PINALAYAS AKO NG TATAY KO SA SARILI KONG MEDICAL GRADUATION SA GITNA NG ULAN UPANG IBIGAY ANG VIP TICKETS SA ANAK NG KANYANG KABIT—HINDI NILA ALAM, AKO ANG VALEDICTORIAN NA HIHINTAYIN NG BUONG UNIBERSIDAD BAGO MAGSIMULA ANG SEREMONYA
Ako si Sofia. Bata pa lang ako nang pumanaw ang aking tunay na ina dahil sa isang malubhang sakit. Iyon ang naging dahilan kung bakit isinumpa ko sa sarili ko na magiging isa akong magaling na doktor. Gusto kong makapagligtas ng buhay.
Ngunit ang pangarap kong ito ay hindi sinuportahan ng sarili kong ama na si Don Arturo. Isang taon matapos mamatay ang aking ina, nagpakasal siya kay Matilda, ang dati niyang sekretarya. Mayroon itong anak na babae mula sa ibang lalaki—si Chloe, na kasing-edad ko.
Mula nang dumating sila, naging impiyerno ang buhay ko sa sarili naming bahay. Ibinigay ni Papa ang lahat ng atensyon at yaman kay Chloe. Kapag humihingi ako ng pambili ng libro para sa medical school, sinasabihan niya akong pabuhat at walang nararating. Samantala, si Chloe na laging nasa mga party at bagsak-bagsak ang grades ay binibigyan ng bagong kotse at mamahaling designer bags.
Nag-aral kami ni Chloe sa iisang unibersidad para sa kursong Medisina. Pero habang ako ay nagpupuyat sa library, nagbabasa ng makakapal na libro at tumutulong sa mga charity wards upang mapanatili ang aking full scholarship, si Chloe ay abala sa pagpapaganda at panloloko sa kanyang mga magulang na kesyo siya raw ang “Top Student” ng aming batch. Naniwala naman ang bulag kong ama.
ANG NAKAW NA VIP TICKETS
Dumating ang pinakahihintay kong araw—ang aming Medical School Graduation. Dahil ako ang nag-iisang Summa Cum Laude at Valedictorian ng aming unibersidad, pinadalahan ako ng Dean ng tatlong “Gold VIP Tickets” na nakapangalan sa akin. Ang mga VIP seats na ito ay nasa pinakaunang hilera, katabi ng mga sikat na doktor, hospital directors, at board of trustees.
Kahit na masama ang trato sa akin ni Papa, ninais ko pa rin na makita niya akong tumanggap ng diploma. Inilapag ko ang envelope ng tickets sa hapag-kainan kinagabihan at sinabing, “Papa, graduation ko na po bukas. Gusto ko po sanang pumunta kayo.”
Tiningnan lang ako ni Papa nang walang gana. “Titignan ko, Sofia. Masyado akong busy, at siyempre, kailangan kong asikasuhin ang graduation ni Chloe. Siya ang star ng pamilya.”
Kinabukasan, maaga akong nag-ayos. Ngunit laking gulat ko nang makitang wala na ang envelope ng VIP tickets ko sa mesa. Hinanap ko ito sa buong bahay pero wala. Pagtingin ko sa labas, wala na rin ang sasakyan ni Papa. Iniwan nila ako.
ANG PAGPAPALAYAS SA GITNA NG BAGYO
Dahil sa takot na mahuli sa seremonya, nag-commute ako papunta sa Philippine International Convention Center (PICC) suot ang aking puting bestida, habang bitbit ang aking toga. Bumuhos ang napakalakas na ulan.
Pagdating ko sa entrance ng grand hall, hinarang ako ng mga security guards dahil wala akong maipakitang ticket.
At doon, nakita ko sila. Papasok sana si Papa, kasama si Matilda at si Chloe na tuwang-tuwang nakasuot ng graduation gown na malinaw na binili lamang sa labas. Hawak ni Matilda ang aking mga VIP tickets.
“Papa!” sigaw ko, basang-basa na ang mga sapatos at laylayan ng damit ko. Tumakbo ako palapit sa kanila. “Papa, akin po ang mga tickets na ‘yan! Hindi po makakapasok si Chloe diyan, ako po ang may-ari niyan!”
Lumingon si Papa, nagkunot ang noo, at tiningnan ako nang may pandidiri. “Sofia! Ano ba’t nandito ka? Nakakahiya ka, tignan mo nga ang itsura mo, mukha kang pulubi!” sigaw ni Papa, walang pakialam kung maraming nakatingin.
