Nang Nagmamadali Akong Sumakay Sa Flight Ay Ibinigay Ko Ang Susi Ng Aking Villa Sa Isang Pulubing Babae Ngunit Pagkalipas Ng Anim Na Buwan Ay Umuwi Akong Wasak At Muntik Himatayin Sa Aking Nakita
Ako si Isabella, tatlumpu’t dalawang taong gulang. Bata pa lamang ako ay namulat na ako sa kahirapan, kaya isinumpa ko sa sarili ko na gagawin ko ang lahat para yumaman. Dahil sa matinding ambisyon, naging CEO ako ng isang malaking fashion and cosmetics empire sa Pilipinas. Nakamit ko ang lahat—pera, kapangyarihan, at isang napakagandang glass-walled villa sa isang liblib na bundok sa Tagaytay.
Ngunit ang kapalit ng tagumpay ko ay ang pagiging malamig ng aking puso. Wala akong kaibigan. Wala akong pamilya. Para sa akin, ang lahat ng tao ay may presyo at ang lahat ay gustong magn.akaw ng yaman ko.
Hanggang sa dumating ang araw na pilit na binago ng tadhana ang matigas kong pananaw sa buhay.
ANG ESTRANGHERA SA GITNA NG ULAN
Papasok na ang isang malaking bagyo noon. Nagmamadali akong pumunta sa airport dahil mayroon akong napakahalagang flight patungong New York. Kailangan kong iligtas ang aking kumpanya mula sa isang napakalaking krisis sa mga investors.
Naiipit ang sasakyan ko sa matinding trapik malapit sa airport. Umuulan nang napakalakas. Habang naiinis akong nakatingin sa labas ng bintana, nakita ko ang isang babae na nakaupo sa gilid ng kalsada. Basang-basa siya ng ulan, nakasuot ng lumang daster, at pilit na pinapayungan ng kanyang sariling katawan ang isang maliit na batang nanginginig at mukhang nag-aagaw-buhay dahil sa matinding lagnat.
Dumaan ang isang mabilis na trak at natalsikan sila ng maruming tubig at putik. Hindi ko alam kung bakit, ngunit parang may kumurot sa puso ko nang makita ko ang bata. Naalala ko ang sarili ko noong bata pa ako na umiiyak din sa kalsada.
Bumaba ako ng sasakyan ko dala ang isang payong.
“Miss! Anong ginagawa mo rito sa ulan?! M.amatay ‘yang bata sa ginaw!” galit ngunit nag-aalala kong sigaw.
Nag-angat ng tingin ang babae. Namumutla siya at umiiyak.
“M-Ma’am… parang awa niyo na po… tulungan niyo po kami. Kahit silungan lang po, wala po kaming mapuntahan…” humahagulgol niyang pakiusap, nanginginig ang mga labi.
Kukuhanan ko sana siya ng pera, ngunit puro credit card at tseke lang ang dala ko. Wala akong cash! Tiningnan ko ang relo ko. Male-late na ako sa flight ko at bilyun-bilyong piso ang mawawala sa akin kapag hindi ako nakarating sa New York. Nataranta ako.
Dumukot ako sa aking bag at nahawakan ko ang isang mabigat na bakal. Ang susi ng aking villa sa Tagaytay.
Wala sa sariling kinuha ko ang susi at ang aking calling card. Inihagis ko ito sa kanyang nanginginig na mga kamay.
“Aalis ako ng bansa ngayon. Ito ang susi ng villa ko sa Tagaytay, nandiyan ang address sa likod ng card,” mabilis kong utos. Kinuha ko rin ang natitirang limang daang piso sa dashboard ng kotse ko para sa pamasahe nila. “Sumakay kayo ng bus. Pumunta kayo roon! May mga gamot at pagkain sa loob! Iligtas mo ang anak mo!”
Nanlaki ang mga mata ng babae, hindi makapaniwala sa narinig niya.
“P-Po?! Ma’am… s-sigurado po kayo? Isang mansyon po ito…”
“Huwag ka nang magtanong! Umalis na kayo sa kalsadang ito! At subukan mong magn.akaw kahit isang plorera doon, hahanapin kita at ipapa-k.ulong kita!” huling banta ko bago ako bumalik sa sasakyan at nagpahatid sa airport.
Sa loob ng eroplano, napasabunot ako sa aking buhok. Nababaliw na ba ako? Ibinigay ko ang susi ng bahay ko na nagkakahalaga ng limampung milyong piso sa isang estranghera! Siguradong pag-uwi ko, nin.akaw na niya ang lahat ng TV, appliances, at mga mamahaling painting doon!
ANG PAGBAGSAK NG REYNA
Naging impiyerno ang anim na buwan ko sa New York. Lahat ng pinaghirapan ko ay gumuho. Pinagtaksilan ako ng aking sariling business partners. Kinuha nila ang kumpanya ko, ipina-freeze ang mga bank accounts ko, at ibinenta ang condo ko sa Maynila upang pambayad sa mga utang na sila mismo ang gumawa.
Umuwi ako ng Pilipinas na walang-wala. Wala akong mga bodyguards, walang mamahaling sasakyan, at halos limang libong piso na lang ang natitira sa aking bulsa. Ang nag-iisa ko na lamang na pag-aari ay ang villa sa Tagaytay dahil nakapangalan iyon sa yumaong ina ko at hindi nila nakita.
Sumakay ako ng bus paakyat ng Tagaytay. Pagod, wasak na wasak ang puso, at handa nang makita ang aking inabandonang villa na malamang ay nin.akawan na at ginawa nang basurahan ng pulubing pinag-iwanan ko ng susi.
