1.5 MILYON KADA BUWAN PARA ALAGAAN ANG ASAWA KONG KAPAPANGANAK LANG, NGUNIT NANG UMUWI AKO NANG WALANG PASABI, NAABUTAN KO SIYANG KUMAKAIN NG PANIS NA KANIN AT TINIK NG ISDA — AT ANG MATUTUKLASAN KO KASUNOD NITO AY MAS KASUKLAM-SUKLAM PA SA DEMONYO
Ako si Mark, isang Senior Marine Engineer na nagtatrabaho sa isang malaking international shipping company sa Norway. Dahil sa taas ng posisyon ko, kumikita ako ng higit sa dalawang milyong piso kada buwan. Ibinigay ko ang lahat ng aking oras sa trabaho upang masiguro na mabibigyan ko ng mala-prinsesang buhay ang asawa kong si Clara.
Si Clara ay isang simpleng guro nang makilala ko. Mabait, tahimik, at walang hinihinging kapalit kundi ang pagmamahal ko. Nang malaman naming nagdadalang-tao siya pagkatapos ng limang taon naming paghihintay, halos magpa-party ako sa buong barko. Subalit, maselan ang kanyang pagbubuntis. Kailangan niya ng kumpletong bed rest at maingat na pag-aalaga.
Dahil hindi ko maiwan ang kontrata ko sa barko, gumawa ako ng desisyong akala ko ay pinakaligtas para sa mag-ina ko. Kinausap ko ang sarili kong ina, si Mama Matilda, at ang nakatatanda kong kapatid na si Elena.
“Ma, Elena, kailangan ni Clara ng mag-aalaga sa kanya lalo na kapag nanganak na siya. Hindi ako makakauwi agad. Magpapadala ako ng 1.5 milyong piso kada buwan. Para iyon sa pagkain niya, sa mga nurse na kukunin niyo, sa gamot, at pambayad na rin sa pagod ninyong dalawa. Pakiusap, alagaan niyo ang mag-ina ko.”
Mangiyak-ngiyak pa si Mama nang yakapin niya ako bago ako sumakay ng eroplano.
“Huwag kang mag-alala, anak. Dugo at laman mo ang dinadala niya. Kami na ang bahala kay Clara. Ituturing ko siyang parang tunay na prinsesa sa loob ng bahay natin.”
Umalis ako nang may panatag na loob. Araw-araw akong tumatawag, ngunit laging sinasabi ni Mama na natutulog si Clara, o kaya naman ay nagpapahinga dahil bawal ma-stress sa radiation ng cellphone. Naniwala ako. Nagtiwala ako sa sarili kong pamilya.
Pero nagkamali ako nang napakalaki.
ANG PAG-UWI SA GITNA NG BAGYO
Dahil sa isang malaking tagumpay sa proyekto namin, binigyan ako ng kumpanya ng tatlong buwang bakasyon. Isang buwan na ang nakalipas mula nang manganak si Clara ayon sa balita ni Mama. Gusto kong surpresahin ang asawa ko at ang bago naming sanggol. Hindi ko sinabi sa kahit kanino na uuwi ako.
Umuulan nang napakalakas noong gabing dumating ako sa Pilipinas. Pagbaba ko ng taxi sa tapat ng malaking mansyon na ipinatayo ko para sa pamilya namin, napansin kong bukas ang lahat ng ilaw sa sala at sa garahe.
Nakarinig ako ng malakas na tugtugan, tawanan, at clinking ng mga baso ng alak. May malaking party sa loob. Maraming nakaparadang bagong sasakyan.
Pumasok ako nang tahimik sa likod ng bahay papunta sa dirty kitchen upang hindi muna nila ako makita. Ngunit pagbukas ko ng pinto ng madilim at malamig na kusina, parang huminto ang pag-ikot ng mundo ko.
ANG NAKAKADUROG-PUSONG EKSENA SA MADILIM NA KUSINA
Sa isang sulok ng kusina, sa malamig na sahig na semento, nakaupo ang isang babaeng payat na payat. Ang kanyang mga buto sa braso at balikat ay halatang-halata na. Nanginginig siya sa ginaw habang nakasuot ng manipis at maruming daster.
Nanginig ang buong katawan ko nang makilala ko kung sino siya.
“C-Clara? Clara, asawa ko?”
Gulat na gulat siyang nag-angat ng tingin. Ang mga mata niya na dati ay punong-puno ng buhay ay nakalubog na ngayon at nangingitim. Namumugto ito sa kaiiyak. Nang makita niya ako, bigla siyang nataranta at pilit na itinago sa likod niya ang isang lumang plastic na mangkok.
Mabilis akong lumapit at kinuha ang mangkok. Halos bumaligtad ang sikmura ko sa amoy. Ang kinakain ng asawa ko… ay panis na kanin na namumuo na, hinaluan ng mga tira-tirang buto ng isda, ulo ng bangus na tinik na lang ang natira, at sarsa na inuuod na.
