa lang matapos ang aming honeymoon, lumabas na ang halimaw sa loob niya.
ANG UNANG PAGTANGKA
Gabi na. Nasa loob kami ng aming bagong bahay. Nag-aayos ako ng mga gamit namin habang si Anton ay nakaupo sa sofa at umiinom ng alak. Bigla siyang nagalit dahil sa isang simpleng bagay—hindi ko raw naplantsa nang maayos ang paborito niyang kamiseta.
“Maya! Anong klaseng pagpaplantsa ‘to?! Wala ka bang silbi sa bahay na ‘to?!” bulyaw ni Anton sabay ibinato sa akin ang damit.
Nagulat ako. Kakauwi ko lang din mula sa trabaho, at buong araw siyang nasa bahay.
“Anton, lasing ka na. Bukas ko na aayusin ‘yan, pagod din ako,” mahinahon kong sagot, pilit na iniiwasan ang gulo.
Ang sagot kong iyon ay tila nagpagalit nang husto sa kanya. Mabilis siyang tumayo, namumula ang mukha, at naglakad patungo sa akin nang may nanlilisik na mga mata. Bago pa ako makaiwas, itinaas niya ang kanyang kanang kamay.
“Sumasagot ka pa?! Dito mo matututunang sumunod sa asawa mo!” nanggagalaiting sigaw niya.
Inakala mo ba na isa akong mahinang babae na yuyuko at iiyak sa harap mo, Anton? Nagkakamali ka ng kinalaban.
Nang mabilis na bumagsak ang kanyang kamay, awtomatikong gumalaw ang aking katawan. Umilag ako sa gilid, hinawakan ko nang mahigpit ang kanyang pulso, ginamit ang sarili niyang pwersa at bigat para hilahin siya paharap, at sabay patid sa kanyang mga binti!
BLAG!
Bumagsak si Anton nang napakalakas sa sahig! Tumama ang kanyang balikat at ulo sa gilid ng matigas na center table. Napa-daing siya sa sobrang sakit, at tuluyan siyang nawalan ng malay.
Tiningnan ko siya habang nakahiga sa sahig, walang anumang bakas ng paghingi ng tawad sa aking mukha. Kalmado kong kinuha ang aking cellphone at tumawag ng ambulansya. Nang gabing iyon, isinugod si Anton sa ospital na may bali sa balikat at mild concussion. Sinabi ko na lang sa mga doktor na nadulas siya sa hagdan dahil sa kalasingan.
ANG PAGSUGOD NG PAMILYA
Tatlong araw ang lumipas. Pinayagan na si Anton na lumabas ng ospital. Naka-sling ang kanyang braso at may benda sa ulo. Ngunit hindi siya umuwing mag-isa. Kasama niya ang kanyang inang si Doña Leticia, ang kanyang mapagmataas na kapatid na si Elena, at dalawa pang tiyahin.
Pagbukas ko ng pinto, sininghalan agad ako ng aking biyenan. Nakataas ang kanyang kilay at ang kanyang mga mata ay puno ng pagkamuhi.
“Ikaw! Walanghiya kang babae ka! Halimaw ka! Ikaw ang may gawa nito sa anak ko, ‘no?! Inamin na sa akin ni Anton ang lahat! S.inaktan mo ang asawa mo!” matinis na bulyaw ni Doña Leticia habang padabog na pumapasok sa sala.
“Oo nga! Anong klaseng asawa ka?! Pinalaki ba ng pamilya mo ang isang bayolenteng babae?!” gatong pa ng isa niyang tiyahin.
“Gusto mo sigurong ma-K.ulong, Maya! Tandaan mo kung sino ang binabangga mo!” banta naman ni Elena.
Hindi ako nanginig. Humalukipkip ako at hinarap silang lahat.
“S.inaktan ko siya? O ipinagtanggol ko lang ang sarili ko dahil akmang s.asampalin ako ng anak niyo?” malamig at matigas kong sagot.
“Kahit na! Lalaki siya! Siya ang asawa! Obligasyon mong sumunod at tanggapin ang galit niya dahil siya ang bumubuhay sa’yo! Wala kang utang na loob! Bukas na bukas din, itatapon ka namin sa kalsada!” nagwawalang sigaw ng aking biyenan.
ANG HULING HALAKHAK
Tumawa ako nang mapakla. Dito na lumabas ang pinakanakakatawang bahagi ng kanilang kayabangan.
“Bumubuhay sa akin? Papatapon sa kalsada?” nakangisi kong tanong. Tiningnan ko si Anton na nakatungo sa likuran ng kanyang ina, hawak pa rin ang bali niyang braso. “Anton, hindi mo pa ba nasasabi sa kanila ang totoo?”
Nalito si Doña Leticia at ang kanyang mga kamag-anak. Tiningnan nila si Anton na ngayon ay pinagpapawisan ng malapot.
“A-Anong totoo?!” tanong ng biyenan ko.
Naglakad ako patungo sa isang drawer, kinuha ang isang folder, at ibinagsak ito sa ibabaw ng table.
“Baka nakalimutan ng anak ninyo na ang bahay na ito ay binili ko gamit ang sarili kong ipon, at nakapangalan ito nang EKSKLUSIBO sa akin dahil may pre-nuptial agreement tayo. Bago pa kami ikasal, alam niya nang mas malaki ang kinikita ko at ako ang magbabayad ng lahat dito,” malamig ngunit dumadagundong kong pabatid na nagpatahimik sa kanilang lahat.
Nalaglag ang panga ni Doña Leticia. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
“A-Anton?! T-Totoo ba ‘to?! Akala ko ba ikaw ang bumili ng bahay na ‘to at ikaw ang nagpapakain sa kanya?!” natatarantang tili niya.
Hindi makasagot si Anton. Ibinaling niya ang kanyang tingin sa sahig, baon sa matinding kahihiyan. Pinangalandakan niya pala sa pamilya niya na siya ang “boss” at ako ang umaasa sa kanya.
“Ngayon, sino ang magtatapon sa kalsada?” tanong ko. Binuksan ko nang maluwag ang pinto ng bahay. “I-empake mo na ang mga gamit mo, Anton. Ipapadala ko na sa abogado ko ang mga papeles ng annulment bukas. P.alayas kayong lahat sa bahay ko.”
Pinanood ko silang umalis na walang imik. Si Doña Leticia, na kanina ay napakayabang at maingay, ay naglalakad palabas na parang asong naipit ang buntot habang inaalalayan ang kanyang anak. Ang pamilyang nag-akalang maaari nila akong gawing sunud-sunuran at saktan ay tuluyang nawasak sa iisang gabi. Napatunayan ko na kailanman, hindi ko kailangang magtiis sa pananakit, dahil ang lakas, talino, at dignidad ng isang babae ay hindi kayang bilhin o tapakan ng kahit na sinong lalaki.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong aabusuhin at pagbubuhatan ng kamay ang taong pinili kang makasama sa buhay, at lalong huwag kang magmamalaki sa mga bagay na hindi mo naman pinaghirapan. Ang pagiging asawa ay hindi nagbibigay sa iyo ng lisensya upang maging malupit at mang-abuso. Ang mga taong tahimik at mukhang walang laban ay madalas na siyang may pinakamalakas na kakayahang ipagtanggol ang kanilang sarili. Kapag ginamit mo ang dahas at kasinungalingan, asahan mong ang buhay mismo ang magbabalik ng sakit at wawasakin nito ang lahat ng ilusyong ipinagmamalaki mo at ng iyong pamilya.
