Umuwi Ang Aking Asawa Matapos Ang Tatlong Taon Kasama Ang Kanyang K.abit, Isang Anak, At Limang Designer Bags… Inabutan Niya Ako Ng 15 Milyong Piso At Sinabing “Lumayas Ka Na Sa Buhay Ko”… Ang Inakala Niya Ay Nabubuhay Ako Gamit Ang Pera Niya, Ngunit Hindi Niya Alam Ang Lihim Na Inihanda Ko Para Sa Kanya
Ako si Clara, tatlumpu’t limang taong gulang. Tatlong taon na ang nakakalipas nang magpaalam ang aking asawang si Arthur na pupunta sa Europa para raw magpatayo ng sarili niyang kumpanya. Inakala kong babalik siya agad, ngunit unti-unti siyang nawalan ng komunikasyon. Ang tanging natatanggap ko lang mula sa kanya ay isang maliit na allowance na ipinapadala niya buwan-buwan.
Inakala niya siguro na sa loob ng tatlong taon ay nakaupo lang ako sa bahay, naghihintay, at umaasa sa kanyang padala.
Ngunit ginamit ko ang oras na iyon para magtayo ng sarili kong negosyo, gumamit ng ibang pangalan, at palaguin ang yaman na iniwan ng yumaong kong mga magulang. Nagtagumpay ako. Ang bahay na tinitirhan ko ay binili ko na, at ang kumpanya kong itinayo ay naging isa sa pinakamalaki sa Asya.
Ngunit pinili kong manatiling low-profile. Hanggang sa isang araw, walang pasabing bumukas ang gate ng aking pamamahay.
ANG SURPRESA NG PAGBABALIK
Tahimik akong nagkakape sa sala nang pumasok si Arthur. Ngunit hindi siya nag-iisa. Nakapulupot sa kanyang braso ang isang bata, maganda, at maarte na babae na nagngangalang Valerie. Karga ni Valerie ang isang bata na marahil ay dalawang taong gulang. Sa likod nila ay ang driver ni Arthur, bitbit ang limang naglalakihang Louis Vuitton at Hermes bags na halatang pag-aari ng K.abit.
Nang makita nila ako, tiningnan ako ni Valerie mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Babe, ito ba ‘yung manang mong asawa na sinasabi mo? Nakakadiri naman ‘yung amoy ng bahay ninyo. Let’s just finish this para makalipat na tayo sa bagong condo natin,” matinis na reklamo ng babaeng K.abit.
Lumapit si Arthur, ang mukha ay puno ng kayabangan at kawalan ng awa. Wala siyang kahit anong bakas ng pagkamiss sa akin. Kumuha siya ng isang cheke mula sa kanyang bulsa at ibinagsak ito sa ibabaw ng coffee table.
“Clara, tapusin na natin ‘to. Tatlong taon na tayong walang komunikasyon. May pamilya na ako at successful na ang kumpanya ko sa London. Heto, Labinlimang Milyong Piso. Tanggapin mo ‘yan, pirmahan mo ang annulment papers ko, at lumayas ka na sa buhay ko at sa bahay na ‘to,” malamig na utos ni Arthur.
Nalaglag sana ang panga ng sinumang asawa sa sitwasyong iyon. Ang asawang pinaghintayan mo ng tatlong taon ay uuwing may pamilya at ipagpapalit ka lang sa labinlimang milyon?
Ngunit sa halip na umiyak, pinunasan ko ang aking bibig gamit ang table napkin, at dahan-dahang tumayo. Kinuha ko ang cheke.
Inakala mo ba, Arthur, na mahihilo ako sa labinlimang milyong piso? Inakala mo ba na nabubuhay ako dahil sa padala mo?
ANG MGA DOKUMENTO
Tiningnan ko si Arthur at ngumiti nang napakatamis.
“Labinlimang milyong piso? Ang dami naman nito, Arthur,” kalmado kong sagot, na siyang nagpangisi kay Valerie.
“Of course. Barya lang ‘yan sa asawa ko. Kaya kunin mo na at lumayas ka na,” mayabang na gatong ng K.abit niya.
Pumunta ako sa aking opisina sa kwarto at kinuha ang isang makapal na itim na folder. Pagbalik ko sa sala, pareho silang masayang nag-uusap at tinitingnan ang mga furniture na ipapatapon daw nila bukas.
Inilapag ko ang folder sa tabi ng cheke ni Arthur.
“Arthur, sigurado ka bang gusto mong pirmahan ko ang annulment papers ngayon?” inosente kong tanong.
“Oo, Clara! Bakit, kulang pa ba ‘yan sa’yo?! Palamunin ka na nga, ambisyosa ka pa!” bulyaw niya, halatang naiinis na.
Binuksan ko ang folder. Iwinagayway ko sa harapan niya ang mga dokumento.
