NAGPANGGAP NA BULAG ANG MISIS UPANG SUBUKAN ANG KANYANG MISTER — NGUNIT NANG DALHIN NITO ANG KABIT SA KANILANG KAMA, ISANG MATINDING GANTI ANG INIHANDA NIYA SA KORTE NA NAGPA-ATAKE SA PUSO NG LALAKI!
ANG DILIM MATAPOS ANG AKSIDENTE
Si Cassandra ay isang matagumpay na architect at tagapagmana ng isang malaking construction firm. Ibinigay niya ang lahat sa kanyang asawang si Roman—isang lalaking walang sariling yaman nang makilala niya, ngunit minahal niya nang buong puso. Ibinigay niya rito ang posisyon bilang vice president ng kanyang kumpanya at binigyan ng marangyang buhay.
Inakala ni Cassandra na perpekto ang kanilang pagsasama, hanggang sa isang gabi, naaksidente ang sinasakyan niyang kotse.
Nang magising si Cassandra sa ospital, binalot ng benda ang kanyang mga mata. Sabi ng doktor, nagtamo siya ng temporary trauma sa optic nerve, ngunit makalipas ang tatlong araw, bumalik nang malinaw ang kanyang paningin.
Ngunit nang papasok na sana ang doktor upang tanggalin ang benda, narinig niya si Roman sa labas ng kwarto na may kausap sa telepono.
“Oo, babe. Bulag na yata talaga siya. Sayang nga eh, pero at least mas madali ko nang makukuha ang mga properties niya. Maghintay ka lang, malapit na tayong magsama nang tuluyan.”
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Cassandra. Ang asawang akala niya ay nag-aalala, hinihintay lang pala ang kanyang pagbagsak. Sa halip na umiyak at magwala, pumikit si Cassandra. Nang pumasok ang doktor at si Roman, nagpanggap siyang walang nakikita.
“Doc… Roman… b-bakit ang dilim? Wala akong makita!” umiiyak na pag-arte ni Cassandra.
Niyakap siya ni Roman at nagpanggap na umiiyak. “Huwag kang mag-alala, mahal ko. Aalagaan kita. Ako ang magiging mga mata mo.”
Sa likod ng madilim na salamin na ibinigay sa kanya, tinitigan ni Cassandra ang pekeng luha ng kanyang asawa. Sinimulan niya ang isang laro na magpapakita ng tunay na demonyo sa loob ng kanilang bahay.
ANG MGA BULONG SA HARAP NG “BULAG”
Nang makauwi sila sa kanilang mansyon, nagsimula ang kalbaryo ng pagpapanggap. Sa unang linggo, nagpanggap si Roman na maalaga kapag nandiyan ang mga katulong. Ngunit kapag silang dalawa na lamang, unti-unti nitong ipinapakita ang kanyang kalupitan.
Madalas siyang iniiwan ni Roman na nakaupo sa sala nang walang pagkain o tubig. Kapag humihingi siya ng tulong, sinisigawan siya nito.
“Pwede ba, Cassandra?! Pagod ako sa kumpanya! Hindi lang ikaw ang inaasikaso ko! Bulag ka na nga, nagiging pabigat ka pa!” bulyaw ni Roman.
Yuyuko lamang si Cassandra, magpapanggap na umiiyak, ngunit sa totoo lang, pinagmamasdan niya ang bawat galaw ni Roman. Nakita niya kung paano ito palihim na nagpapasok ng mga pekeng dokumento upang ilipat ang mga titulo ng lupa sa pangalan nito. Palihim din siyang nagpakabit ng mga hidden cameras sa buong mansyon sa tulong ng kanyang pinagkakatiwalaang abogado.
Ngunit ang pinakamasakit na bahagi ay hindi pa nangyayari.
ANG KAHAYUPAN SA SARILI KONG KAMA
Isang gabi, umuwi si Roman na may kasamang babae. Pumasok sila sa sala habang nakaupo si Cassandra sa sofa, suot ang kanyang itim na sunglasses at nagpapanggap na nakikinig ng radyo.
“Babe, dahan-dahan, baka marinig tayo,” pabulong na tawa ng babae—si Stella, ang mismong sekretarya ni Roman sa kumpanya.
