Napilitan Akong Pakasalan Ang Isang Mayamang Lalaki Na May Kapansanan Sa Isip… Inutusan Ako Ng Kanyang Ina Na Bigyan Sila Ng Anak Upang Patunayang “Normal” Ito. Ngunit Ang Nangyari Sa Gabi Ng Aming Kasal Ay Nagpatakbo Sa Akin Sa Kalsada Habang Sumisigaw Nang Napakalakas!
Ako si Elara, dalawampu’t limang taong gulang. Dahil sa matinding pagkakabaon ng aking pamilya sa utang, napilitan akong iwan ang lalaking tunay kong minamahal. Pumasok ako sa isang kasunduang wawasak sa aking mga pangarap—ipinagkasundo akong ipakasal sa nag-iisang anak ng pinakamayamang pamilya sa aming probinsya, ang mga Valderama.
Ang pakakasalan ko ay si Julian, tatlumpung taong gulang. Sa pisikal na anyo, siya ay matangkad at makisig. Ngunit ang kanyang pag-iisip ay naiwan sa edad na pitong taong gulang dahil sa isang malubhang lagnat noong siya ay bata pa.
Tinanggap ko ang aking kapalaran. Inisip ko na baka hindi naman ganoon kasama dahil para ko na rin lang aalagaan ang isang bata. Sana nga ay huminto na lang doon. Ngunit ang pinakamalaking bangungot ko ay nagsimula dahil sa ina ni Julian na si Doña Helena.
ANG UTOS NG BIYENAN
Isang araw bago ang aming kasal, ipinatawag ako ni Doña Helena sa kanyang madilim na opisina. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, ang kanyang mga mata ay kasing lamig ng yelo.
“Elara, binayaran ko ang lahat ng utang ng pamilya mo. Bilang kapalit, gusto kong gawin mo ang tungkulin mo bilang asawa ng anak ko,” madiin at walang-awang panimula ng senyora.
“O-Opo, Doña Helena. Aalagaan ko po si Julian. Pababantayan ko po siya nang maayos,” nanginginig kong sagot.
Tumayo ang matanda at marahas na hinawakan ang aking panga.
“Hindi ko kailangan ng yaya! Ang kailangan ko ay apo! Maraming nagsasabi na B.aliw at walang silbi ang anak ko. Gusto kong patunayan mo sa kanila na lalaki siya at wala siyang kulang! Gusto kong magbuntis ka agad! Kung hindi, babawiin ko ang lahat at ipapa-K.ulong ko ang mga magulang mo!” matinis na bulyaw niya sa aking mukha.
Nanlamig ang buong katawan ko. Gusto niyang magkaroon ako ng anak sa isang lalaking may isip-bata?! Parang pinipiga ang aking dibdib sa matinding pandidiri at takot, ngunit wala akong magawa.
ANG GABI NG KASAL
Matapos ang isang napakagarbong kasal na tila isang malaking palabas lamang para sa mga negosyante, dumating kami sa aming mansyon.
Gabi na. Ini-lock ni Doña Helena ang pinto ng aming master bedroom mula sa labas upang masigurong hindi ako makakatakas. Naiwan kaming dalawa ni Julian sa loob ng malaki at malamig na kwarto.
Nakatayo ako sa gilid ng kama, suot pa rin ang aking puting nightgown, habang walang tigil ang pag-agos ng aking mga luha. Nanginginig ang aking mga tuhod sa takot kung ano ang maaaring mangyari.
Sa kabilang banda, si Julian ay nakaupo sa sahig. May hawak siyang dalawang toy cars at masayang pinagbabangga ang mga ito habang gumagawa ng mga tunog ng makina gamit ang kanyang bibig.
Diyos ko, tulungan niyo po ako. Hindi ko ‘to kaya…
Ngunit habang umiiyak ako, biglang huminto ang ingay ng mga laruang kotse.
ANG NAKAKAGIMBAL NA REBELASYON
Dahan-dahang tumayo si Julian. Hindi na siya nakayuko. Hindi na siya naglalakad na parang bata. Ang kanyang tindig ay naging tuwid, pormal, at napakatikas.
Nang lumingon siya sa akin, nawala ang inosenteng ngiti sa kanyang mga labi. Ang kanyang mga mata na kanina ay parang sa isang bata… ngayon ay nagpapakita ng isang matalim, seryoso, at napakalamig na ekspresyon.
“Wag kang umiyak, Elara. Wala akong gagawing masama sa’yo,” malamig, malalim, at napakalinaw na boses na lumabas sa kanyang bibig.
Nalaglag ang panga ko. Napatakip ako sa aking bibig at napaurong hanggang sa sumandal ang aking likod sa pader.
“J-Julian?! N-Nagsasalita ka nang maayos?! H-Hindi ka B.aliw?!” nanginginig at halos hindi makahingang tanong ko.
Lumapit siya sa akin. Inilagay niya ang kanyang hintuturo sa kanyang labi, senyales na huwag akong maingay. Pagkatapos, naglakad siya patungo sa isang malaking cabinet sa gilid ng kwarto. Binuksan niya ang isang lihim na compartment sa ilalim nito.