“Bago ko pirmahan ang annulment, baka gusto mong basahin ang laman ng folder na ‘yan. Kasama kasi diyan ang financial statement ng kumpanya mo sa London na ipinagmamalaki mo,” malamig kong sabi.
Napakunot ang noo ni Arthur. Kinuha niya ang papel at mabilis na binasa. Unti-unting nawala ang ngisi sa kanyang labi at napalitan ito ng matinding pamumutla. Nagsimulang manginig ang kanyang mga kamay.
“A-Anong ibig sabihin nito?! Nakasulat dito na nabili na ng ‘Silva Holdings’ ang majority shares ng kumpanya ko! At ang lahat ng pondo sa personal accounts namin ni Valerie ay na-freeze?! Sino si Silva?!” natatarantang sigaw ng aking asawa.
Napasinghap si Valerie at napatakip sa kanyang bibig, umiiyak na hinigpitan ang yakap sa kanyang anak.
“B-Babe?! Anong ibig sabihin niyan?! Paano na ang mga pinamili kong bag?!” tili niya.
ANG PAGBAGSAK NG T.AKSIL
Tumayo ako at inilapit ang aking mukha kay Arthur. Ang mga mata ko ay kasing lamig ng yelo.
“Ako si Silva, Arthur. Ginamit ko ang maiden name ng lola ko nang magsimula ako ng negosyo tatlong taon na ang nakakalipas matapos mong umalis. Pinag-aralan ko ang galaw mo sa London, at binili ko ang kumpanyang ipinagmamalaki mo bago pa kayo sumakay ng eroplano pauwi rito,” madiin kong pahayag na nagpamanhid sa kanyang buong katawan.
“A-Ano?! I-Ikaw ang may-ari ng Silva Holdings?!” halos pabulong na gulat ni Arthur, nalugmok sa sofa.
“At hindi lang ‘yan,” dagdag ko habang pinipunit ko sa kanyang harapan ang Labinlimang Milyong Pisong cheke. “Kinansela ko na ang tseke mong ito dahil pera ng kumpanya KO ang ipinambayad mo rito. At ang bahay na ito? Matagal ko nang binili ang titulo mula sa bangko gamit ang sarili kong pera. Kayo ang walang karapatang tumungtong rito.”
Parang may bombang sumabog sa sala namin. Si Valerie ay napaluhod sa sahig at nag-umpisang humagulgol nang malakas.
“A-Arthur! Sabi mo bilyonaryo ka! P-Paano tayo mabubuhay ngayon?! W-Wala na tayong pera!” iyak ni Valerie habang pilit na inaabot ang sapatos ni Arthur.
“C-Clara… m-mahal ko… p-patawarin mo ako! Nadala lang ako sa tukso! S-Siya ang nang-akit sa akin!” nagwawalang iyak ni Arthur, mabilis na inilalaglag ang sariling K.abit upang magmakaawa sa aking harapan.
Tiningnan ko sila nang walang kahit anong bakas ng awa.
“P.inatay mo na ang asawa mo tatlong taon na ang nakakalipas. Guard!” tawag ko sa mga security guards ng subdivision na kanina ko pa ipinatawag para mag-abang.
Pumasok ang tatlong gwardya sa sala.
“Palayasin niyo ang mga taong ‘yan. At kunin niyo ‘yung limang designer bags na ‘yon dahil nabili ‘yan gamit ang pera ng kumpanya ko,” kalmado kong utos.
“Hindi! Clara, parang awa mo na! Asawa mo pa rin ako! May pamilya akong kailangang buhayin!” iyak ni Arthur habang kinakaladkad siya ng mga gwardya palabas ng pinto.
“Edi buhayin mo gamit ang kayabangan mo,” huli kong salita bago ko tuluyang ipasara ang pinto.
Nalaman ko na lang pagkatapos ng ilang buwan na nag-file ng bankruptcy si Arthur at inabandona siya ni Valerie kasama ang kanilang anak. Naharap siya sa patong-patong na kasong sibil dahil sa mga inutang niya noon. Ako naman, nakuha ko ang aking annulment nang walang kahirap-hirap, at nagpatuloy sa aking masagana, malaya, at tahimik na pamumuhay bilang reyna ng aking sariling imperyo.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong mamaliitin ang kakayahan ng isang taong pinili mong iwanan, dahil ang kanilang pagpaparaya ay hindi tanda ng kahinaan. Ang kasakiman at kayabangan na binuo mula sa panlilinlang ay parang kastilyong buhangin na kayang pabagsakin ng iisang malakas na alon. Kapag inabuso mo ang isang taong matapat, asahan mong ang buhay mismo ang gagawa ng paraan upang ibagsak ka, at wawasakin nito ang lahat ng maling ipinagmamalaki mo.
