Sa Gabi Ng Aming Kasal, Sinabi Ng Asawa Ko, “Dumating Nang Maaga Ang Period Ko, Dapat Hiwalay Tayo Ng Kwarto Ngayong Gabi.” Alas-Dose Kwarenta’t Tatlo Ng Madaling Araw, Nagising Ako Upang Magbanyo At Nakarinig Ako Ng Mga Ungol Mula Sa Kwarto Ng Aking Ama… Hindi Ako Sumigaw, Binuksan Ko Lang Ang Pinto. At Ang Nakita Ko Doon Ay Tuluyang Sumira Sa Pamilya Namin!
Ako si Gabriel, tatlumpu’t limang taong gulang at ang CEO ng isang malaking construction firm na ipinamana sa akin ng aking amang si Don Arturo. Matapos ang ilang taon ng pagiging single, nakilala ko si Valerie. Siya ay isang maganda, matalino, at mapang-akit na interior designer na nagtatrabaho sa aking kumpanya. Mabilis akong nahulog sa kanya.
Kahit medyo nag-aalinlangan si Papa noong una, nakuha rin ni Valerie ang loob niya. Dahil dito, itinuloy namin ang isang magarbong kasal na dinaluhan ng daan-daang business partners at VIPs.
Pagkatapos ng reception, umuwi kami sa aming malaking family mansion, kung saan pansamantala kaming titira habang tinatapos ang bago naming bahay. Naroon din si Papa na natutulog sa kabilang dulo ng pasilyo. Inakala kong ang gabing iyon ay magiging pinakamasayang bahagi ng aking buhay.
ANG PALUSOT SA KWARTO
Pagpasok namin sa aming master bedroom, inasahan kong yayakapin niya ako. Ngunit sa halip na maging malambing, agad siyang pumunta sa banyo at nagpalit ng isang napakanipis na pantulog na kulay pula.
Lumabas siya na nakakunot ang noo, pilit na ngumingiti ngunit halatang iniiwasan ang aking mga mata.
“Babe, I’m so sorry… dumating nang maaga ang period ko. Ang sakit-sakit ng puson ko at hindi ako komportable,” malambing ngunit naiinis na paliwanag ni Valerie habang humahawak sa kanyang tiyan. “Mas mabuti sigurong hiwalay muna tayo ng kwarto ngayong gabi para makapagpahinga ako nang maayos. Ayokong makaistorbo sa tulog mo.”
Medyo nadismaya ako, ngunit dahil mahal ko siya at inintindi ko ang kanyang kalagayan, pumayag ako.
“Okay lang, babe. Magpahinga ka na. Diyan na lang muna ako sa guest room sa tapat,” sagot ko bago ko siya hinalikan sa noo.
Kinuha ko ang aking mga unan at lumipat sa guest room. Mabilis akong nakatulog dahil na rin sa sobrang pagod mula sa buong araw ng pag-aasikaso sa mga bisita.
Ngunit hindi magtatagal ang aking mahimbing na tulog.
ANG UNGOL SA MADALING ARAW
Alas-dose kwarenta’t tatlo (12:43 AM) ng madaling araw. Nagising ako dahil naramdaman kong nauuhaw ako. Tumayo ako upang pumunta sa kusina sa ibaba para kumuha ng malamig na tubig.
Tahimik at madilim ang buong mansyon. Habang naglalakad ako sa pasilyo, napadaan ako sa tapat ng master bedroom. Nakabukas nang bahagya ang pinto nito. Sumilip ako sa loob.
Wala si Valerie sa higaan!
Kumunot ang noo ko. Naguguluhan akong naglakad patungo sa kabilang dulo ng pasilyo kung saan naroon ang kwarto ng aking amang si Don Arturo.
Nang makalapit ako sa pinto ni Papa, napansin kong hindi rin ito nakasara nang maayos. At mula sa loob, nakarinig ako ng isang pamilyar at nakakapangilabot na tunog.
Mga ungol. Mahinang pag-uusap. At ang kaluskos ng kama.
“Valerie, babe… akala ko ba napaniwala mo ‘yung tanga kong anak na may sakit ka?” malalim at paos na boses ng aking ama.
“Oo naman, Arturo. Nasa guest room na siya at mantika namang matulog ‘yon. Mas gusto kong ikaw ang kasama ko sa gabi ng kasal namin. Kailan mo ba ililipat sa pangalan ko ang mga bahay na ipinangako mo?!” malambing at mapang-akit na sagot ng babaeng asawa ko!
Parang tumigil ang pag-ikot ng aking mundo. Nanlamig ang aking mga kamay at paa. Parang may mabigat na bato na ibinagsak sa aking dibdib.
Diyos ko… ang sarili kong ama at ang babaeng kakakasal ko lang kaninang umaga?!
ANG PAGBUKAS NG PINTO
Gusto kong sumigaw. Gusto kong pumasok at basagin ang lahat ng gamit sa loob ng kwartong iyon. Gusto kong S.ampalin silang dalawa hanggang sa mamanhid ang aking mga kamay.
Ngunit kinagat ko ang aking labi. Naramdaman ko ang paglasa ng aking sariling d.ugo.
Hindi. Kung magwawala ako ngayon, idi-deny nila ito. Palalabasin pa ng ama ko na ako ang B.aliw para protektahan ang imahe niya. Hindi niyo ako magagawang tanga sa sarili kong bahay.
