Sa Mismong Araw Ng Libing Ng Aking Ama, Biglang Hinawakan Ng Tagapaglibing Ang Aking Kamay At Bumulong, “Sir, Binayaran Ako Ng Ama Ninyo Na Ibaon Ang Kabaong Na Walang Laman…” Bago Pa Ako Makapagsalita, Inilagay Niya Sa Aking Palad Ang Isang Malamig At Tansong Susi Na Magpapabago Sa Lahat!
Ako si Gabriel, tatlumpung taong gulang. Dalawang linggo na ang nakakalipas nang mabalitaan kong p.umanaw ang aking ama, si Don Arturo, sa isang di-umano’y atake sa puso habang nasa isang business trip sa ibang bansa. Bilang tagapagmana ng aming kumpanya, agad akong umuwi.
Ngunit may mga bagay na hindi kapani-paniwala. Ang aking madrasta na si Doña Sylvia at ang anak nitong si Marco ay masyadong nagmamadali sa pagpapa-cremate (sunog) sa labi ng aking ama, bago pa man ako makarating. Sabi nila, “strict protocol” daw sa bansa kung saan siya n.amatay. Ngayon, ililibing na lamang namin ang kanyang abo na nasa loob ng isang mamahaling urn, na nakapaloob sa isang eleganteng kabaong.
Nakatayo ako sa sementeryo, tahimik at puno ng pagdududa, nang isang pangyayari ang tuluyang wawasak sa ilusyon ng aking madrasta.
ANG BULONG NG TAGAPAGLIBING
Nang mag-umpisang umambon, nag-alisan ang mga bisita patungo sa mga tent. Naiwan akong nakatayo malapit sa hukay, habang nag-uumpisang magbaba ng kabaong ang mga tagapaglibing.
Isang matandang tagapaglibing, si Mang Kardo na matagal nang tauhan sa sementeryong iyon, ang palihim na lumapit sa aking tabi.
Habang nagkukunwari siyang inaayos ang lupa, bigla niyang hinawakan nang mahigpit ang aking kamay!
Nanlaki ang mga mata ko. Bago pa man ako makapagtanong, inilapit niya ang kanyang mukha at bumulong nang napakahina ngunit madiin.
“Sir Gabriel… wag po kayong magpapahalata. Ang ama ninyo po ang nagbayad sa akin upang ibaon ang kabaong na iyan nang walang kahit anong laman,” nanginginig na bulong ng matanda.
W-Walang laman?! Paanong…
Bago pa ako makapagsalita ng kahit isang salita, pasikreto siyang may ipinasok sa aking palad—isang mabigat at malamig na tansong susi!
“Nasa Safehouse 4 po siya. Bilisan niyo bago nila kayo maunahan,” huling bulong ni Mang Kardo bago siya mabilis na bumalik sa kanyang trabaho.
ANG PEKENG PAGLULUKSA
Isinuksok ko ang susi sa aking bulsa. Kumabog nang mabilis ang dibdib ko. Buhay ang ama ko! At ang kabaong na pinag-iiyakan ng madrasta ko ngayon ay isang palabas lamang na ginawa ni Papa!
Sumilong ako sa tent kung saan naroon si Doña Sylvia at si Marco. Nakasuot sila ng itim, nagpapanggap na umiiyak, ngunit rinig na rinig ko ang kanilang lihim na usapan habang akala nila ay abala ako.
“Tapos na, Ma. Nakalibing na ang matanda. Bukas na bukas din, ilalabas ko na ang pekeng Last Will and Testament niya. Ipapasa natin ang buong kumpanya sa pangalan ko, at itatapon natin si Gabriel sa kalsada,” nakangising bulong ni Marco habang nagpupunas ng pekeng luha.
“Siguraduhin mo lang na walang makakapansin sa l.ason na ipinainom natin sa kanya noon. Mabuti na lang at naipa-cremate natin agad ang pekeng bangkay na binili mo. Wala nang ebidensya,” sagot naman ng aking madrasta.
Napakuyom ang aking mga kamao. Nil.ason nila ang ama ko! Inakala nilang nap.atay nila siya, nag-cremate ng ibang bangkay upang pagtakpan ang krimen, at nagpaplano na ngayong nakawin ang aking yaman!
Inakala niyo ba na nagtagumpay na kayo? Inakala niyo ba na tulog ang ama ko? Nagkakamali kayo.
Pumunta ako sa aking sasakyan at nagmaneho nang mabilis palayo sa sementeryo, patungo sa lokasyong binanggit ng matanda.
ANG SAFEHOUSE NUMBER 4
Ang ‘Safehouse 4’ ay isang lumang bodega na pag-aari ng aming pamilya na matagal na naming hindi ginagamit. Pagdating ko, tahimik ang paligid.
