NAKANSELA ANG FLIGHT KO KAYA UMUWI AKO NANG MAAGA. PAGBUKAS KO NG PINTO, ISANG BABAE NA NAKASUOT NG ROBE KO ANG NGUMITI AT NAGTANONG, “IKAW BA YUNG REAL ESTATE AGENT?” NGUMITI AKO AT PUMASOK—DAHIL HINDI NIYA ALAM, SA AKIN NAKAPANGALAN ANG BAHAY NA IBINEBENTA NILA.
Ako si Victoria, tatlumpu’t limang taong gulang, at ang CEO ng isang malaking architectural firm. Ang asawa kong si Marco ay isang freelance consultant. Limang taon na kaming kasal. Palagi siyang sweet, maalaga, at ang turing niya sa akin ay parang isang reyna. Kaya naman, binuo ko ang aming dream house—isang modernong mansyon sa Alabang na may infinity pool at malawak na hardin. Pangalan ko ang nakasulat sa titulo ng lupa at bahay, dahil ako ang nagbayad ng lahat. Ngunit dahil mahal ko si Marco, sinabi ko sa kanya na ito ang “aming” tahanan.
Dahil sa trabaho, madalas akong bumiyahe papuntang ibang bansa. Isang araw, nakatakda sana akong pumunta sa Singapore para sa isang linggong convention. Ngunit habang nasa lounge na ako ng airport, nag-announce na kanselado ang lahat ng flights dahil sa matinding bagyo. Sa halip na mainis, naisip ko na isa itong magandang pagkakataon para surpresahin si Marco. Bumili ako ng paborito niyang alak, at sumakay ng taxi pauwi. Wala siyang kaalam-alam na pabalik na ako.
ANG PAGHARAP SA ISANG ESTRANGHERA
Pagdating ko sa aming gate, napansin kong nakabukas nang bahagya ang pinto ng garahe. Wala doon ang kotse ni Marco. Dahan-dahan kong binuksan ang main door. Tahimik ang buong bahay. Ibababa ko na sana ang luggage ko nang biglang may marinig akong mga yabag pababa ng hagdan. Lumingon ako. Isang babae, nasa bente singko anyos siguro, ang pababa ng hagdan. Ang mas nagpainit ng ulo ko—nakasuot siya ng paborito kong silk robe. Ang robe na binili ko pa sa Paris. At may hawak siyang baso ng wine na galing sa personal collection ko.
Napatigil siya nang makita ako. Ngunit sa halip na matakot o mabigla, ngumiti siya nang malapad. “Oh, ang aga mo naman!” masigla niyang bati, sabay lapit sa akin. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Dahil sa pagod sa biyahe at ulan, nakasuot lang ako ng simpleng blazer at slacks. “Ikaw ba ‘yung real estate agent na pinadala ni Marco? Pasensya na ha, kalalabas ko lang ng shower. Nasaan ‘yung mga papeles na pipirmahan namin?”
Parang huminto ang pag-ikot ng mundo ko. Real estate agent? Pipirmahan? Sa isang iglap, nagdugtong-dugtong ang lahat ng impormasyon sa utak ko. Ibinebenta ni Marco ang bahay ko. At ang babaeng ito ay naniniwalang sa kanila ang bahay. Gusto ko siyang sampalin, kaladkarin palabas, at isigaw sa pagmumukha niya kung sino talaga ako. Pero ako si Victoria. Hindi ako gumagawa ng eksena nang walang plano. Gusto kong malaman kung gaano kalalim ang panloloko ni Marco.
Kaya ngumiti ako. Isang pormal at malamig na ngiti. “Yes,” kalmado kong sagot, inilalapag ang bag ko. “Ako ang agent. I’m Victoria.”
