Sampung Taon Kong Inalagaan Ang Aking Biyenan Na Parang Sarili Kong Ina… Hanggang Sa Ibinulong Ng Aking Walong Taong Gulang Na Anak Na “Mama, Nilalagyan Po Ni Lola Ng Puting Pulbos Ang Tsaa Mo…”
Ako si Clara, tatlumpu’t limang taong gulang. Nang magpakasal kami ni Anton sampung taon na ang nakakalipas, isinama na namin sa aming bahay ang kanyang inang si Doña Leticia. Dahil ulila na ako, itinuring ko siyang parang tunay na ina. Ako ang nag-aasikaso ng kanyang mga gamot, nagluluto ng kanyang mga paboritong pagkain, at nagpapasensya sa kanyang pagiging mainitin ang ulo.
Si Anton ay madalas na wala sa bahay dahil sa kanyang trabaho bilang isang engineer na laging nasa site. Kaya naman kaming tatlo lamang ng aking walong taong gulang na anak na si Maya at ng aking biyenan ang laging magkakasama sa mansyon na ipinundar namin.
Ngunit nitong mga nakaraang buwan, unti-unti kong naramdaman ang paghina ng aking katawan. Madalas akong nahihilo, nanlalabo ang paningin, at nawawalan ng lakas. Sabi ni Doña Leticia, baka raw sa sobrang pagod ko lamang iyon sa pag-aasikaso sa bahay at sa aking online business.
Araw-araw siyang nagboboluntaryong magtimpla ng aking chamomile tea sa hapon para raw makapagpahinga ako. Inakala kong isa itong simpleng pagmamalasakit.
Ngunit isang hapon, isang nakakakilabot na katotohanan ang ibinunyag ng aking inosenteng anak.
ANG BULONG SA KWARTO
Kasalukuyan akong nakahiga sa kama, hinihintay ang tsaa na tinitimpla ng aking biyenan. Pumasok ang aking anak na si Maya mula sa paglalaro sa hardin. Tahimik siyang umakyat sa kama at yumakap sa akin.
Naramdaman ko ang panginginig ng kanyang maliliit na kamay.
“Maya, anak? Bakit ka nanginginig? May masakit ba sa’yo?” nag-aalala kong tanong habang hinahaplos ang kanyang buhok.
Lumingon siya sa pinto upang masigurong walang nakikinig. Inilapit niya ang kanyang bibig sa aking tainga at bumulong nang napakahina.
“Mama… nakita ko po si Lola sa kusina kanina… bago po siya maglagay ng mainit na tubig, nilagyan po niya ng puting pulbos galing sa maliit na bote yung tsaa ninyo… tapos itinago niya po agad yung bote sa bulsa ng palda niya,” nanginginig na sumbong ng aking anak.
Parang may yelo na ibinuhos sa buong katawan ko. Nanlaki ang aking mga mata.
“Puting pulbos? Baka asukal lang ‘yon, anak,” pilit kong pinapakalma ang sarili ko, bagaman nagsimula na ring kumabog ang aking dibdib.
“Hindi po asukal, Mama. Kasi po, tumatawa siya nang mahina habang inihahalo niya. Sabi niya po mag-isa, ‘Kunting panahon na lang, sa amin na ang lahat.’ Natatakot po ako, Mama!” umiiyak na sagot ni Maya.
Tumigil ang pag-ikot ng aking mundo. Kunting panahon na lang? Sa kanila na ang lahat?!
Doon ko naalala ang sunod-sunod na paghingi sa akin ni Anton ng aking mga pirma nitong mga nakaraang buwan para raw sa “business expansion” niya. Ibinigay ko ang aking mga pirma nang walang pag-aalinlangan. Naalala ko rin ang biglaang paghina ng aking katawan na nagsimula eksakto nang magsimulang magtimpla si Doña Leticia ng aking tsaa.
