Ibinenta Ng Anak Ko Ang Wheelchair Ko Para Pambayad Sa Bakasyon Niya At Iniwang Nakakulong Ako Sa Taas Ng Bahay. “Hindi Ka Naman Aalis Dito,” Sabi Niya. Gumapang Ako Papunta Sa Bintana At Tinawagan Ang Abogado Kong Naghahawak Ng Trust Fund Ko. Nang Umuwi Ang Anak Ko Galing Airport, Kanselado Ang Mga Card Niya At Pinalitan Ang Mga Kandado…
Ako si Doña Elvira, animnapu’t limang taong gulang at isang matagumpay na negosyante na may-ari ng ilang mga properties sa siyudad. Makalipas ang isang malagim na aksidente sa sasakyan tatlong taon na ang nakalipas, nawalan ako ng kakayahang maglakad. P.umanaw ang asawa kong si Don Arturo, at ang tanging naiwan sa akin ay ang aking anak na si Carlos.
Dahil sa aking kalagayan, hinayaan kong pamahalaan ni Carlos ang ilan sa aking mga negosyo, at pinatira ko siya at ang kanyang asawang si Bianca sa aking malaking mansyon. Inakala kong aalagaan nila ako, ngunit ang lahat ng kabaitan nila ay isa lamang pagkukunwari upang dahan-dahang makontrol ang yaman na naiwan sa akin.
Ngunit hindi nila alam na bago p.umanaw ang aking asawa, nag-set up kami ng isang ‘Irrevocable Trust Fund’ na protektado ng pinakamagagaling na abogado.
ANG NAWAWALANG WHEELCHAIR
Isang araw, nag-book ng isang mamahaling bakasyon sa Europa sina Carlos at Bianca. Dahil hindi ko sila pinayagang kumuha ng malaking halaga mula sa aking personal na account, inisip kong magtitipid sila.
Ngunit kinabukasan, paggising ko sa aking kwarto sa ikalawang palapag, napansin kong wala ang aking mamahaling motorized wheelchair sa gilid ng kama.
Pinilit kong umupo.
“Carlos! Yaya Lita! Nasaan ang wheelchair ko?!” malakas kong tawag.
Bumukas ang pinto. Pumasok si Carlos na nakasuot ng pang-alis at may bitbit na maleta. Nakangisi siya at tila walang pakialam sa aking kalagayan.
“Wag ka nang sumigaw, Ma. Ibinenta ko na ang wheelchair mo kahapon,” walang-awang bungad ng aking anak.
Nanlaki ang mga mata ko. Ibinenta?!
“A-Ano?! Paano ako makakagalaw dito?! Paano ako makakababa para kumain?!” natataranta at galit kong tanong.
Umirap si Carlos.
“Wag kang maarte, Ma. Hindi ka naman aalis dito sa kwarto mo. Kailangan namin ni Bianca ng extra cash para sa shopping namin sa Paris dahil madamot ka. Pinauwi ko na rin sina Yaya Lita. Mag-diet ka muna diyan. See you next week!”
Pagkatapos niyang sabihin iyon, lumabas siya at malakas na isinara ang pinto. Rinig na rinig ko ang pag-ikot ng susi. Ni-lock niya ako mula sa labas!
ANG TAWAG SA BINTANA
Nanlamig ang buong katawan ko. Ikinulong ako ng sarili kong anak sa ikalawang palapag na walang pagkain at walang wheelchair, para lang sa luho nila ng kanyang asawa!
Inakala mo ba, Carlos, na dahil lumpo ako ay wala na akong laban? Inakala mo ba na magmamakaawa ako sa’yo? Titingnan natin kung hanggang saan aabot ang bakasyon ninyo.
Gamit ang lakas ng aking mga braso, dahan-dahan kong inihulog ang aking sarili sa sahig. Gumapang ako, tinitiis ang gasgas sa aking mga tuhod at ang matinding sakit sa aking likod. Gumapang ako patungo sa mababang bintana kung saan nakapatong ang aking cellphone sa isang maliit na mesa.
Inabot ko ito, huminga nang malalim, at tinawagan ko ang nag-iisa kong pinagkakatiwalaang tao.