ANG MGA KWENTO NG ISANG KABIT
“Great! I’m Cindy, by the way. Ang fiancé ni Marco,” pakilala niya, inilalahad ang kamay niya. Hindi ko ito tinanggap, kaya binawi niya ito na may halong hiya. “Fiancé?” ulit ko, pilit na pinapanatiling normal ang boses ko. “Yes! We’ve been together for two years. Actually, ibinebenta ni Marco itong bahay niya kasi masyado raw malaki para sa aming dalawa. At saka, madaming bad memories dito kasi dito tumira ‘yung ex-wife niya,” kwento ni Cindy habang umiinom ng wine.
“Ex-wife?” “Oo, ‘yung matandang babae na obsessed sa kanya. Good thing he finally got rid of her. Sobrang demanding daw kasi at laging wala sa bahay.” Nag-igting ang panga ko. Ako? Obsessed? Matanda? Pinatira ko siya sa isang mansyon, pinakain, at binigyan ng magandang buhay, tapos ganoon ang ikinukwento niya sa kabit niya?
“Wow. That must be tough for him,” sarkastiko kong sagot. “So, nasaan si Marco ngayon?” “Ay, bumili lang siya ng breakfast. Babalik din ‘yon agad. Come, umupo ka muna dito sa living room. Gusto mo ba ng coffee?” Nag-offer pa siyang ipagtimpla ako ng kape sa sarili kong kusina, gamit ang sarili kong espresso machine. “No, thanks. I’m good,” sagot ko habang palihim na nag-text sa abogado ko.
“Atty. Cruz, I need you at my house right now. Bring the police and the original deed of sale.”
“So, magkano niyo ibebenta ang bahay?” tanong ko kay Cindy habang naghihintay. “Sabi ni Marco, around 80 million pesos daw. Hahatiin namin ‘yung pera, then magpapakasal kami sa Europe,” masaya niyang kwento, tila nabubuhay sa isang fairy tale na gawa sa pera ko. “That sounds like a solid plan,” malamig kong sagot. “Are you sure Marco has the right to sell this property? Nakapangalan ba sa kanya ang titulo?” “Of course! Siya ang bumili nito eh. Ano ba namang klaseng tanong ‘yan para sa isang agent?” mataray niyang sagot, tinaasan ako ng kilay.
ANG PAGDATING NG TAKSIL
Maya-maya, bumukas ang front door. Pumasok si Marco, may bitbit na paper bags mula sa isang mamahaling restaurant. “Babe, I got the food!” sigaw niya. “Babe! Nandito na ‘yung agent mo!” sagot ni Cindy, mabilis na lumapit kay Marco at hinalikan ito sa labi.
Halos masuka ako sa nakita ko. Nang mag-angat ng tingin si Marco at makita ako na nakaupo sa sofa, parang nakakita siya ng multo. Nabitiwan niya ang mga paper bags. Kumalat ang pagkain sa mamahaling carpet ko. Namutla siya, nanginginig ang buong katawan. Hindi siya makapagsalita.
“M-Marco? Bakit?” naguguluhang tanong ni Cindy, napansin ang reaksyon ng lalaki. Tumayo ako. Dahan-dahan. Ngumiti ako kay Marco. “Hello, darling,” malamig kong bati. “Ang aga mo namang bumalik. Akala ko ba may ‘business trip’ ka sa Palawan?”
“V-Victoria… a-anong ginagawa mo rito? D-diba nasa Singapore ka?” nanginginig niyang tanong, pinagpapawisan ng malapot. Tumingin si Cindy kay Marco, pagkatapos ay sa akin. “Wait, magkakilala kayo? Akala ko ba agent siya?” Hinarap ko si Cindy. “Oh, sweetie. Hindi ako real estate agent. Ako ang ex-wife na sinasabi niya sa’yo. At para maitama natin ang kwento niya… hindi kami hiwalay. At lalong hindi sa kanya ang bahay na ito.”
Nanlaki ang mga mata ni Cindy. “A-Ano? Marco, anong ibig sabihin nito?!” “Victoria, please… let me explain,” pagmamakaawa ni Marco, lumapit sa akin, akmang hahawakan ang braso ko pero umatras ako. “Huwag mo akong hahawakan,” matalim kong utos. “Ipaliwanag mo? Ipaliwanag mo kung paano mo dinala ang kabit mo sa bahay ko, ipinasuot ang mga gamit ko, at sinubukang ibenta ang property ko gamit ang mga pekeng dokumento?”