Bumagsak ang mga luha ko. Lumuhod ako at niyakap ko siya nang mahigpit. Ramdam na ramdam ko ang mga buto niya sa likod.
“Clara! Diyos ko, anong ginawa nila sa’yo?! Bakit ito ang kinakain mo?! Nasaan ang 1.5 milyon na ipinapadala ko buwan-buwan?! Nasaan ang mga nurse na dapat nag-aalaga sa’yo?!”
Umiyak nang humahagulgol si Clara, nakakapit sa damit ko na parang isang batang takot na takot.
“Mark… gutom na gutom na ako. Isang beses sa isang araw lang nila ako binibigyan ng tirang pagkain… Kinukulong nila ako rito sa dirty kitchen. Bawal akong lumabas. Bawal akong gumamit ng telepono.”
Nag-init ang buong katawan ko. Gusto kong pumatay. Ang perang pinaghirapan ko sa gitna ng karagatan para sa reyna ko, ginamit ng sarili kong ina para magpakasarap, habang ang asawa ko ay pinapakain ng basura!
“Nasaan ang anak natin, Clara? Nasaan ang baby natin? Kukunin natin siya at aalis na tayo rito ngayon din!”
Nang marinig niya iyon, mas lalong lumakas ang iyak ni Clara. Napakapit siya sa dibdib ko, nahihirapang huminga dahil sa matinding kirot na nararamdaman.
At doon, isiniwalat niya ang isang lihim na mas kasuklam-suklam pa sa mismong demonyo.
ANG DEMONYONG LIHIM NG AKING PAMILYA
“Mark… kinuha nila ang anak natin. Kinuha ng kapatid mong si Elena! Mark, parang awa mo na, bawiin mo ang anak ko!”
Naguluhan ako. Si Elena? Bakit kukunin ni Elena ang anak namin?
“Anong ibig mong sabihin, Clara? Ipaliwanag mo sa akin!”
“Si Elena… nagpanggap siyang buntis sa mayamang asawa niya, ‘di ba? Pero baog siya, Mark! Nang manganak ako dito sa bahay, kinuha agad ni Mama ang baby natin. Ibinigay nila kay Elena para palabasin na anak niya ito sa asawa niyang bilyonaryo para makuha niya ang mana! At kaya nila ako kinukulong dito at pinapatay sa gutom… para hindi na ako makapagsalita pa! Hinihintay na lang nilang mamatay ako sa impeksyon at gutom!”
Parang sumabog ang utak ko. Kaya pala 1.5 milyon ang hiningi ni Mama. Ginamit niya ang pera ko para bayaran ang doktor at mga taong tutulong sa kanila para pekein ang papeles ng anak ko at ilipat sa pangalan ng kapatid ko! Ginamit nila ang asawa ko bilang pabrika ng sanggol, at ngayon ay pinapatay nila nang dahan-dahan!
Dahan-dahan kong inihiga si Clara sa isang malinis na upuan at binalot ng jacket ko.
“Clara, maghintay ka rito. Pangako ko sa’yo, hindi lang ang anak natin ang babawiin ko ngayong gabi. Kukunin ko rin ang mga kaluluwa nila.”
Pumunta ako sa garahe, binuksan ang toolbox ko, at kinuha ang isang mabigat na bakal na tubo.
ANG PAGHAHARAP SA GITNA NG KASIYAHAN
Naglakad ako papunta sa malaking sala. Rinig na rinig ko ang halakhakan. Nakita ko si Mama, suot ang makapal na gintong kwintas, umiinom ng mamahaling alak. Si Elena naman ay nakaupo sa sofa, hawak ang isang maliit na sanggol—ang anak ko!—habang nagyayabang sa mga bisita nila.
“Ang swerte talaga natin! Ang dali lang palang utuin ni Mark,” natatawang sabi ni Elena sa mga kaibigan niya. “Nakuha ko na ang tiwala ng asawa ko dahil sa batang ‘to, at buwan-buwan pa tayong may 1.5 milyon galing sa tanga kong kapatid! Cheers, Ma!”
“Cheers, anak! Pabayaan niyo na mabulok ‘yung Clara na ‘yon doon sa likod. Matutuluyan na rin ‘yon bukas makalawa. Sayang ang pera kung ipapakain pa sa kanya!” sagot ni Mama.
Hindi ko na mapigilan ang sarili ko. Ibinagsak ko ang bakal na tubo sa malaking glass table sa gitna ng sala. CRASH!
Basag ang salamin. Nagtalsikan ang mga alak at pagkain. Napasigaw sa gulat ang lahat ng bisita.
Nang lumingon sila at makita ako, nawala ang kulay sa mukha ni Mama at Elena. Nanlaki ang mga mata nila. Nanginginig na napabitiw si Mama sa baso ng alak niya.
“M-Mark?! Anak! Akala ko ba… tatlong buwan ka pa bago uuwi?!” nanginginig na utal ni Mama.