Nang huminto ako sa tapat ng malaking gate ng villa, napahawak ako sa aking dibdib. Muntik akong mahimatay sa aking nakita.
ANG HIMALA SA VILLA
Hindi sira ang bahay ko. At higit sa lahat, hindi ito mukhang nin.akawan! Sa halip na matataas na damo, ang malawak na bakuran ko ay napuno ng mga namumulaklak na rosas at masaganang taniman ng mga gulay. Ang mga salamin na bintana ng villa ay kumikislap sa linis. Ang paligid ay amoy sariwang lupa at mainit na sabaw ng manok.
Binuksan ko ang gate na hindi nakakandado. Dahan-dahan akong naglakad papasok.
Pagbukas ko ng main door, bumungad sa akin ang isang napakalinis na sala. Lahat ng mamahaling appliances at paintings ko ay nandoon pa rin—ni hindi nagalaw at walang kahit isang butil ng alikabok!
Mula sa kusina, nakarinig ako ng halakhak ng isang bata. Pumasok ako at nakita ko ang isang malusog, malinis, at masayang batang babae na nagkukulay sa hapag-kainan. Sa tabi niya ay ang isang babaeng nakasuot ng simpleng ngunit malinis na damit, nagluluto ng ulam.
Nang lumingon ang babae at makita ako, nabitiwan niya ang hawak niyang sandok.
“M-Ma’am Isabella…?” nanginginig niyang bulong. Siya ang pulubing babae sa kalsada.
Mabilis siyang naghugas ng kamay, lumapit sa akin, at walang pag-aalinlangang lumuhod sa aking harapan.
“Ma’am… nandito na po kayo! Maraming, maraming salamat po sa ginawa ninyo sa amin ng anak ko!” umiiyak niyang bati, habang nakahawak sa aking malamig na kamay.
Tulala lang ako. Pinanood ko ang paligid.
“B-Bakit… bakit hindi ka nagn.akaw? Bakit hindi ka tumakas? Pwede mong ibenta ang mga gamit ko dito,” mahina at nanginginig kong tanong, tumutulo na rin ang aking mga luha.
Tumingala ang babae, ang mga mata niya ay puno ng purong katapatan.
“Ma’am, niligtas niyo po ang buhay ng anak ko noong gabing iyon. Ginamit ko po ang mga gamot at pagkain na nahanap ko sa pantry niyo. Nang gumaling na po siya, naisip ko pong walang naglilinis ng napakaganda niyong bahay.”
Pinunasan niya ang kanyang mga luha at ngumiti nang matamis.
“Hindi po ako magn.anakaw. Bilang pasasalamat, araw-araw ko pong nilinis ang bahay niyo. Nagtanim po ako ng mga gulay sa bakuran ninyo para may makain kami, at ibinenta ko po ang iba sa palengke para makabayad ako sa kuryente at tubig ninyo habang wala kayo. Inalagaan ko po itong parang sarili kong tahanan, para kapag umuwi kayo, may masisilungan po kayo na malinis at maayos.”
Parang piniga ang puso ko. Bumagsak ako sa aking mga tuhod at napahagulgol nang napakalakas. Ang lahat ng bigat, panlilinlang, at sakit na naramdaman ko sa mga bilyonaryong kasosyo ko sa New York ay biglang sumabog. Inagawan ako ng mga taong mayayaman at nakapag-aral, pero ang isang babaeng pulubi na pinagbantaan at ininsulto ko pa ay iningatan ang nag-iisa kong yaman!
Niyakap ako ng babae. Hindi niya alam kung anong nangyari sa akin, pero pinatahan niya ako na parang isang tunay na kapatid.
“Ma’am, halika po. Kumain po muna tayo. Ipinagluto ko po kayo,” malambing niyang yaya.
PAGBANGON NG ISANG BAGONG PAMILYA
Sa gabing iyon, kumain ako ng pinakamasarap na hapunan sa buong buhay ko. Nalaman kong ang pangalan niya ay Martha, at ang kanyang anak ay si Lily.
Hindi ko sila pinalayas. Sa halip, sinabi ko sa kanila ang totoo. Ipinagtapat kong wala na akong pera at ito na lang ang natitirang bahay ko. Imbes na umalis, niyakap ako ni Martha at sinabing, “Huwag po kayong mag-alala, Ma’am. Tayo na lang po ang magtulungang magtanim. Hindi tayo magugutom.”
Mula sa pagiging CEO na laging nakasimangot, natuto akong magtanim ng gulay, mamalengke, at ngumiti nang totoo. Gamit ang sipag naming dalawa ni Martha, pinalago namin ang maliit naming farm hanggang sa naging supplier kami ng mga organic vegetables sa mga sikat na restaurant sa Tagaytay.
Napatunayan ko na ang tunay na yaman ay hindi nakikita sa laman ng bank account o sa dami ng kumpanyang hawak mo. Ang pinakamalaking yaman ay ang pagkakaroon ng mga taong may malinis na puso na handang saluhin ka sa oras na talikuran ka ng buong mundo.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong husgahan ang mga taong nasa laylayan ng lipunan dahil minsan, ang mga taong walang-wala sa buhay ay sila pang may pinakamataas na dangal at katapatan. Ang kabutihang ginawa mo para sa iba, gaano man kaliit, ay palaging may paraan para bumalik sa iyo at sagipin ka sa oras na ikaw naman ang walang-wala.
