Tinawagan Niya Ako Upang Hiwalayan At Bawiin Ang Lahat Matapos Ko Silang Suportahan Ng Ilang Taon… Ngunit Nakalimutan Niyang Ang Kanyang Buong Marangyang Buhay Ay Nakapangalan Sa Akin
Ako si Maya, tatlumpung taong gulang. Limang taon na ang nakakalipas nang magpakasal ako kay Anton, isang sikat na arkitekto, at biniyayaan kami ng isang napakatalinong anak na si Lily. Sa buong pagsasama namin, ibinigay ko ang lahat. Ginugol ko ang aking oras sa pagpapalaki kay Lily at sa pag-aalaga ng aming bahay, habang ang mga negosyong naiwan ng aking yumaong ama ay pinamahalaan ni Anton, ayon na rin sa aking tiwala sa kanya.
Binigyan ko siya ng posisyon, pera, at kapangyarihan. Binigyan ko rin ng malaking allowance ang kanyang inang si Doña Carmela. Inakala ko na ang pagbibigay ng magandang buhay ay sapat na upang suklian niya ako ng katapatan.
Ngunit nagkamali ako. Sa paglipas ng panahon, naging malamig si Anton. Madalas siyang umuuwing lasing, naghahanap ng away, at palaging sinasabing wala akong ambag sa pamilya. Hanggang sa dumating ang araw na ginawa niya ang pinakamasakit na pagtataksil.
ANG TAWAG NG PAGHIHIWALAY
Kasalukuyan akong nagbabasa sa aming kwarto nang mag-ring ang aking cellphone. Si Anton ang tumatawag.
“Hello, Anton? Nasaan ka na? Naghihintay si Lily sa’yo para sa dinner,” malambing kong bungad.
Narinig ko ang isang malamig na buntong-hininga mula sa kabilang linya.
“Maya, hindi na ako uuwi. Hinihiwalayan na kita. Kasama ko ngayon ang aking abogado at ihahanda na namin ang mga papeles,” walang-awang pabatid ng aking asawa.
Nanlamig ang buong katawan ko. Nalaglag ang panga ko.
“A-Ano? Anton, nagbibiro ka ba? Paano ang anak natin?!” nanginginig kong tanong.
Tumawa nang mapakla si Anton.
“Wag ka nang mag-drama, Maya. Matagal ko nang gustong gawin ‘to. Kasama ko si Valerie ngayon, at siya ang babaeng nararapat para sa akin. Hindi isang manang na tulad mo.”
Valerie? Ang kanyang sekretarya?!
“Anton, ako ang sumuporta sa inyo ng pamilya mo ng ilang taon! Ako ang nagbigay sa’yo ng kumpanya at ng bahay natin!” galit at umiiyak kong sumbat.
“Correction, Maya,” nakangising sagot ni Anton. “Ikaw ang nagbigay, pero ako ang nagpalago. At ayon sa aking abogado, dahil ako ang namamahala, pwede kong angkinin ang lahat. Kaya kunin mo na ang mga gamit mo at lumayas ka sa bahay ko. Bukas na bukas, ipapadala ko ang mga tauhan ko para kunin ang kotse mo.”
Ibinaba niya ang tawag.
Naiwan akong nakatulala. Ang lalaking binigyan ko ng lahat ay nagpaplano akong itapon sa kalsada na parang basura. Inakala niyang dahil siya ang nakaupo sa opisina ay hawak na niya ang buong kapangyarihan.
Sige, Anton. Inakala mo bang ganoon kadaling nakawin ang yaman na iniwan sa akin ng aking ama? Nakalimutan mo yata kung sino ang tunay na nagmamay-ari ng buhay mo.
ANG SIKRETONG KASUNDUAN
Pinunasan ko ang aking mga luha. Ang kalungkutan ay napalitan ng isang malamig at matalim na kaisipan. Hindi ako iiyak. Hindi ako magmamakaawa.
Kinuha ko ang aking laptop at agad na tinawagan si Atty. Mendoza, ang personal na abogado ng aking pamilya mula pa noong bata ako.
Kinabukasan, hindi ako umalis ng bahay. Hinintay ko silang dumating.
Alas-diyes ng umaga, narinig ko ang malakas na pagbukas ng aming main gate. Pumasok ang sasakyan ni Anton. Bumaba siya kasama si Valerie, na nakasuot pa ng mamahaling damit, at si Doña Carmela, na nakangisi nang napakalapad.
“Oh, nandito pa pala ang palamunin. Akala ko ba sinabi ko sa’yong lumayas ka na?!” mayabang na bungad ni Anton habang pumapasok sa sala.
“Aba, ang tigas din ng mukha mo, Maya. Ibigay mo na sa amin ang susi ng bahay at umalis ka na. Ayokong makita ng mga bisita ko ang isang talunan,” mataray na dagdag ng aking biyenan.
