Ibinigay Ng Ama Ang 19 Anyos Niyang Anak Upang Mabayaran Ang Utang Sa Pinakamalamig Na Landlord Sa Siyudad… Ngunit Ang Panahon Ay Tahimik Na Nagsulat Ng Panibagong Tadhana Para Sa Kanila
Si Elara ay labinsiyam na taong gulang pa lamang, isang dalagang may malaking pangarap na maging arkitekto. Ngunit ang kanyang mga pangarap ay gumuho nang bumagsak ang kumpanya ng kanyang ama, si Mang Tomas. Nabaon sila sa napakalaking utang, at ang pinakamalaking halaga—umaabot sa isang daang milyong piso—ay utang nila sa isang taong kinatatakutan ng lahat.
Si Don Lorenzo. Dalawampu’t walong taong gulang, bilyonaryo, at kilala bilang pinakamalamig at pinakawalang-pusong landlord sa buong siyudad. Sinasabing wala siyang emosyon at kaya niyang sirain ang buhay ng sinuman sa isang pitik lang ng kanyang daliri.
Isang maulan na gabi, dinala ni Mang Tomas si Elara sa malaking mansyon ni Don Lorenzo.
Ang Kasunduang Puno Ng Kahihiyan
Sa loob ng malawak at malamig na opisina, nakaupo si Lorenzo sa kanyang leather chair. Tinitigan niya si Mang Tomas nang walang emosyon.
“Tatlong buwan na ang nakalipas mula sa deadline mo, Tomas,” malamig na bungad ni Lorenzo. “Ihanda mo na ang sarili mong makulong, at kukunin ko na ang lahat ng ari-arian mo.”
Lumuhod si Mang Tomas sa carpet, humahagulgol.
“Don Lorenzo! Parang awa niyo na po! Wala na po akong natitirang pera! Ibibigay ko po ang lahat kahit ano, huwag niyo lang po akong ipakulong!” pagmamakaawa ng ama.
Tiningnan ni Lorenzo ang matanda, tila nandidiri.
“Ano pa ang ibibigay mo? Wala ka na kahit ano.”
Hinila ni Mang Tomas si Elara, na nanginginig at umiiyak sa takot, patungo sa harap ng bilyonaryo.
“Ang anak ko po! Si Elara! Labinsiyam na taong gulang, matalino, at maganda! Ibibigay ko siya sa inyo! Gawin niyo po siyang asawa, o kahit alipin ninyo habambuhay! Pambayad po sa lahat ng utang ko!”
Nanlaki ang mga mata ni Elara. Hindi siya makapaniwalang ibebenta siya ng kanyang sariling ama.
Natahimik ang buong opisina. Tinitigan ni Lorenzo si Elara. Nakita niya ang takot sa mga mata ng dalaga, ngunit mayroon din itong nakatagong tapang.
“Alipin habambuhay?” ulit ni Lorenzo, ang boses ay mababa at nakakakilabot. “Sige. Tanggap ko ang bayad mo. Iwan mo na siya rito, at huwag na huwag ka nang magpapakita sa akin kahit kailan.”
Ang Prinsesa sa Loob ng Yelong Palasyo
Nang makaalis ang ama, naiwan si Elara na nakatayo sa harap ni Lorenzo. Pinunasan ng dalaga ang kanyang mga luha at itinaas ang kanyang noo.
“Magtatrabaho po ako dito sa mansyon niyo,” nanginginig ngunit matapang na sabi ni Elara. “Magiging katulong ninyo ako hanggang sa mabayaran ko ang isang daang milyon. Pero hinding-hindi niyo ako magiging pag-aari.”
Tumayo si Lorenzo, naglakad papalapit kay Elara, at tinitigan ito nang malapit.
“Sino ang may sabing magiging katulong kita?” malamig niyang tanong.
Napasinghap si Elara, naghihintay ng malupit na utos.