Diyos ko… nilalason nila ako! Ang asawa ko at ang babaeng itinuring kong ina ay pinapatay ako nang dahan-dahan para makuha ang yaman ko!
ANG PAGPAPANGGAP
Bago pa ako tuluyang magwala sa galit at takot, narinig ko ang yabag ni Doña Leticia sa pasilyo.
“Sshhh, Maya. Wag kang magpahalata. Wag mong sasabihin na alam natin, ha? Ligtas tayo, pangako ni Mama,” mabilis at mahinahon kong bulong sa kanya bago ako muling humiga at nagpanggap na nanghihina.
Bumukas ang pinto. Pumasok si Doña Leticia, nakangiti nang matamis, hawak ang isang tray na may mainit na tsaa.
“Clara, iha, ito na ang tsaa mo. Inumin mo na habang mainit pa para sumigla ka,” malambing na alok ng matanda habang inilalapag ang tasa sa bedside table.
“Salamat po, Ma. Mamaya ko po iinumin, masyado pa pong mainit,” sagot ko habang pilit na ngumingiti.
Umirap siya nang bahagya nang hindi ko iniinom agad, ngunit tumango na lamang siya.
“Sige, ubusin mo ‘yan ha. Aayusin ko lang ang kwarto ni Anton para sa pag-uwi niya mamaya,” sabi niya bago tuluyang lumabas.
Nang makasigurong wala na siya, kinuha ko ang tasa. Ibinuhos ko ang laman nito sa isang empty plastic bottle na itinatago ko sa aking bag at isinara ito nang mahigpit. Pinalitan ko ang laman ng tasa ng simpleng tubig at inubos ito.
Kinabukasan, habang namamalengke si Doña Leticia, palihim akong umalis ng bahay kasama si Maya. Dinala ko ang bote sa isang pribadong laboratoryo na pagmamay-ari ng isang kakilala kong doktor. Ipinasuri ko rin ang aking dugo.
Pagkalipas ng ilang oras, ang resulta ay nagpatunay sa pinakakinatatakutan ko.
Ang tsaa ay may halong Arsenic—isang nakamamatay na l.ason na kapag ininom sa maliliit na dosis araw-araw ay magdudulot ng organ failure at aakalain ng mga doktor na natural na kamatayan lamang. May nakita na ring trace ng kemikal na ito sa aking dugo!
ANG SURPRESA SA PAG-UWI NG ASAWA
Hindi ako umiyak. Ang takot ay napalitan ng isang napakalamig at nakakamatay na galit.
Pinuntahan ko ang aking abogado at ipinabura ko ang lahat ng aking mga pirma sa mga dokumentong inayos ni Anton, dahil napatunayan naming “fraudulent” o nakuha sa panlilinlang ang mga ito. Inilipat ko rin ang lahat ng aking pondo sa isang trust fund para kay Maya.
Gabi na nang umuwi ako sa mansyon. Dumating din si Anton mula sa kanyang “trabaho”. Nakaupo sila ni Doña Leticia sa sala, masayang nag-uusap at nag-iinuman ng wine.
Nang makita nila ako, nagpanggap muli silang nag-aalala.
“Babe! Saan ka galing? Bakit ka lumalabas eh ang hina-hina na ng katawan mo?” kunwaring natatarantang tanong ni Anton habang patakbong lumalapit sa akin.
“Oo nga, Clara! Baka mapaano ka niyan sa labas!” dagdag ni Doña Leticia.
Umatras ako at umiwas sa paghawak ni Anton. Tiningnan ko silang dalawa nang may napakalamig na ngisi.
“Bakit? Natatakot ba kayong hindi umepekto ang l.ason na inihahalo niyo sa tsaa ko araw-araw?” malakas at madiin kong tanong na umalingawngaw sa buong sala.
Nalaglag ang baso ng wine na hawak ni Doña Leticia. Nabasag ito sa sahig. Si Anton ay namutla na parang nakakita ng multo. Nanlaki ang kanilang mga mata, halos hindi makahinga sa matinding gulat.