Hindi ako sumigaw. Hindi ako tumawag ng kahit sino. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa bulsa ko at binuksan ang video camera.
Dahan-dahan kong itinulak ang pinto.
Bumulaga sa akin ang isang eksena na kahit kailan ay hindi ko malilimutan. Nakahiga sa kama ang sarili kong ama, at sa ibabaw niya ay ang aking asawang si Valerie, parehong walang saplot at masayang nagpapakasawa sa isa’t isa.
Nang mapansin nila ang liwanag mula sa aking telepono at ang pagbukas ng pinto, sabay silang napalingon.
Nalaglag ang panga ni Papa. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa mula sa gulat. Si Valerie ay napatili at mabilis na hinablot ang kumot upang takpan ang kanyang sarili, namumutla na parang nakakita ng multo.
“G-Gabriel?! A-Anak! A-Anong ginagawa mo rito?!” natatarantang sigaw ng aking ama, pinagpapawisan na nang malapot ang noo.
“B-Babe… p-pakinggan mo ako… m-mali ang nakikita mo!” humahagulgol at nauutal na palusot ng aking T.aksil na asawa.
ANG LIHIM NA PATIBONG
Tiningnan ko sila. Ang aking mga mata ay kasing lamig ng yelo. Inilipat ko ang camera sa pag-save ng video at ibinulsa ko ang aking telepono.
“Mali ang nakikita ko? O tama lang ang na-record ko para siguraduhin kong wala ni isa sa inyo ang makakakuha ng yaman ng kumpanya ko?” malamig at kalmado kong tanong.
“G-Gabriel, p-please! D.ugo’t laman mo ako! Wag mong sirain ang reputasyon ko sa mga business partners natin!” nagkukumahog na pagmamakaawa ni Papa habang pilit na isinusuot ang kanyang pantalon.
Ngumisi ako nang matalim. Kinuha ko ang isang maliit na remote control mula sa ibabaw ng mesa sa pasilyo at pinindot ito. Biglang umilaw ang buong mansyon at tumunog ang intercom system na nakakonekta sa lahat ng kwarto at sa quarters ng mga kasambahay.
“Hindi ko sisirain ang reputasyon mo, Papa. Ikaw ang sumira nito. At ikaw, Valerie, baka nakalimutan mo, the marriage hasn’t been consummated. Ibig sabihin, mas madali kitang ipapa-annul at idedemanda bukas na bukas din.”
“Hindi! Gabriel, mahal kita! Ginamit niya lang ako! Pinilit niya ako para sa kumpanya!” tili ni Valerie, mabilis na inilalaglag ang aking ama para isalba ang kanyang sarili.
“Walanghiya ka, Valerie! Ikaw ang umakyat dito sa kwarto ko!” bulyaw ni Papa sa kanya.
ANG KATAPUSAN NG MGA DEMONYO
Bago pa man sila magpatuloy sa kanilang pag-aaway, nakarinig kami ng mga yabag paakyat ng hagdan. Pumasok ang head of security ng mansyon kasama ang tatlong gwardya.
“Guard, kaladkarin niyo silang dalawa palabas ng mansyon. I-pack niyo ang mga gamit nila at itapon niyo sa labas ng gate. Wala silang karapatang tumapak dito kahit kailan,” matigas at awtoritaryo kong utos.
“Gabriel! Anak! Wag mo akong ipahiya sa mga tao sa labas!” umiiyak na pakiusap ni Papa habang kinakaladkad siya ng mga gwardya.
“Babe! Parang awa mo na! Wala akong pupuntahan!” nagwawalang iyak ni Valerie.
Tiningnan ko sila nang walang kahit anong bakas ng awa.
“Nakuha niyo na ang gusto niyo. Nagsama na kayo. Ngayon, magdusa kayo sa kalsada,” malamig kong huling salita.
Pinanood ko silang ilabas ng aking mansyon habang nag-aaway, nagmumurahan, at sinisisi ang isa’t isa. Kinabukasan, nai-file ko ang aking annulment at isinumite ang video sa korte at sa board of directors ng aming kumpanya.
Tinanggalan ng karapatan si Papa sa anumang bahagi ng kumpanya at tuluyang nabaon sa kahihiyan ang kanyang pangalan sa buong lipunan. Si Valerie ay iniwan ni Papa at napilitang bumalik sa pagiging mahirap, baon sa mga utang na ginawa niya para magpanggap na mayaman. Napanatili ko ang aking yaman at kalayaan, napatunayang minsan, ang pinakamasakit na S.aksak ay nanggagaling sa mga taong tinatawag mong pamilya.
MORAL NG KWENTO: Ang labis na kasakiman at kalaswaan ay sisira kahit na sa pinakamatibay na ugnayan ng isang pamilya. Huwag mong gagamitin ang tiwala ng isang taong nagmamahal sa iyo para lamang pagtakpan ang iyong pansariling pagnanasa. Kapag ang isang mabuting tao ay natuklasan ang iyong maitim na sikreto, hindi siya gagamit ng dahas; gagamitin niya ang katotohanan upang tahimik at tuluyang wasakin ang lahat ng iyong ipinagmamalaking yaman at reputasyon.