Naglakad ako papalapit sa kanila. Bawat hakbang ko ay puno ng poot at galit na kayang pumatay.
“Kung hindi ako umuwi nang maaga, kailan niyo ipapaalam sa akin? Kapag patay na ang asawa ko sa gutom?! Kapag naibenta niyo na nang tuluyan ang laman at dugo ko para sa mana ni Elena?!”
Nataranta si Elena. Pilit niyang itinago ang sanggol sa likod niya.
“M-Mark, nagkakamali ka ng iniisip! A-Anak ko ‘to! Anak ko ‘to sa asawa ko!”
Tiningnan ko siya nang matalim. Itinaas ko ang bakal na hawak ko at itinutok sa kanya.
“Ibigay mo sa akin ang anak ko, Elena, bago ko kalimutan na magkapatid tayo at basagin ko ‘yang bungo mo sa harap ng mga bisita mo.”
Nag-iiyakan na ang mga bisita at nagsitakbuhan palabas ng bahay. Si Mama ay napaluhod sa sahig, umiiyak at nagmamakaawa.
“Mark, anak, parang awa mo na! Patawarin mo kami! Nabulag lang kami sa pera ng asawa ni Elena! Kailangan naming gawin ‘yon para masigurado ang yaman ng pamilya natin! Pamilya mo kami, Mark! Dugo mo kami!”
Tiningnan ko si Mama nang may matinding pandidiri.
“Dugo? Wala akong pamilyang mga demonyo. Ipinagkatiwala ko sa inyo ang buhay ng asawa ko! Ibinigay ko ang lahat ng pera na gusto niyo! Tapos ipapakain niyo siya ng panis at basura?!”
Mabilis kong nilapitan si Elena, hinablot siya sa braso, at sapilitang kinuha ang sanggol mula sa kanya. Umiiyak ang anak ko, pero nang maramdaman niya ang init ng dibdib ko, unti-unti siyang kumalma.
“Mark! Ibalik mo ang bata sa akin! Kapag nalaman ng asawa ko na peke ang anak ko, hihiwalayan niya ako! Mawawalan ako ng pera!” nagwawalang sigaw ni Elena habang nakahiga sa sahig.
Humarap ako sa kanila at kinuha ang cellphone ko.
“Huwag kang mag-alala, Elena. Naka-record ang lahat ng sinabi niyo simula nang pumasok ako sa sala. At nakausap ko na ang asawa mo bago ako pumasok dito. Nasa labas na siya kasama ang mga pulis.”
ANG PAGBAGSAK NG MGA DEMONYO
Bumukas ang malaking pinto ng mansyon. Pumasok ang mga pulis kasama ang asawa ni Elena na si Don Roberto, na nanggagalaiti sa galit.
“Hayop ka, Elena! Niloko mo ako! Ginamit mo ang asawa at anak ng sarili mong kapatid para perahan ako?!” sigaw ni Don Roberto bago sinampal nang malakas si Elena. “Pulis, hulihin niyo ang mag-inang ‘yan! Kakasuhan ko kayo ng Child Trafficking, Serious Illegal Detention, at Frustrated Murder!”
Kinaladkad ng mga pulis sina Mama at Elena habang nagpupumiglas at sumisigaw ng tawad.
“Mark! Anak, tulungan mo ako! Ayokong makulong! Mark, nanay mo ako!” hagulgol ni Mama habang pinoposasan.
Tinalikuran ko sila.
“Ang nanay ko ay namatay na sa isip ko noong nakita ko ang asawa kong kumakain ng basura dahil sa inyo.”
Bumalik ako sa kusina kung saan naghihintay si Clara. Nang makita niya ang sanggol sa mga braso ko, umiyak siya nang malakas at niyakap kami pareho. Binuhat ko si Clara, kasama ang anak namin, at tuluyan na kaming umalis sa mansyong iyon na naging impiyerno.
EPILOGO AT MORAL NG KWENTO
Makalipas ang ilang buwan, nakabawi na si Clara sa tulong ng mga pinakamagaling na doktor at sa walang-hanggang pagmamahal na ibinigay ko sa kanya. Ang anak naming si Baby Lucas ay lumalaking malusog at masiyahin.
Samantala, sina Mama at Elena ay nahatulang makulong ng habambuhay (Reclusion Perpetua) nang walang piyansa. Kinuha ng bangko at ni Don Roberto ang lahat ng ari-arian nila, kaya naiwan silang nabulok sa malamig na selda na mas malala pa sa kalagayan ni Clara noon sa kusina.
MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman magtiwala nang buag-bulagan kahit pa sa sarili mong kadugo, lalo na kung pera na ang pinag-uusapan. Ang kasakiman at inggit ay kayang gawing halimaw ang isang tao, ngunit ang katotohanan ay palaging lilitaw upang maningil ng matinding hustisya. Ang tunay na pamilya ay hindi nasusukat sa dugo, kundi sa mga taong tapat at nag-aalaga sa iyo sa mga panahong wala kang kalaban-laban.