“Hello, Atty. Mendoza? Ako ‘to, si Elvira. Opo. Pakiusap, i-activate niyo na ang Clause 7 ng aking Trust Fund,” madiin at malamig kong utos sa kabilang linya.
Natahimik ang abogado sa kabilang linya bago sumagot nang may paggalang.
“Naiintindihan ko, Doña Elvira. Ika-cancel ko na po ba ang lahat ng access ni Carlos sa mga pondo ng kumpanya? At ang kanyang mga credit cards?”
“Lahat, Atty. Mendoza. At pakipadala na rin ang security team at ang mga P.ulis dito sa mansyon. Naka-k.ulong ako rito. Ipa-evict niyo na rin ang lahat ng gamit nila Carlos sa bahay na ito bago sila makabalik,” matigas kong utos.
ANG KANSELADONG BAKASYON
Makalipas ang isang oras, dumating ang mga awtoridad at ang security team ng aking kumpanya. Sinira nila ang pinto at iniligtas ako. Inasikaso agad ng aking mga abogado ang pagpapalit ng lahat ng kandado at ang pagpapalabas ng mga gamit nina Carlos at Bianca sa labas ng gate.
Samantala, sa airport, kasalukuyang nasa VIP lounge sina Carlos at Bianca, nagpapakasaya sa kanilang inaasahang bakasyon.
Bandang hapon, nagsimulang magwala ang aking cellphone.
“Ma! Anong ginawa mo?! Bakit nag-decline lahat ng credit cards ko?! Nakakahiya sa mga cashier dito sa airport! I-unfreeze mo ‘to ngayon din!” nagwawalang bulyaw ni Carlos sa telepono.
“Carlos, gawin mo ang paraan! Hindi tayo makakapag-Paris kapag walang pera!” matinis na tili ni Bianca sa background.
Ngumisi ako nang napakalamig.
“Walang error, Carlos. Kinansela ko ang lahat ng cards mo dahil pinagana ko na ang trust fund protection clause. Wala ka nang access sa pera ko.”
“Ma! P.apatayin mo ba kami sa hiya?! B.aliw ka ba?! Ibalik mo ang pera ko!” sigaw niya.
“Pera mo? Baka nakalimutan mong sa akin ang lahat ng ‘yan. At by the way, wag na kayong umuwi sa mansyon. Pinalitan ko na ang lahat ng kandado at nasa labas na ang mga damit ninyo,” malamig kong pabatid.
ANG KATAPUSAN NG LINTA
Nalaglag ang panga ni Carlos sa kabilang linya.
“A-Ano?! Ma! B-Biro lang ‘yung pagbebenta ng wheelchair! Babalikan ka namin! Pamilya tayo! P-Parang awa mo na, saan kami titira?!” humahagulgol na pagmamakaawa ng aking anak.
Tiningnan ko ang mga P.ulis na kumukuha ng ebidensya sa aking kwarto.
“Ang isang pamilya ay hindi nag-iiwan ng isang lumpong ina na walang pagkain at nakakulong. Maghanap kayo ng pera sa kalsada. Goodbye.”
Ibinaba ko ang tawag at blinock ang kanilang mga numero. Dahil sa pagkulong niya sa akin, kinasuhan ng aking abogado si Carlos ng Elder Abuse at Illegal Detention. Walang pambayad sa abogado at wala nang tirahan, naiwan silang naghihirap at nag-aaway sa kalsada, habang ako ay bumili ng mas maganda at mas modernong wheelchair, pinamamahalaan muli ang aking yaman, at nanirahan nang payapa, malayo sa mga ahas na inaakalang kayang itapon ang isang inang nagpalaki sa kanila.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong abusuhin at itapon ang mga magulang na walang ibang ginawa kundi bigyan ka ng magandang buhay, lalo na sa panahon ng kanilang kahinaan. Ang pisikal na kapansanan ay hindi nangangahulugan ng kawalan ng kapangyarihan. Kapag inabuso mo ang tiwala at pagmamahal ng isang ina, ang kanyang paniningil ay walang awa at wawasakin nito ang lahat ng luho at kayabangan na pilit mong ninakaw.
