Isinara Ng Aking Anak Ang Pinto Sa Akin Noong Araw Ng Pasko At Sinabing, “Maling Bahay.” Ilang Oras Ang Makalipas, Ininsulto Niya Ako Sa Telepono At Sinabing, “Hindi Mabibili Ng Pera Ang Espasyo Dito Para Sa’yo.” Kaya Nang Gabing Iyon, Kinansela Ko Ang Lahat Ng Bank Transfers. Kinaumagahan, Tumawag Siya Ng 25 Beses Dahil Sa Matinding Kaba!
Ako si Carmen, limampu’t walong taong gulang. Matapos ang tatlumpung taon ng pagtatrabaho bilang isang nurse sa ibang bansa at pag-aasikaso ng maliliit kong negosyo rito sa Pilipinas, nakaipon ako nang sapat para mabuhay nang komportable. Ang nag-iisa kong anak na si Mark ay palagi kong sinusuportahan—pinag-aral ko sa mamahaling unibersidad at binigyan ng malaking allowance kahit may asawa na siya.
Nang mag-asawa si Mark kay Valerie, napansin ko na ang unti-unting paglayo niya. Palagi na siyang abala at bihira na akong bisitahin. Ngunit dahil mahal ko ang aking anak at ang aking mga apo, patuloy akong nagpapadala ng malaking tulong pinansyal sa kanilang joint account. Ako pa nga ang nagbigay ng malaking downpayment para sa malaki at magandang bahay na tinitirhan nila ngayon sa isang eksklusibong subdivision.
Para sa Pasko, nag-message si Mark na sa kanila raw gaganapin ang Noche Buena. Dahil mag-isa na lamang ako, sabik na sabik akong nagluto at nagbalot ng mga mamahaling regalo para sa kanila.
Ngunit ang araw na inakala kong mapupuno ng saya ay naging isang malamig na bangungot.
ANG PINTO NG PAMAMAHIYA
Alas-otso ng gabi, Bisperas ng Pasko. Dumating ako sa tapat ng bahay nina Mark bitbit ang dalawang malalaking bag ng mga regalo at pagkain. Masayang-masaya ako habang pinipindot ang doorbell.
Narinig ko ang tawanan mula sa loob. Bumukas ang pinto, at bumulaga sa akin si Mark. Nakasuot siya ng magandang damit at may hawak na baso ng alak. Nakita ko rin sa background ang pamilya ni Valerie na nagtatawanan sa sala.
“Mark, anak! Merry Christmas! Heto ang mga regalo ko para sa mga apo ko,” masaya kong bati habang akmang papasok.
Ngunit hindi niya ako pinapasok. Hinarang niya ang kanyang katawan sa pinto. Tiningnan niya ang mga dala ko at nagbuntong-hininga.
“Ma, anong ginagawa mo rito?” malamig niyang tanong.
“Diba nag-text ka na dito tayo magpa-Pasko? Inasahan kong kasama ko kayo ngayong Noche Buena,” naguguluhan kong sagot.
Tiningnan niya ako, pagkatapos ay lumingon siya sa loob kung saan nakatingin na rin si Valerie nang may pagkadismaya.
“Sorry, Ma. Nagbago ang isip ni Valerie. Gusto daw niya, exclusive family event lang nila ‘to. Baka ma-out of place ka lang sa pamilya niya. Maling bahay yata ang napuntahan mo, dapat nag-stay ka na lang sa bahay mo,” walang awang sagot ng aking anak.
Bago pa ako makapagsalita, dahan-dahan niyang isinara ang pinto sa mismong mukha ko!
Naiwan akong nakatayo sa malamig na gabi, bitbit ang mga mabibigat na bag, at halos madurog ang puso. Ang sarili kong anak na pinag-aralan at binuhay ko, ipinagpalit ako para lang hindi mapahiya sa pamilya ng asawa niya.
ANG MENSASHE NG K.ABIT (AT ANG INSULTO)
Umuwi ako sa aking tahimik at madilim na bahay. Umiyak ako mag-isa.
Bandang alas-onse ng gabi, tumunog ang aking cellphone. Si Mark ang tumatawag. Inasahan kong mag-so-sorry siya at papabalikin ako.
“Hello, Mark? Anak?” garalgal kong sagot.
Ngunit hindi paghingi ng tawad ang narinig ko. Narinig ko ang boses niya at ang boses ni Valerie na halatang nakainom na.
“Ma, pasensya na kanina ha. Wag kang magtampo. I-transfer mo na lang sa bank account namin ‘yung pamasko mo para sa mga bata. Kailangan kasi namin ng pambili ng bagong appliances para dito sa bahay,” walang-hiyang utos ni Mark.
“Oo nga, Ma. Saka, hindi mabibili ng pera ang espasyo dito para sa’yo. Gusto kasi namin ‘yung ka-level lang namin sa society ang mga bisita,” natatawang sabat ni Valerie sa background.