“A-Anong p-pinagsasabi mo, Clara?! B.aliw ka na ba?!” natatarantang sigaw ni Anton, pinagpapawisan na ng malapot.
“B.aliw? O baka hindi niyo lang inaasahan na mas matalino ang anak ko kaysa sa inyong dalawa?” sagot ko bago inihagis ang resulta ng laboratoryo sa ibabaw ng mesa. “Basahin niyo ‘yan. Resulta ‘yan ng tsaa na pinapainom mo sa akin, Doña Leticia.”
Nanginginig na kinuha ni Anton ang papel. Nang mabasa niya ang salitang ‘Arsenic’, nanghina ang kanyang mga tuhod at napaluhod siya sa sahig. Si Doña Leticia ay napatakip sa kanyang bibig, umiiyak sa takot.
“C-Clara… m-mahal ko… p-pakinggan mo ako! S-Si Mama ang nag-isip nito! Wala akong alam!” humahagulgol na pagmamakaawa ng T.aksil kong asawa, mabilis na inilalaglag ang sariling ina.
“Walanghiya ka, Anton! Ikaw ang nagdala ng l.ason na ‘yan para mapabilis ang pagkuha mo sa yaman niya at makasama mo na ang K.abit mo!” bulyaw naman ni Doña Leticia, tuluyan nang nawala ang kanyang pagpapanggap.
ANG PAGBAGSAK NG MGA DEMONYO
Bago pa man sila makapag-away nang tuluyan, bumukas nang malakas ang pinto ng mansyon. Pumasok ang limang P.ulis kasama ang mga imbestigador na nakipag-ugnayan sa laboratoryo.
“Mr. Anton at Doña Leticia, inaresto namin kayo sa kasong Frustrated Murder at Conspiracy. Nakakuha na rin kami ng search warrant para hanapin ang kemikal na inyong ginamit,” pormal at matigas na pahayag ng pulis.
“Hindi! Hindi! Clara, asawa mo ako! Pamilya tayo! Parang awa mo na, wag mo kaming ipa-K.ulong!” nagwawalang iyak ni Anton habang pinoposasan siya ng mga awtoridad at pilit na inaabot ang aking binti.
“Huwag niyo akong hawakan! Matanda na ako! Mamamatay ako sa loob ng selda!” tili naman ng biyenan ko habang kinakaladkad palabas ng mga gwardya.
Tiningnan ko sila mula ulo hanggang paa nang walang kahit anong bakas ng awa.
“Kung hindi dahil sa anak ko, pinatay niyo na ako nang walang kalaban-laban. Ang mga demonyong tulad ninyo ay walang puwang sa pamilya ko. Mabulok kayo sa kulungan,” malamig kong huling salita.
Pinanood ko silang isakay sa police car habang pinagtitinginan at pinandidirihan ng mga kapitbahay. Nakuha ko ang aking annulment, at nagpagaling ako nang tuluyan mula sa lason na ininom ko noon. Namuhay kami ni Maya nang malaya, masaya, at ligtas. Napatunayan ko na minsan, ang mga mata at inosenteng tinig ng isang bata ang magiging pinakamalakas mong sandata laban sa mga halimaw na nagkukubli sa sarili mong tahanan.
MORAL NG KWENTO: Ang labis na pagkauhaw sa yaman ay nakakagawa ng mga halimaw kahit sa mga taong itinuturing mong pamilya. Huwag kailanman magtiwala nang buong-buo at balewalain ang mga kutob o sinasabi ng mga inosenteng bata. Kapag ang kabaitan mo ay ginantihan ng kataksilan at pagtatangkang manira ng buhay, huwag kang mag-atubiling gamitin ang batas at ang katotohanan upang ibagsak sila sa pinakamalalim at pinakamadilim na impyerno na sila mismo ang humukay.