Lumapit si Matilda at ngumisi. “Ay naku, Sofia. Huwag ka nang manggulo rito. Deserve ng anak kong si Chloe ang VIP seats na ito dahil siya ang honor student. Eh ikaw? Walang kwentang anak, nakikisiksik ka pa.”
“Pero Tita, hindi naman po nakapasa si Chloe! Dropped out po siya noong third year pa lang!” umiiyak kong paliwanag.
“Sinungaling!” Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Galing kay Papa. Namanhid ang mukha ko.
“Huwag mong siraan ang kapatid mo dahil lang sa inggit mo, Sofia!” galit na bulyaw ni Papa. “Chloe is going to be a great doctor today! Ikaw? Isa kang malaking disappointment. Hindi ka nababagay sa loob. Umuwi ka na!”
“Papa, please… graduation ko po ito…” pagmamakaawa ko, lumuluhod sa basang semento habang bumubuhos ang malamig na ulan.
Ngunit sa halip na maawa, itinulak ako ni Papa gamit ang kanyang payong. Napasubsob ako sa isang puddel ng tubig at putik. “Wala akong anak na tulad mo! Security, huwag ninyong papasukin ang babaeng ‘yan!” utos niya, at tuluyan silang pumasok sa loob, iniwan akong umiiyak, nanginginig sa ginaw, at nadudurog ang puso sa labas ng malakas na bagyo.
ANG PAGDATING NG TUNAY NA MGA HARI NG MEDISINA
Nakaupo ako sa isang gilid ng hagdan, yakap ang mga tuhod ko, umiiyak nang walang patid. Akala ko tapos na ang lahat. Akala ko masisira ang araw na pinaghirapan ko ng walong taon.
Hanggang sa may isang mahabang itim na limousine ang huminto sa mismong tapat ko. Bumukas ang pinto at lumabas ang dalawang lalaking may hawak na malalaking payong. Ang isa ay si Dr. Enriquez, ang kinatatakutang Dean ng aming Medical School. At ang isa naman ay si Dr. Antonio Sy, ang bilyonaryong may-ari ng pinakamalaking network ng mga ospital sa buong bansa.
Nanlaki ang mga mata ng Dean nang makita ako. “Dr. Sofia?! Diyos ko, anong ginagawa mo rito sa labas? Bakit ka basang-basa?!” nag-aalalang sigaw ng Dean, agad na isinilong ang payong sa akin.
“D-Dean… hindi po kasi ako makapasok. Kinuha po ng pamilya ko ang tickets ko,” nanginginig kong sagot.
Nagkatinginan si Dean Enriquez at Dr. Sy. Bakas ang matinding galit sa kanilang mga mukha. Si Dr. Sy, na kilalang strikto, ay hinubad ang kanyang mamahaling suit jacket at ipinatong sa mga balikat ko. “Nababaliw na ba sila? Ikaw ang guest of honor namin ngayong gabi! Hindi magsisimula ang graduation ceremony na ito nang wala ang aming Summa Cum Laude,” mariing sabi ni Dr. Sy. “Halika, Dr. Sofia. Oras na para bigyan sila ng leksyon.”
ANG SAKIT NG KATOTOHANAN SA LOOB NG BULWAGAN
Sa loob ng malaking hall, masayang nakaupo sina Papa, Matilda, at Chloe sa mga VIP seats. Nagpi-picture sila, at nagyayabang si Papa sa mga katabing matataas na tao sa lipunan.
“Yes, my daughter Chloe is the best in her batch. Baka siya pa ang tawaging Valedictorian mamaya,” pagmamalaki ni Papa sa isang senador na katabi niya. Ngumiti nang peke si Chloe habang nagre-retouch ng make-up.
Maya-maya, namatay ang mga ilaw at tumutok ang spotlight sa entablado. Pumanhik si Dean Enriquez, hawak ang mikropono. Bakas ang seryosong ekspresyon sa kanyang mukha.
“Magandang gabi sa lahat. Bago natin tawagin ang mga graduates, nais ko munang i-address ang isang napakahalagang bagay,” panimula ng Dean. “Ang mga upuan sa harap na linya, ang Gold VIP seats, ay eksklusibong inilaan para sa pamilya ng ating Valedictorian. Ngunit, napansin kong ang mga nakaupo roon ay HINDI ang mga inaasahan kong bisita.”
Nagbulungan ang buong hall. Tumingin si Papa sa paligid, naguguluhan.