“Pekeng dokumento?!” sigaw ni Cindy, na ngayon ay umiiyak na sa galit at pagkabigla. “Marco, sabi mo sa’yo ‘to! Sabi mo ibebenta natin ‘to para sa kasal natin!” “Shut up, Cindy!” bulyaw ni Marco sa kanya, nawala na ang pagiging sweet nito.
ANG PAGBAGSAK NG MGA KASINUNGALINGAN
Saktong pagkasabi niya noon, bumukas muli ang pinto. Pumasok si Atty. Cruz, kasama ang dalawang pulis. “Victoria, I brought the documents,” pormal na sabi ng abogado ko, sabay lapit sa akin. Tiningnan ni Atty. Cruz si Marco nang may pandidiri. “Mr. Marco, ayon sa imbestigasyon na ginawa namin nang palihim noong nakaraang buwan, natuklasan namin na nagpapeke ka ng Deed of Sale at Title of the Property para ibenta ang bahay na ito nang walang pahintulot ng totoong may-ari na si Ms. Victoria.”
Parang tinakasan ng dugo si Marco. Napaluhod siya. “Officers, you can arrest him for falsification of public documents and attempted estafa,” utos ni Atty. Cruz. Lumapit ang mga pulis at pinosasan si Marco.
“Victoria, parang awa mo na! Huwag mong gawin ‘to sa akin! Wala akong pera! Saan ako pupunta?!” hagulgol ni Marco habang kinakaladkad siya ng mga pulis. “Sa kulungan,” malamig kong sagot. “Doon ka nababagay.”
Hinarap ko si Cindy, na ngayon ay nanginginig at umiiyak sa isang gilid. “At ikaw,” sabi ko, lumapit sa kanya. “Hubarin mo ang robe ko. Ngayon din.” Nanginginig na hinubad ni Cindy ang robe ko at ibinigay sa akin, naiwang nakasuot lang ng underwear. Kinuha niya ang mga damit niya sa hagdan at mabilis na nagbihis. “P-Pasensya na… hindi ko alam… niloko niya lang din ako,” umiiyak niyang pakiusap. “Alam ko,” sagot ko, tinitigan siya nang walang emosyon. “Kaya hindi kita idedemanda. Pero may limang minuto ka para kunin lahat ng gamit mo at lumabas ng bahay ko bago kita ipakulong for trespassing.”
Nataranta si Cindy, pinulot ang mga gamit niya, at mabilis na tumakbo palabas ng bahay, umiiyak at halos madapa sa pagmamadali.
ANG BAGONG SIMULA NG ISANG REYNA
Naiwan akong mag-isa sa malaking living room. Tiningnan ko ang robe na hawak ko, at itinapon ito sa basurahan. Marumi na. Tumawag ako ng cleaning service para i-sanitize ang buong bahay at palitan ang lahat ng locks. Natutunan ko nang araw na iyon na minsan, kailangan mong hayaan ang mga manloloko na isipin nilang nananalo sila, para sa huli, mas malakas ang pagbagsak nila.
Hindi ko kailangan ng lalaking gagamitin lang ang yaman ko para magpanggap na hari. Ako ang nagpatayo ng kastilyong ito, at ako lang ang mag-iisang reyna rito.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong subukang nakawin ang pinaghirapan ng ibang tao, lalo na kung ang taong iyon ang nagpakain at nag-aruga sa iyo. Ang kasinungalingan ay maaaring magbigay sa iyo ng panandaliang kaligayahan at yabang, ngunit ang katotohanan ay laging sisingil sa huli nang may patong na matinding kahihiyan at kaparusahan. Ang tunay na yaman ay kinikita nang may dangal, hindi ninanakaw sa pamamagitan ng panlilinlang.
