“Ang Kulang Na Lang Ay Ang M.atay Ang Matanda Para Atin Na Ang Lahat,” Toast Ng Aking Anak Sa Mismong Araw Ng Libing Ng Kanyang Ama… Hindi Ako Umiyak. Kinuha Ko Ang Telepono At Ang Lihim Ng Nawawalang 120,000 Pesos Ay Nagpabagsak Sa Kanya!
Ako si Elvira, animnapung taong gulang. Tatlumpu’t pitong taon kaming nagsama ng aking asawang si Arturo. Itinaguyod namin ang aming kaisa-isang anak na si Marco, binigyan ng magandang edukasyon, at pinabukod nang mag-asawa ito kay Valerie. Ngunit nitong mga nakaraang buwan, naging malubha ang sakit ni Arturo hanggang sa tuluyan siyang P.umanaw.
Sa mismong araw ng pag-uwi namin galing sa sementeryo, inakala kong dadamayan ako ng aking anak sa aking pagluluksa. Ngunit ang narinig ko mula sa hagdanan ay tuluyang bumasag sa aking pagiging ina.
ANG MALAGIM NA TOAST SA HAGDANAN
Pagod at puno ng kalungkutan, dahan-dahan akong umakyat sa ikalawang palapag upang magpahinga. Ngunit pagdating ko sa kalagitnaan ng hagdan, narinig ko ang tawanan mula sa kusina. Nakabukas nang kaunti ang pinto at naroon si Marco at ang kanyang asawang si Valerie, may hawak na mga baso ng alak.
“Cheers, babe! Naihatid na rin natin si Papa. Ngayon, ang kulang na lang ay ang M.atay ang matandang ‘yon sa itaas para makuha na natin nang buo ang mansyon at ang kumpanya,” masayang anunsyo ni Marco sabay taas ng kanyang baso.
“Excited na ako, Marco. Nakakasawa na ring magpanggap na mabait sa nanay mo. Siguraduhin mo lang na ayos na ang mga papeles na ipinagawa natin,” malambing na sagot ni Valerie bago sila naghalikan.
Nalaglag ang panga ko. Nanlamig ang buong katawan ko. Ang sarili kong d.ugo at laman, ang anak na inaruga ko ng ilang dekada, ay pinagdiriwang ang pagkawala ng kanyang ama at hinihintay na lamang ang aking k.amatayan para sa pera?!
Inakala mo ba, Marco, na tatanga-tanga ako para lang mag-iyak at magmakaawa sa’yo? Kung halimaw ang gusto mo, ibibigay ko sa’yo ang pinakamasakit na parusa.
ANG TAHIMIK NA TAWAG
Hindi ako nag-iskandalo. Hindi ako pumasok sa kusina para S.ampalin sila. Tahimik akong bumalik sa aking kwarto at ni-lock ang pinto. Pinunasan ko ang aking mga luha, kinuha ang aking cellphone, at agad na tinawagan si Atty. Mendoza, ang matalik na kaibigan at personal na abogado ng aking asawa.
“Atty. Mendoza, si Elvira ito. Kailangan ko po ang tulong ninyo ngayon din. Mayroon akong matinding hinala sa mga papeles ni Arturo, lalo na doon sa 120,000 pesos na ibinigay ko kay Marco pambayad sana sa huling hospital bill ng asawa ko. Sabi niya ay nawala raw ang resibo, pero kutob ko ay may mali,” malamig ngunit madiin kong utos sa kabilang linya.
“Naiintindihan ko, Elvira. Iimbestigahan ko agad ang pera at ipapa-check ko rin sa bangko kung may unauthorized movements. Pumunta kayo sa opisina ko bukas,” sagot ng abogado.
Sa loob ng tatlong araw, nagpanggap ako na mahina, malungkot, at walang alam. Pinapanood ko kung paano maghari-harian sina Marco at Valerie sa aking bahay, nag-uutos sa mga kasambahay at sinusukat kung anong mga furniture ang papalitan nila.
ANG SIKRETO NG TESTAMENTO
Kinabukasan, tumawag si Atty. Mendoza. Ang kanyang natuklasan ay nagpakulo sa aking d.ugo.
Ang 120,000 pesos na ibinigay ko para sa ospital ay hindi kailanman nakarating doon. Pinipeke ni Marco ang aking pirma sa isang withdrawal slip at N.anakaw niya ang pera para ibayad sa isang fixer! Ang fixer na iyon ay binayaran niya upang gumawa ng isang pekeng Last Will and Testament kung saan inililipat daw sa kanya ni Arturo ang lahat ng yaman.