“Sige na, Ma. Merry Christmas. Hintayin namin ‘yung transfer,” dagdag ni Mark bago ibaba ang tawag.
Nanigas ako. Nanghingi pa talaga sila ng pera matapos akong ipagtabuyan?! Ginamit nila ako! Tingin nila sa akin ay isang bangko na pwede nilang insultuhin at utusan!
Inakala niyo ba na dahil ina ninyo ako, palagi akong magpapaka-martir? Gusto niyo ng Pasko na “exclusive”? Ibibigay ko sa inyo ang pinaka-exclusive na problema ninyo.
ANG TAHIMIK NA PANININGIL
Pinunasan ko ang aking mga luha. Ang kalungkutan ko ay naging isang matalim at nakakamatay na galit. Binuksan ko ang aking laptop.
Araw-araw, naka-set up sa aking bank account ang isang “Automatic Scheduled Transfer” na nagpapadala ng P100,000 sa joint account nila Mark at Valerie tuwing ika-25 ng buwan para pambayad sa monthly amortization ng bahay nila at allowance ng mga apo ko.
Agad kong ni-log in ang aking account at kinansela ang lahat ng scheduled transfers!
Ngunit hindi lang ‘yon. Naalala ko na bilang co-maker sa housing loan na in-apply nila, may karapatan akong i-pull out ang aking guarantee dahil ginamit ang aking mga personal na assets bilang collateral. Sumulat ako ng email sa bank manager at pormal na ini-withdraw ang aking suporta sa kanilang loan, dahilan upang awtomatikong mag-default ang kanilang account.
Matapos ang lahat ng iyon, nagtimpla ako ng mainit na kape at natulog nang mahimbing.
ANG UMAGA NG KABA
Alas-siyete ng umaga, Pasko. Nagising ako hindi dahil sa alarm, kundi dahil sa walang-tigil na pag-ring ng aking cellphone.
Tiningnan ko ang screen. 25 Missed Calls mula kay Mark.
Uminom muna ako ng kape bago ko sinagot ang ika-26 na tawag.
“Hello, Mark? Merry Christmas. Tapos na ba ang exclusive party niyo?” malamig kong bati.
“Ma! Anong nangyari?! Bakit walang pumasok na pera sa account namin?! Nag-text din ang bangko, may problema raw sa housing loan natin! I-transfer mo na ‘yung pera, kailangan naming magbayad ngayon kundi magkaka-penalty kami nang malaki!” natatarantang sigaw ng aking anak.
Narinig ko rin ang tili ni Valerie sa background. “Mark, gawin mo naman ang paraan! Bakit nag-bounce ‘yung binayad natin sa caterer kagabi?!”
Ngumisi ako. Isang ngiti na kasing lamig ng gabi noong isinara niya ang pinto sa akin.
“Wala nang papasok na pera sa account ninyo, Mark. Kinansela ko na ang lahat ng transfers. At ‘yung housing loan niyo? Wala na akong kinalaman diyan dahil inalis ko na ang pangalan ko bilang co-maker.”
“A-Ano?! Ma! B.aliw ka ba?! Paano namin babayaran ‘to?! Pwede nilang hatakin ang bahay namin!” nagwawalang sigaw ni Mark.
“Diba sabi ni Valerie, hindi mabibili ng pera ang espasyo diyan para sa akin? Pwes, subukan ninyong gamitin ang ‘class’ at ‘high society’ ng pamilya niya para pambayad sa bangko. Mula ngayon, kayo na ang magbayad ng mga luho ninyo,” madiin at walang-awa kong sagot.
“Ma! Parang awa mo na! Pamilya tayo! Nagkamali lang ako kagabi!” humahagulgol na pagmamakaawa ng anak ko.
“Wala akong pamilya na nagtataboy sa akin sa araw ng Pasko. Goodbye, Mark.”
Ibinaba ko ang tawag at tuluyang blinock ang numero nila.
Nalaman ko na lang kalaunan na nahatakan sila ng bahay dahil hindi nila kayang bayaran ang buwanang hulog nang walang tulong ko. Napilitan silang lumipat sa isang maliit na apartment, at laging nag-aaway sina Mark at Valerie dahil sa pera. Wala silang nakuha kahit isang kusing sa akin. Samantala, ginamit ko ang aking ipon para magbakasyon at i-enjoy ang buhay, malayo sa mga taong walang alam kundi mang-abuso.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong itaboy at insultuhin ang taong nagsasakripisyo upang bigyan ka ng magandang buhay. Ang pagmamahal ng isang magulang ay walang hanggan, ngunit may limitasyon ang kanilang pasensya. Kapag ginamit mo sila bilang isang bangko at kinalimutan ang pagpapahalaga at respeto, asahan mong sa oras na bawiin nila ang kanilang suporta, babagsak ka sa kangkungan at wawasakin ng karma ang lahat ng kayabangan mo.