Kinuha niya ang isang maliit na kahon at inilapag ito sa kama. Nang buksan niya ito, bumulaga sa akin ang tatlong nagkikislapang wedding rings… at tatlong ID cards ng iba’t ibang magagandang babae!
“A-Ano ‘yan? S-Sino sila?” umiiyak kong tanong, nanginginig sa matinding takot.
Tiningnan ako ni Julian nang may matinding babala sa kanyang mga mata.
“Sila ang unang tatlong babaeng pinakasalan ko para bigyan ng apo si Mama. At tulad mo, nalaman din nila na nagpapanggap lang akong may kapansanan sa isip sa loob ng dalawampung taon,” seryosong paliwanag ng aking asawa.
“N-Nagpapanggap?! Bakit?!”
Huminga nang malalim si Julian at tumingin sa pintuan upang masigurong walang nakikinig.
“Dahil noong sampung taong gulang ako, nakita ko kung paano nilagyan ni Mama ng L.ason ang kape ng sarili kong ama para makuha niya ang buong kumpanya. Nang malaman niyang nakita ko siya, nagbanta siyang P.apatayin niya rin ako kung magsusumbong ako. Kaya simula noong araw na ‘yon, nagpanggap akong nagka-sakit at naging isip-bata para isipin niyang hindi ako banta sa kanyang yaman.”
Napasinghap ako. Ang aking biyenan… ay isang M.amatay-tao?!
“P-Pero nasaan na ang mga babaeng nasa ID? A-Anong nangyari sa kanila?” nanginginig kong tanong, kahit na natatakot akong malaman ang sagot.
Tiningnan ako ni Julian nang may matinding kalungkutan at takot.
“Nang magbuntis sila at maipanganak ang mga bata, kinuha ni Mama ang mga sanggol. Pagkatapos… pinainom niya ang mga asawa ko ng parehong L.ason na ginamit niya kay Papa. Ibinaon niya sila sa ilalim ng greenhouse sa likod ng mansyong ito.”
ANG PAGTAKAS SA KALSADA
Parang tumigil ang tibok ng puso ko. P.inatay niya ang tatlong asawa?! At gusto niyang magbuntis ako para pagkatapos kong manganak, ibabaon niya rin ako sa hardin?!
Naglabas si Julian ng isang makapal na bundle ng pera mula sa kahon at isang master key. Inabot niya ito sa akin.
“Hindi ko hahayaang may mamatay na namang inosenteng babae. Ang gatas na inihanda niya sa mesa para sa’yo ay may pampatulog. Tumakbo ka na. Binuksan ko na ang bintana at may nakahandang hagdan pababa. Gamitin mo ang perang ito para magtago kayo ng pamilya mo,” madiin at mabilis na utos ni Julian.
Nanginginig kong kinuha ang pera at ang susi.
“P-Paano ka, Julian? P.apatayin ka niya kapag nalaman niyang tinulungan mo ako!” iyak ko.
Ngumisi siya nang malamig.
“Wag kang mag-alala. Naipadala ko na ang lahat ng ebidensya sa mga P.ulis kaninang umaga. Gusto ko lang na wala ka rito kapag dumating sila para hindi ka madamay sa gulo. Tumakbo ka na!”
Sumilip ako sa bintana at maingat na bumaba gamit ang emergency fire escape ladder. Nang makatungtong ako sa damuhan, narinig ko ang malakas na pagkatok ni Doña Helena sa pinto ng aming kwarto mula sa taas.
“Julian! Elara! Anong nangyayari diyan?!” matinis na sigaw ng halimaw kong biyenan.
Hindi na ako nagdalawang-isip. Tumakbo ako nang mabilis. Binuksan ko ang maliit na gate gamit ang master key. At nang makarating ako sa madilim na kalsada, halos madapa ako sa sobrang bilis ng pagtakbo habang sumisigaw nang napakalakas upang humingi ng tulong sa mga nagpapatrolyang gwardya sa labas ng subdivision!
Makalipas ang isang oras, habang nasa ligtas akong lugar kasama ng aking pamilya, napanood ko sa balita ang pag-aresto kay Doña Helena. Nakuha ng mga awtoridad ang mga kalansay sa ilalim ng kanyang greenhouse dahil sa impormasyong ibinigay ni Julian.
Tuluyang nabilanggo ang aking naging biyenan. Si Julian ay nakalaya sa kanyang dalawampung taong pagpapanggap at ginamit ang yaman upang magtayo ng foundation para sa mga biktima ng pang-aabuso. Na-annul ang aming kasal nang tahimik at naging matalik kaming magkaibigan.
Nakaligtas ako mula sa tiyak na k.amatayan, at napatunayan kong kung minsan, ang mga taong inaakala nating walang muwang ay ang mismong mga taong nag-iingat ng pinakamatalim na katotohanan para iligtas tayo sa kapahamakan.
MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman isugal ang iyong buhay para sa pera o sa pilitang kasunduan. Ang kasakiman at kalupitan, gaano man ito katagal itago, ay laging may katumbas na malagim na pagbubunyag. Ang mga lihim na itinatago sa dilim ay tiyak na lilitaw sa liwanag, at ang kabutihan ng puso ng mga taong pinili ang tama kaysa sa manatiling sunud-sunuran ay laging mananaig laban sa kasamaan.