“Elara, nakahanda na ang patibong natin. Hindi alam ng anak mo na nag-update kayo ng asawa mo ng ‘Survivorship Agreement’ anim na buwan na ang nakakalipas. Walang bisa ang anumang pekeng papel niya,” paliwanag ni Atty. Mendoza.
Nagkasundo kami ng abogado. Ipinatawag ko si Marco at Valerie sa sala kinahapunan para sa isang pormal na “family meeting”.
ANG SURPRESA SA ARAW NG PAMANA
Nakatayo si Marco at Valerie sa gitna ng sala. Nakangisi silang dalawa, inakalang ibibigay ko na sa kanila ang mga susi ng bahay. Dumating si Atty. Mendoza bitbit ang isang makapal na folder.
“Ma, mabuti naman at naisipan mong ipabasa na ang testamento ni Papa. Gusto na naming mag-renovate ni Valerie, kaya pwede ka nang lumipat sa maliit na kwarto sa likod,” mayabang na bungad ni Marco, hindi na nagpapanggap na mabait.
Ngumiti ako. Isang ngiting kasing lamig ng yelo.
“Hindi na kailangan, Marco. Dahil wala akong planong lumipat. At wala ring magre-renovate ng bahay ko,” kalmado kong sagot.
Kumunot ang noo ni Marco.
“Atty. Mendoza, ilabas niyo na ang papeles na nagpapatunay na sa akin ipinamana ni Papa ang kumpanya at ang mansyong ito!” utos ng aking anak.
Binuksan ng abogado ang folder at inihagis sa ibabaw ng mesa ang mga papel.
“Ang dokumentong ginawa mo ay peke, Marco. Ayon sa Survivorship Agreement na ito, lahat ng yaman, pera sa bangko, at kumpanya na pag-aari ni Don Arturo ay awtomatikong ililipat ng buong-buo sa kanyang asawa na si Mrs. Elvira. Wala kang makukuhang kahit isang kusing,” matigas na pahayag ng abogado.
ANG PAGBAGSAK NG GAHAMAN
Nalaglag ang panga ni Marco. Nanlaki ang mga mata ni Valerie at napahawak siya sa kanyang dibdib.
“A-Ano?! I-Imposible! P-Papaano yung—” natatarantang tili ni Marco.
“Yung pekeng dokumento na binayaran mo ng 120,000 pesos na N.anakaw mo sa pambayad sana sa ospital ng tatay mo?” madiin kong putol sa kanya. “Nalaman namin ang lahat, Marco. Narinig ko ang toast ninyong mag-asawa sa hagdanan. P.inatay niyo na ako sa isip niyo, kaya ngayon, P.atay na rin kayo sa buhay ko.”
Bago pa man makasagot si Marco, bumukas ang pinto ng mansyon. Pumasok ang tatlong P.ulis.
“Mr. Marco, inaresto namin kayo sa kasong Forgery of Public Documents at Grand Theft dahil sa pagnanakaw ng pera mula sa account ng iyong ina,” pormal na pahayag ng opisyal habang nilalapitan ang nanginginig na anak ko.
“Ma! P-Parang awa mo na! Anak mo ako! D.ugo at laman mo ako! W-Wag mo akong ipa-K.ulong!” humahagulgol at nagwawalang iyak ni Marco habang pinoposasan siya ng mga awtoridad.
“Tita Elvira, please! Wala po akong kinalaman diyan! Siya ang nagplano ng lahat!” iyak ni Valerie habang pilit na inilalayo ang sarili sa kanyang asawa.
Tiningnan ko sila nang walang kahit anong bakas ng awa.
“Wala na akong anak,” malamig kong huling salita.
Pinanood kong kaladkarin si Marco palabas ng aking pamamahay habang nagsisigawan at nag-aaway silang mag-asawa. Nakulong si Marco at tuluyang nasira ang kanyang buhay, habang si Valerie ay umalis at iniwan siya nang malamang wala na itong yaman. Ako naman ay namuhay nang payapa, protektado ang yamang pinaghirapan namin ng aking asawa, malayo sa mga ahas na nagpanggap na pamilya.
MORAL NG KWENTO: Ang kasakiman at kawalan ng utang na loob sa mga magulang ay laging nag-aanyaya ng matinding karma. Huwag mong isiping kaya mong linlangin ang mga taong nagpalaki at nag-aruga sa iyo, dahil ang katotohanan ay laging may paraang lumabas. Kapag ang pagmamahal ng isang ina ay nauwi sa pagkadismaya at galit, ang kanyang paniningil ay walang sasantuhin, at wawasakin nito ang lahat ng iyong masasamang plano.