“Hayaan mo siya, Stella. Bulag ‘yan at bingi na rin yata sa kalungkutan. Hindi niya tayo makikita,” nakangising sagot ni Roman habang hinahalikan ang kabit sa mismong harapan ni Cassandra!
Nanigas ang buong katawan ni Cassandra. Nakikita niya nang malinaw kung paano naglandian ang dalawa sa harap niya. Halos pumutok ang kanyang dibdib sa galit at pandidiri, ngunit kinagat niya ang kanyang labi hanggang sa magdugo ito upang hindi makagawa ng ingay.
Mas lalo pang nanlamig si Cassandra nang akayin ni Roman si Stella paakyat sa master’s bedroom—ang mismong kwarto nilang mag-asawa!
Palihim na sumunod si Cassandra sa itaas at sumilip sa naka-awang na pinto. Nakita niya ang kanyang asawa at ang kabit na gumagawa ng kababuyan sa mismong kama na binili niya.
“Roman… paano kung hindi pumayag si Cassandra na ibigay sa’yo ang kumpanya?” tanong ni Stella.
“Edi idedeklara natin siyang baliw at incompetent dahil sa pagkabulag niya. Kapag nakuha ko na ang lahat ng pera niya, ipapasok natin siya sa mental hospital at magpapakasal tayo,” nakangising sagot ni Roman.
Tahimik na tumulo ang luha ni Cassandra. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa pagpanaw ng natitirang pagmamahal niya sa lalaking iyon. Kinuha niya ang kanyang telepono at palihim na kinuhanan ng malinaw na video ang dalawa.
“Gusto mo ng laro, Roman? Ibibigay ko sa’yo ang pinakamagandang palabas,” bulong ni Cassandra sa sarili.
ANG ARAW NG PAGLILITIS
Makalipas ang ilang buwan, nakatanggap si Roman ng isang court order. Nagsampa si Cassandra ng annulment, kasama ang kasong estafa at pagbawi sa lahat ng ari-arian.
Sa loob ng korte, kampanteng-kampante si Roman kasama ang kanyang abogado at si Stella na umaktong “witness” niya. Si Cassandra naman ay inalalayan papasok, nakasuot ng eleganteng itim na damit, at may malaking itim na sunglasses, hawak ang isang white cane.
Nagsalita si Roman sa harap ng judge, nagpapaawa at nagpapanggap na biktima.
“Your Honor, mahal na mahal ko po ang asawa ko. Ngunit simula nang mabulag siya, nawala na siya sa katinuan. Naging paranoid po siya. Inaakusahan niya ako ng pagnanakaw at pambababae, na puro kasinungalingan lamang! Siya po ay wala nang kakayahang pamahalaan ang kanyang mga kumpanya kaya nararapat lamang na mapunta sa akin ang buong kapangyarihan at yaman!”
Nagbulungan ang mga tao sa korte. Nakangisi si Stella sa isang gilid.
Hinarap ng judge si Cassandra. “Mrs. Valdemor, ano ang masasabi mo sa mga akusasyon ng iyong asawa na ikaw ay gumagawa lamang ng mga kwento dahil sa iyong kapansanan?”
ANG PAGHUHUBAD NG MADILIM NA SALAMIN
Tahimik na tumayo si Cassandra. Itinabi niya ang kanyang white cane. Dahan-dahan, itinaas niya ang kanyang kamay at hinubad ang malaking itim na sunglasses.
Ang kanyang mga mata ay hindi malabo, hindi patay. Ito ay nagliliyab, matatalim, at nakatitig nang diretso sa kaluluwa ni Roman.
Nanlaki ang mga mata ni Roman. Napanganga si Stella.
“H-Hindi maaari…” nanginginig na bulong ni Roman, tila nakakita ng multo habang umaatras.
“Bakit, Roman? Nagulat ka ba dahil hindi mo inaasahan na makikita ko kung gaano ka kapangit sa loob at labas?” malamig at matapang na boses ni Cassandra.
Naguluhan ang judge. “Mrs. Valdemor, akala ko ba ay bulag ka?”