“Mr. Arturo,” direktang sabi ng Dean, nakatitig kay Papa. “Maaari ko bang malaman kung bakit nakasuot ng toga ang anak mong si Chloe, gayong tatlong taon na siyang tanggal sa unibersidad na ito dahil sa bagsak na grades at pamemeke ng mga dokumento?”
Parang sumabog ang isang bomba sa loob ng bulwagan. Nanlaki ang mga mata ni Papa. Tiningnan niya si Chloe na biglang namutla at nanginginig ang mga labi. “A-Anong ibig ninyong sabihin, Dean? Si Chloe ang top student ninyo!” ganting sigaw ni Papa, tumayo pa mula sa upuan.
“Isang malaking kasinungalingan,” malamig na sagot ng Dean. “Ngayon, mga guwardiya, paki-eskortan palabas ang mga impostor na iyan na nandito lamang para nakawin ang pwestong hindi kanila.”
Nagkagulo ang mga bisita. Hiyang-hiya si Matilda at pilit na tinatakpan ang mukha ni Chloe. Habang pinipilit palabasin ng mga security guards sina Papa, muling nagsalita ang Dean.
“At ngayon, ladies and gentlemen, please stand up. Ipinapakilala ko sa inyo ang TUNAY na may-ari ng VIP tickets. Ang nag-iisang Summa Cum Laude, Board Exam Topnotcher, at ang bagong tatanghaling Chief Surgeon ng Sy Medical Center… Dr. Sofia!”
ANG REYNA NG MEDISINA
Bumukas ang malaking pinto sa likuran. Naglakad ako papasok. Hindi na ako mukhang basang pulubi. Sa tulong ng mga stylists ni Dr. Sy sa loob ng VIP dressing room, nakasuot na ako ng isang napakagandang Filipiniana gown, may suot na kumikinang na toga, at tuyo at maayos na ang buhok.
Habang naglalakad ako sa red carpet patungo sa entablado, nagpalakpakan ang libu-libong tao. Lahat ay nakatayo.
Nang dumaan ako sa gilid kung saan kinakaladkad palabas sina Papa, nagtama ang aming mga paningin. Tulala siya. Hindi siya makahinga. Ang babaeng itinulak niya sa putik kanina ay pinapalakpakan ngayon ng pinakamayayamang tao sa bansa.
“S-Sofia?!” nanginginig na bulong ni Papa, punong-puno ng pagkabigla at pagsisisi. Pilit siyang kumawala sa mga guwardiya para lumapit sa akin. “Anak! Sofia, ako ang Papa mo! Anak ko ‘yan!” sigaw niya sa mga tao, pilit na nagmamalaki ngayon.
Tumigil ako sa paglalakad. Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa, isang tingin na walang anumang emosyon o pagmamahal. “Wala po akong ama,” malamig at matalim kong sagot na dinig ng mga taong malapit. “Ang pamilya ko ay ang aking mga pasyente at ang propesyong ito. Kayong mga itinulak ako sa ulan, maaari na kayong bumalik sa basurahan kung saan kayo nababagay.”
Tumalikod ako at nagpatuloy sa pag-akyat sa entablado, iniwan siyang humahagulgol sa matinding pagsisisi habang itinataboy sa labas kasama ng kanyang pekeng pamilya.
EPILOGO AT MORAL NG KWENTO
Makalipas ang ilang taon, naging kilala ako sa buong Asya bilang isa sa mga pinakamahusay na neurosurgeons. Samantala, tuluyang nalugi ang negosyo ni Papa. Iniwan siya ni Matilda at Chloe nang wala na siyang pera. Madalas siyang nakikitang nakatambay sa labas ng ospital ko, nagmamakaawang makausap ako kahit isang minuto, ngunit hanggang ngayon, hindi ko siya binibigyan ng pagkakataon.
May mga kasalanang hindi na mabubura ng isang simpleng “sorry.”
MORAL NG KWENTO: Huwag mong bulagin ang iyong sarili sa pag-ibig at atensyon para sa mga taong peke at makasarili, habang tinatapak-tapakan mo ang taong tunay na nagsisikap at nagmamahal sa iyo. Kapag itinapon mo ang isang diyamante dahil inakala mong isa lamang itong bato, huwag kang iiyak kapag nakita mo itong kumikinang sa kamay ng iba. Ang karma ay laging may paraan para ipakita sa mga mapagmataas na ang gulong ng buhay ay laging umiikot.
