Nang Nagmamadali Akong Humabol Sa Aking Flight, Ibinigay Ko Ang Susi Ng Aking Villa Sa Isang Mahirap Na Babae Sa Kalsada… Pagkalipas Ng Anim Na Buwan, Umuwi Ako At Halos Himatayin Sa Nakita Ko!
Ako si Clara, tatlumpu’t limang taong gulang at isang matagumpay na fashion designer. Mayroon akong isang napakagandang villa sa probinsya na binili ko bilang pahingahan mula sa nakaka-stress na buhay sa siyudad.
Anim na buwan na ang nakakalipas, nakatanggap ako ng isang emergency call. Kailangan kong lumipad agad patungong Paris para sa isang mahalagang fashion show na sasagip sa bumabagsak kong kumpanya. Nagmamadali akong nagmaneho palabas ng aking villa patungong airport, ngunit sa isang madilim na kanto malapit sa highway, biglang sumabog ang aking gulong!
Pumara ako ng taxi ngunit walang dumadaan. Halos maiyak na ako.
Diyos ko, kapag naiwan ako ng eroplanong ito, babagsak ang kumpanya ko at mawawalan ng trabaho ang daan-daang empleyado ko!
Hanggang sa lumapit ang isang madungis na babae, may kargang umiiyak na sanggol, at may tulak-tulak na lumang kariton na puno ng kalakal.
ANG MAHIRAP NA BABAE
“Ma’am, mukhang nagmamadali po kayo. Ako po si Rosa. Tutulungan ko po kayong magpalit ng gulong, marunong po ako, para makaabot kayo sa pupuntahan ninyo,” alok ng babae, mabilis na inilapag ang kanyang natutulog na sanggol sa isang lumang karton.
Sa sobrang desperado ko, pumayag ako. Wala pang labinlimang minuto, mabilis ngang napalitan ni Rosa ang gulong ng sasakyan ko. Nang buksan ko ang pitaka ko para bayaran siya, napagtanto kong naiwan ko ang lahat ng aking cash sa loob ng villa, at credit cards lang ang dala ko!
Nahiya ako nang sobra. Tiningnan ko ang madungis na sanggol na nanginginig sa ginaw, at ang pagod na mukha ni Rosa. Biglang may nag-udyok sa aking puso.
Kinuha ko ang susi ng aking villa mula sa keychain ng aking sasakyan at inabot ito sa kanyang maduduming kamay.
“Rosa, wala akong cash at nagmamadali na ako. Pero heto ang susi ng bahay ko, yung malaking puting villa sa dulo ng kalsada. Doon muna kayo tumira ng anak mo habang wala ako. May mga pagkain sa ref, at ligtas doon kaysa sa kalsada,” mabilis kong bilin bago ako sumakay sa kotse at humarurot patungong airport.
Hindi ko na narinig ang sagot niya dahil sa sobrang pagmamadali. Nakaabot ako sa flight, naging matagumpay ang show sa Paris, ngunit inabot ako ng anim na buwan sa Europa bago makauwi dahil sa dami ng inasikaso kong proyekto.
Sa loob ng anim na buwan, tuluyan kong nakalimutan ang tungkol sa mahirap na babae at sa ibinigay kong susi.
ANG PAG-UWI SA VILLA
Matapos ang mahabang panahon, nakauwi na rin ako sa Pilipinas. Nagmaneho ako patungo sa aking villa upang magpahinga. Habang papalapit ako, inasahan kong makikitang madumi na ito, inuuod, at puno ng mga matataas na ligaw na damo dahil walang naglilinis.
Baka ninakawan na ako ng babaeng ‘yon. Baka binenta na niya ang mga appliances ko. Ang tanga-tanga ko para magtiwala sa isang estranghero!
Ngunit pagdating ko sa gate, nalaglag ang panga ko. Nanlaki ang aking mga mata at napahawak ako sa aking dibdib. Halos himatayin ako sa nakita ko!
Ang dating simpleng hardin ng aking villa ay naging isang napakagandang taniman ng mga naglalakihang at makukulay na bulaklak na hindi ko pa nakikita sa buong buhay ko! Kumikinang ang buong bahay sa sobrang linis. At sa labas ng gate, may isang maliit ngunit magandang stall na nagtitinda ng mga exotic at mamahaling orchids.
Bumaba ako ng sasakyan. Mula sa stall, lumabas ang isang babaeng malinis, nakangiti, at maayos ang pananamit.
“Rosa?!” gulat na gulat kong tanong.
Lumingon siya. Nang makita niya ako, nanlaki rin ang mga mata niya. Binitawan niya ang hawak na paso at patakbong lumapit upang yakapin ako!
“Ma’am Clara! Kayo nga po! Nakauwi na po kayo!” masayang-masayang bati niya, may mga luhang namumuo sa kanyang mga mata.
ANG BULAKLAK NG PASASALAMAT
Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko.
“Rosa, anong nangyari rito? Bakit… paano naging ganito kaganda ang bahay ko?!”
Ngumiti si Rosa at ipinakita sa akin ang buong paligid.
“Ma’am, noong binigay ninyo ang susi, nagbago ang buhay ko. Hindi na umulan sa amin ng anak ko. Nakatulog kami nang maayos. Nakakain kami. Bilang pasasalamat, nakita ko po na may malaking bakanteng lupa sa likod ninyo. Ginamit ko po ang alam ko sa pagtatanim ng mga hybrid orchids mula pa sa probinsya namin. Itinanim ko po lahat, inalagaan. At ngayon, napakalaki na po ng kinikita nito!”
Pumasok siya sa loob ng stall, kumuha ng isang makapal na brown envelope, at inabot ito sa aking nanginginig na mga kamay.
“Heto po, Ma’am Clara. Ito po ang lahat ng kinita ng mga bulaklak sa loob ng anim na buwan. Naitabi ko po lahat para sa inyo. Nakabili na rin po ako ng maliit na lote malapit dito para sa amin ng anak ko. Aalis na po kami sa villa ninyo ngayong nakauwi na kayo,” nakayukong paliwanag niya nang may matinding paggalang.
Binuksan ko ang envelope. May laman itong halos kalahating milyong piso!
Tumulo ang aking mga luha. Ang susi na ibinigay ko dahil sa pagmamadali at awa ay naging isang susing nagbukas ng isang napakalaking himala para sa aming dalawa. Ang babaeng inakala kong magnanakaw sa akin ay ginawang paraiso ang aking tahanan.
“Hindi, Rosa,” umiiyak kong sagot habang ibinabalik sa kanya ang envelope. “Sa’yo na ‘yan. At hindi kayo aalis. Hahatiin natin ang negosyo ng mga bulaklak na ito, at ikaw na ang magiging business partner ko rito.”
Napaiyak din si Rosa at niyakap ako muli. Mula sa isang mahirap na babae sa kalsada, naging pinakamatapat kong business partner at kaibigan si Rosa. Napatunayan ko na kailanman, ang isang maliit na kabutihan na ginawa nang walang pag-aalinlangan ay kayang magpabago ng buhay at magdala ng biyayang higit pa sa inaasahan.
MORAL NG KWENTO: Ang pagiging mabuti sa kapwa, lalo na sa mga taong walang-wala, ay kailanman hindi nasasayang. Ang tulong na ibinigay nang may dalisay na intensyon ay laging nagbubunga ng pasasalamat na babalik sa iyo nang siksik, liglig, at umaapaw. Kapag nagbigay ka ng pagkakataon sa isang taong nagnanais bumangon, hindi lamang nila aayusin ang kanilang buhay, kundi papagandahin din nila ang mundo sa paligid mo.