“Isang linggo lang po akong nabulag, Your Honor,” matapang na pahayag ni Cassandra, hindi inaalis ang tingin sa nanginginig na asawa. “Nagpanggap akong walang nakikita sa loob ng anim na buwan… upang makita ko kung anong klaseng hayop ang nakatira sa sarili kong bahay.”
Kinuha ng abogado ni Cassandra ang isang flash drive at ipinalabas sa malaking screen sa loob ng korte ang lahat ng ebidensya.
Unang lumabas ang malinaw na video kung paano pinipeke ni Roman ang mga pirma ni Cassandra sa mga titulo ng lupa. Sumunod ang video kung saan pinagmumura at tinatadyakan ni Roman ang mga gamit ni Cassandra kapag “hindi ito nakikita.” At ang pinakamalupit sa lahat—ang malinaw na video at audio ni Roman at Stella habang ginagawa ang kanilang kababuyan sa mismong kama ni Cassandra, kasama ang pag-uusap nila tungkol sa planong ipasok siya sa mental hospital.
Napasinghap ang lahat ng tao sa korte! Ang mga babaeng nanonood ay nandidiring tiningnan sina Roman at Stella. Namutla si Stella at pilit na nagtatago sa likod ng kanyang upuan.
“Your Honor, hindi lamang siya nambabae sa mismong harapan ko,” dumadagundong na sigaw ni Cassandra. “Pinlano niyang kunin ang pinaghirapan ng pamilya ko at ipapatay ako sa kalungkutan sa loob ng isang mental hospital! Ngayon, sino ang baliw?!”
ANG HUSTISYA PARA SA ISANG REYNA
Hindi nakapagsalita ang abogado ni Roman. Dahil sa tindi ng ebidensya, wala silang lusot.
Nang marinig ni Roman ang desisyon ng Judge na ibalik ang lahat ng yaman kay Cassandra at ipasok siya sa kulungan dahil sa patong-patong na kasong Falsification of Public Documents, Estafa, at Psychological Abuse, biglang nakaramdam si Roman ng matinding paninikip ng dibdib.
“C-Cassandra… p-patawarin mo ako… h-hindi ko sinasadya…” nanginginig na pagmamakaawa ni Roman habang nakahawak sa kanyang dibdib.
Bumagsak si Roman sa sahig ng korte, namimilipit sa sakit dahil inatake na ito sa puso sa labis na kaba, hiya, at pagkabigla. Nataranta ang mga gwardya at tinawag ang medic.
Tiningnan lamang siya ni Cassandra nang malamig at walang emosyon. Isinuot niyang muli ang kanyang itim na sunglasses hindi dahil bulag siya, kundi dahil hindi na niya kailanman nais pang makita ang mukha ng lalakeng nagtaksil sa kanya.
“Ipadala niyo siya sa pinakamurang ospital. Wala na siyang pera,” malamig na utos ni Cassandra bago siya tuluyang naglakad palabas ng korte, taas-noo at nag-uumapaw sa kapangyarihan at paglaya.
Nakaligtas si Roman, ngunit naparalisa ang kalahati ng kanyang katawan dahil sa stroke. Nakulong siya habang nasa wheelchair, iniwan at itinanggi ni Stella, na nakulong din dahil sa pagiging kasabwat nito sa pagnanakaw.
Samantala, naging mas matagumpay si Cassandra. Ipinagpatuloy niya ang pagpapalago ng kanyang negosyo, mas matalino, mas matapang, at may mga matang hindi na kailanman muling mabubulag sa mga kasinungalingan ng huwad na pag-ibig.
MORAL NG KWENTO:
Ang pagtataksil sa panahong pinakamahina at pinakanangangailangan ang iyong kapareha ay ang pinakamalupit na uri ng kasamaan na hindi kailanman mapapatawad ng tadhana. Maaaring isipin ng mga manloloko na nakakalamang sila kapag hindi nakikita ang kanilang ginagawa, ngunit ang katotohanan ay laging may paraan upang lumabas at maningil nang may patong na matinding kahihiyan. Ang pagiging “bulag” ay hindi laging pisikal; minsan, ito ay kailangan upang tunay mong makita kung sino ang mga taong karapat-dapat manatili sa iyong buhay at kung sino ang mga demonyong dapat mo nang itapon.