“Simula bukas,” patuloy ni Lorenzo, “ipapasok kita sa pinakamagandang unibersidad para ipagpatuloy ang pag-aaral mo ng arkitektura. Ako ang magbabayad ng tuition mo.”
Nalito si Elara.
“A-Ano po? B-Bakit niyo gagawin ‘yon? A-Anong kapalit?”
“Kapag nakapagtapos ka na,” sagot ni Lorenzo habang bumabalik sa kanyang silya, “magtatrabaho ka bilang arkitekto sa kumpanya ko sa loob ng sampung taon. Iyon ang bayad mo. Hanggang sa araw na iyon, dito ka titira sa mansyon bilang ward ko. Naiintindihan mo ba?”
Hindi makapaniwala si Elara. Ang lalaking tinatawag nilang halimaw ay binigyan siya ng pagkakataong matupad ang pangarap niya.
Ang Pagkatunaw ng Malamig na Puso
Lumipas ang limang taon.
Si Elara ay nagtapos bilang Summa Cum Laude at naging Top 1 sa Board Exams for Architecture. Sa loob ng limang taong iyon, namuhay siya sa ilalim ng bubong ni Lorenzo.
Sa simula, hindi sila nag-uusap at tila hangin lang siya para kay Lorenzo. Ngunit unti-unti, napansin ni Elara ang mga maliliit na bagay. Tuwing nag-aaral siya hanggang madaling araw, palaging may inihahatid na mainit na kape ang mga kasambahay—utos pala ni Lorenzo. Tuwing umuulan nang malakas at natatakot siya, palaging nananatiling bukas ang ilaw sa hallway malapit sa kwarto niya.
Si Lorenzo naman, na nasanay sa malamig at malungkot na buhay, ay unti-unting nabuhayan. Ang tawa ni Elara, ang mga kwento nito sa hapag-kainan, at ang kabaitan nito sa mga kasambahay ay nagpabago sa aura ng malaking mansyon.
Isang gabi, matapos ipresenta ni Elara ang kanyang unang malaking proyekto bilang Chief Architect ng kumpanya ni Lorenzo, nagkausap sila sa balkonahe.
“Salamat, Lorenzo,” nakangiting sabi ni Elara. “Kung hindi dahil sa’yo, hindi ko maaabot ang lahat ng ito. Limang taon na lang, at tapos na ang kontrata ko bilang pambayad sa utang ni Papa.”
Tumingin si Lorenzo sa malayo, at sa unang pagkakataon, nakita ni Elara ang lungkot sa mga mata nito.
“Gusto mo na bang umalis, Elara? Gusto mo na bang lumaya mula sa akin?” mahinang tanong ng bilyonaryo.
“Hindi ko naman sinabing gusto kong umalis,” sagot ni Elara, namumula ang mga pisngi. “Ang sabi ko lang… matatapos na ang utang ko.”
Humarap si Lorenzo sa kanya, ang mga mata nito ay nagliliyab sa isang emosyong matagal na niyang itinatago.
“Paano kung sabihin ko sa’yo na ayaw na kitang maging empleyado?”
Ang Pagbabalik ng Sakim na Ama
Kinabukasan, may isang malaking party ang kumpanya para ipagdiwang ang bagong proyekto ni Elara. Habang nasa gitna ng kasiyahan, isang lalaki ang biglang gumawa ng eksena sa entrance ng grand hall.
Si Mang Tomas. Mukhang lasing at dugyot. Nabalitaan niya ang tagumpay ng kanyang anak at ang balitang si Elara na ang kanang kamay ng bilyonaryo.
“Elara! Anak ko!” sigaw ni Mang Tomas habang pilit na pumapasok, tinutulak ang mga gwardiya. “Napakayaman mo na! Bigyan mo ako ng pera! Ako ang tatay mo, obligasyon mo akong buhayin!”
Natahimik ang buong hall. Nanginig ang buong katawan ni Elara. Ang trauma ng gabing ibinenta siya ng kanyang ama ay muling nagbalik.