Si Valerie ay nakapulupot sa braso ni Anton at tumingin sa akin mula ulo hanggang paa.
“Babe, tawagin mo na ang mga gwardya para ilabas ang mga gamit niya. Nakakadiri ang presensya niya rito,” maarte nitong sabi.
Tiningnan ko silang tatlo nang walang kahit anong emosyon. Umupo ako sa sofa, kinuha ang aking kape, at humigop bago nagsalita.
“Wala akong planong umalis, Anton. Dahil ang bahay na ito ay akin,” kalmado kong sagot.
Tumawa nang napakalakas si Anton.
“B.aliw ka na ba, Maya? Ako ang nagbabayad ng mga bills at buwis ng bahay na ito gamit ang pera ng kumpanya! Ako ang master dito!”
ANG PAGBAGSAK NG ILUSYON
Ngumiti ako. Isang nakakakilabot na ngiti. Inilabas ko ang isang makapal na brown envelope mula sa ilalim ng lamesa at inihagis ito sa kanyang harapan.
“Ayon sa pre-nuptial agreement na palihim kong ipinaayos kay Papa bago siya P.umanaw—ang dokumentong pinirmahan mo nang hindi mo binabasa dahil nasilaw ka sa posisyon—lahat ng yaman, kumpanya, at properties na pagmamay-ari ng pamilya ko ay hindi kailanman magiging conjugal property. At ang mas malala pa para sa’yo, Anton…”
Tiningnan ko siya habang binabasa niya ang mga papeles. Ang kanyang mukha na kanina ay namumula sa kayabangan ay unti-unting naging kasing puti ng papel. Nagsimulang manginig ang kanyang mga kamay.
“Lahat ng binili mo gamit ang pera ng kumpanya—ang mga sasakyan mo, ang mga luho ninyo ng K.abit mo, at ang allowance ng mama mo—ay itinuturing na utang mo sa akin,” madiin kong pabatid. “Ayon sa batas, pwede kitang kasuhan ng Corporate Embezzlement dahil ginamit mo ang pondo ko nang walang pahintulot para sa pansarili mong interes.”
Nalaglag ang panga ni Anton.
“I-Ito… p-paano nangyari ‘to?! L-Lahat ng pera ko ay nasa kumpanya!” natatarantang sigaw niya.
“Ang perang iyon ay pera ko. Kaninang madaling araw, na-freeze ko na ang lahat ng accounts mo at ni Valerie,” malamig kong sagot.
Napasinghap si Valerie at napahawak sa kanyang dibdib. Si Doña Carmela ay halos matumba sa matinding kaba.
“M-Maya, anak! B-Biro lang naman ang lahat! Pamilya tayo! Wag mo kaming itapon sa kalsada!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Doña Carmela, biglang nakalimutan ang kanyang pagiging matapobre.
“Anton, babe! Sabi mo sa’yo ang lahat! Paano na tayo?!” nagwawalang tili ng K.abit niyang si Valerie.
“Wag kang maingay, Valerie! Maya, mahal ko, please! P-Pakinggan mo ako! N-Nabulag lang ako!” iyak ni Anton habang lumuluhod sa aking harapan.
Hinarang ko siya gamit ang aking kamay.
“Wag mo akong hawakan,” malamig kong utos. “Pamilya? Pamilya ba ang tawag sa panloloko at pagnanakaw? Kayo ang bumasag sa pamilyang ito. Ngayon, danasin niyo ang buhay nang wala ako.”
Bago pa man sila makapag-ingay muli, pumasok ang mga security guards na binayaran ko kasama ang mga P.ulis.
“Mr. Anton, inaresto namin kayo sa kasong Corporate Fraud at Embezzlement,” pormal na pahayag ng pulis.
Habang kinakaladkad si Anton palabas ng bahay, patuloy siyang nag-iiyak at nagmamakaawa, ngunit wala na itong epekto sa akin. Si Valerie at Doña Carmela ay pinalayas din ng mga gwardya, wala silang dalang yaman, at baon sila sa kahihiyan habang pinapanood ng mga kapitbahay.
Nabawi ko ang aking kumpanya at ang aking buhay. Namuhay kami ng aking anak na malaya at payapa, habang ang mga taong inakalang kaya nila akong tapakan ay nabubulok na ngayon sa ilalim ng kanilang sariling mga kasinungalingan.
MORAL NG KWENTO: Ang kasakiman at panloloko sa taong nagmamahal at sumusuporta sa iyo ay laging may katumbas na malagim na karma. Huwag mong aabusuhin ang tiwala ng isang tao, at lalong huwag mong kalimutan kung sino ang nagbigay sa iyo ng kakayahang tumayo. Kapag ang isang taong mabuti at tahimik ay nagising sa iyong kataksilan, asahan mong ang kanyang paghihiganti ay wawasak sa lahat ng ilusyong ipinagmamalaki mo.