Ginamit ko ang tansong susi sa isang kalawangin na pinto sa likuran. Pagbukas ko, sinalubong ako ng isang maliwanag at modernong kwarto na puno ng mga computers at mga dokumento.
At nakaupo sa isang swivel chair, buhay na buhay at nakangisi, ay ang aking ama—si Don Arturo!
“P-Papa! Buhay ka!” humahagulgol na sigaw ko habang patakbo siyang niyakap nang mahigpit.
“Buhay na buhay, anak. Muntik na nila akong map.atay sa lason, ngunit dahil matagal na akong nagdududa, palagi kong ipinapasuri ang pagkain ko. Nang ma-detect ko ang lason, binayaran ko ang doktor para ideklara akong p.atay, at binayaran ko si Mang Kardo para ibaon ang walang-lamang kabaong,” paliwanag ng aking ama. “Hinayaan ko silang isipin na nanalo sila, para makalibang at makakalap tayo ng sapat na ebidensya.”
Iniharap niya sa akin ang computer. Sa screen ay nakita ko ang lahat ng bank accounts nina Doña Sylvia at Marco. Nakita rin doon ang mga video ng kanilang paglilipat ng pondo at ang pakikipag-ugnayan nila sa taong nagbenta ng lason!
“Nakuha ko na ang lahat, Gabriel. Oras na para bumalik at kunin ang ating kumpanya,” matigas na pahayag ni Papa.
ANG GULAT SA BOARDROOM
Kinabukasan ng umaga, nagpatawag ng isang emergency board meeting si Marco. Inaasahan niyang dito na siya idedeklarang bagong CEO gamit ang kanyang pekeng testamento.
Nakatayo si Marco sa unahan, mayabang at nakangisi, habang si Doña Sylvia ay nakaupo sa VIP seat, pilit na ipinagmamalaki ang kanyang tagumpay.
“Bilang nag-iisang tagapagmana ni Don Arturo, inaako ko na ang responsibilidad na pamunuan ang kumpanyang ito—”
BAM!
Bumukas nang maluwag ang matataas na pinto ng boardroom.
Pumasok ako, at kasunod ko ay naglakad ang aking ama, si Don Arturo, suot ang kanyang paboritong business suit at may matalim na tingin. Nakasunod din ang limang P.ulis sa aming likuran.
Parang may bombang sumabog sa silid. Napasinghap ang lahat ng mga board of directors.
Nalaglag ang panga ni Marco. Namutla siya na parang isang bangkay. Si Doña Sylvia ay napatayo, nanginginig ang buong katawan at napahawak sa kanyang dibdib.
“P-P-Papa?! B-Buhay ka?! P-Paanong—?!” nauutal at halos hindi makahingang tili ni Marco, pinagpapawisan na ng malapot.
“M-Multo! M-Multo siya!” nagwawalang iyak ni Doña Sylvia habang pilit na umaatras.
Humarap ang ama ko sa kanila nang may napakalamig na ngiti.
“Hindi ako multo, Sylvia. At ang testamentong hawak ninyo ay peke, tulad ng pekeng bangkay na ipinasunog ninyo,” dumadagundong na pahayag ni Don Arturo. “Nakuha ko ang lahat ng ebidensya ng pagbili ninyo ng lason at ang tangkang pag-angkin sa aking kumpanya.”
“A-Arturo, m-mahal! Pakinggan mo ako! H-Hindi ko sinasadya! Si Marco ang nagplano ng lahat!” umiiyak na palusot ng aking madrasta, mabilis na inilalaglag ang sariling anak.
“Ma! Anong ako?! Ikaw ang nagpainom sa kanya!” bulyaw ni Marco, sinisisi ang kanyang ina habang kinakaladkad sila ng mga awtoridad.
Tiningnan ko sila nang walang kahit anong bakas ng awa.
“Sabi niyo kahapon, itatapon niyo ako sa kalsada? Ngayon, kayo ang mabubulok sa loob ng selda,” malamig kong huling salita.
Pinanood ng buong kumpanya kung paano ipinagmarakulyo at kinakaladkad palabas ang dalawang T.aksil, baon sa matinding kahihiyan. Nakuha namin pabalik ang aming kumpanya. Pinalaki ko ang aming yaman habang ang aking ama ay nabuhay nang masaya at ligtas, at ang aming mga kaaway ay nabulok sa impyernong sila mismo ang gumawa.
MORAL NG KWENTO: Ang kasakiman na itinatago sa pamamagitan ng kasinungalingan at krimen ay palaging mabubunyag ng katotohanan. Huwag kailanman magtiwala na ang iyong kasamaan ay magtatagumpay, dahil minsan, ang taong inaakala mong tinapos mo na ay tahimik lamang na naghahanda upang ibagsak ka nang tuluyan. Ang katotohanan ay laging babangon, kahit pa mula sa isang walang-lamang kabaong.