Bago pa man makalapit si Mang Tomas, mabilis na humarang si Lorenzo sa pagitan nila.
“Don Lorenzo! Manugang ko!” nakangising sabi ni Mang Tomas, pilit na umaaktong mabait. “Ibinigay ko ang anak ko sa’yo kaya yumaman kayo! Baka naman pwedeng bigyan mo ako ng kahit limang milyong piso lang!”
Malamig na tinitigan ni Lorenzo si Mang Tomas. Ang aura nito ay nakakakilabot.
“Wala kang manugang dito. At lalong wala kang anak. Ibinenta mo siya sa akin limang taon na ang nakakaraan. Isinuko mo ang karapatan mo bilang ama noong gabing mas pinili mo ang sarili mo kaysa sa kapakanan niya.”
“Dugo at laman ko siya!” nagwawalang sigaw ni Mang Tomas. “Hindi niyo ako pwedeng talikuran!”
“Ang tanging obligasyon ni Elara ay sa sarili niya at sa mga taong nagpapahalaga sa kanya,” matigas na sagot ni Lorenzo. Binalingan niya ang mga security guards. “Ilabas ninyo ang basurang ito. At siguraduhin ninyong hindi na siya makakalapit kahit isang kilometro kay Elara.”
Habang kinakaladkad papalabas si Mang Tomas, napahagulgol si Elara. Mabilis siyang niyakap ni Lorenzo nang napakahigpit sa harap ng daan-daang bisita. Ito ang unang pagkakataon na nakita ng buong siyudad ang “Ice King” na nagpakita ng labis na pagmamahal at pag-aalaga.
Ang Tadhana ng Dalawang Puso
Nang matapos ang gulo at makaalis ang mga bisita, dinala ni Lorenzo si Elara sa rooftop ng kanyang penthouse.
“Ayos ka lang ba?” malambing na tanong ni Lorenzo, pinupunasan ang mga luha ni Elara.
“Oo,” nakangiting sagot ni Elara. “Salamat sa pagtatanggol sa akin. Ikaw na lang ang pamilya ko, Lorenzo.”
Huminga nang malalim si Lorenzo. Kinuha niya ang isang maliit na velvet box mula sa kanyang bulsa at binuksan ito. Isang kumikinang na singsing ang nasa loob.
“Elara… noong dinala ka ng tatay mo sa opisina ko, ang balak ko talaga ay gawin kang asawa para parusahan siya,” pag-amin ni Lorenzo, ang boses ay nanginginig sa kaba na kailanman ay hindi niya naramdaman. “Pero nang makita ko ang tapang mo, hindi ko magawa. Gusto kong bigyan ka ng pakpak para makalipad ka.”
Lumuhod ang kinatatakutang bilyonaryo.
“Limang taon kitang pinanood na lumago. At sa limang taon na iyon, natunaw mo ang yelo sa puso ko. Elara, ayaw na kitang maging empleyado o pambayad utang. Gusto kitang maging asawa. Papayag ka bang pakasalan ang isang lalaking tinuruan mong magmahal muli?”
Umiyak si Elara sa sobrang kaligayahan at tumango nang paulit-ulit.
“Opo, Lorenzo. Papakasalan kita.”
Ang kwentong nagsimula sa isang malupit at malamig na kasunduan ay nagtapos bilang isang napakagandang patunay na kahit ang pinakamatigas na puso ay kayang palambutin ng wagas at tapat na pagmamahal.
MORAL NG KWENTO: Hindi mo mapipili ang pamilyang pinagmulan mo, ngunit ikaw ang may kontrol sa magiging takbo ng kinabukasan mo. Ang isang masamang simula ay hindi nangangahulugang magiging malagim ang iyong wakas. Minsan, ang mga mapapait na pangyayari ay ginagamit ng tadhana upang ilayo ka sa mga taong makasarili at dalhin ka sa mga taong mag-aalaga at magpapahalaga sa iyo nang tunay.
