“BAKIT MAY BENTONG NA DRAGON ANG BATANG BASURERONG ITO NA TULAD NG ANAK KO?” — BUMUHOS ANG LUHA NG BILYONARYO NANG MALAMAN NA ANG ANAK NIYANG NAWAWALA NG SAMPUNG TAON AY ITINAPON PALA NG KANYANG SARILING BAYAW
Si Don Arturo Montero, isang kilalang bilyonaryo at CEO ng Montero Shipping Lines, ay may lahat ng yaman sa mundo. Ngunit sa likod ng kanyang mga mamahaling suit at malalaking mansyon ay isang pusong sugatan at nangungulila.
Sampung taon na ang nakalipas nang mangyari ang pinakamalaking trahedya sa kanyang buhay. Habang nasa isang family vacation, bigla na lang nawala ang kanyang limang taong gulang na anak na lalaki, si Leo. Kahit na gumastos siya ng daan-daang milyon, nag-hire ng mga private investigator, at nag-alok ng malaking pabuya, hindi na kailanman nakita si Leo. Ang tanging naiwan sa kanya ay ang alaala at ang kalahati ng isang gintong dragon pendant—ang ikalawang kalahati ay suot ni Leo nang siya ay mawala.
Ang kanyang asawa na si Donya Elena ay namatay sa labis na pighati ilang taon pagkatapos mawala ang bata. Naiwan si Don Arturo sa pangangalaga ng kanyang bayaw (kapatid ng kanyang asawa), si Javier, na siyang naging kanang kamay niya sa kumpanya.
ANG BATANG MAY MGA MATANG PAMILYAR
Isang maulan na hapon, habang pauwi ang convoy ni Don Arturo mula sa isang board meeting, napilitan silang huminto dahil sa matinding trapik malapit sa isang squatter’s area sa Tondo.
Habang nakatingin sa bintana ng kanyang bulletproof na sasakyan, napansin ni Don Arturo ang isang batang lalaki na nakasuot ng punit-punit na t-shirt, basang-basa sa ulan, at nagtutulak ng isang lumang kariton na puno ng mga pinulot na plastik na bote at karton.
Sa isang iglap, habang pinupunasan ng bata ang kanyang pawis at ulan sa mukha, may isang bagay na kumislap sa kanyang leeg dahil sa ilaw ng mga sasakyan.
Kumabog nang mabilis ang dibdib ni Don Arturo. Iniutos niya sa driver na ihinto ang sasakyan sa gilid.
“Don Arturo, mapanganib po sa labas,” pigil ng kanyang bodyguard, ngunit hindi siya nakinig. Lumabas siya nang walang payong at lumapit sa bata.
Takot na napaurong ang bata nang makita ang matangkad at pormal na nakasuot na lalaking palapit sa kanya.
“B-bata… ano ‘yang suot mo sa leeg?” nanginginig na tanong ni Don Arturo.
Napakapit ang bata sa kanyang kwintas, pilit itong itinatago sa loob ng kanyang maruming damit. “W-wala po. Huwag niyo pong kunin. Bigay po ito ng nanay ko.”
Dahan-dahang lumuhod si Don Arturo, hindi inalintana ang putik. “Pakiusap… pwede ko bang makita? Hindi ko kukunin.”
Nanginginig na inilabas ng bata ang kwintas. Isa itong gintong pendant na hugis kalahating dragon, may nakaukit na letrang “A” sa likod.
Nanlaki ang mga mata ni Don Arturo. Mabilis niyang inilabas ang sarili niyang kwintas mula sa loob ng kanyang polo—ang kabilang kalahati ng dragon. Nang itabi niya ito sa pendant ng bata, eksaktong nagtugma ang dalawa at bumuo ng isang buong dragon.
“L-Leo?” umiiyak na bulong ni Don Arturo. Tinitigan niya ang mukha ng bata. Naroon ang mga mata ng kanyang asawang si Elena, ang hugis ng kanyang ilong. “Anak ko…”
“P-pangalan ko po ay Leo,” naguguluhang sagot ng bata. “Pero hindi po kayo ang tatay ko. Sabi po ng nagpalaki sa akin na Lola Mering, napulot niya lang po ako sa basurahan noong maliit pa ako.”
Niyakap ni Don Arturo nang mahigpit ang bata, hindi na mapigilan ang paghagulgol. “Ako ang tatay mo, Leo. Sampung taon kitang hinanap. Anak ko…”
ANG TOTOONG DEMONYO SA LIKOD NG KASINUNGALINGAN
Dinala ni Don Arturo si Leo sa kanyang mansyon, kasama ang matandang si Lola Mering na nag-aruga sa kanya. Pinag-utos agad ni Don Arturo ang isang DNA test, at kinabukasan, lumabas ang resulta: 99.9% match. Natagpuan na ni Don Arturo ang kanyang tagapagmana.
Nang gabing iyon, tinawag ni Don Arturo si Javier sa kanyang opisina para ibalita ang masayang pangyayari.
“Javier! Hindi ka maniniwala. Nahanap ko na si Leo! Buhay siya!” masayang balita ni Don Arturo.
Ngunit sa halip na matuwa, namutla si Javier. Napatitig siya kay Leo na nakaupo sa sofa, malinis na at nakasuot ng maayos na damit.
“H-hindi… imposible ‘yan,” bulong ni Javier, nanginginig ang mga kamay. “Sigurado ka ba, Arturo? Baka nagpapanggap lang ang batang ‘yan para perahan ka!”
“Nakita ko ang kwintas, Javier. At nag-match ang DNA namin!” galit na sagot ni Don Arturo.
Biglang nagsalita si Lola Mering, na tahimik na nakaupo sa isang tabi. Tiningnan niya nang matalim si Javier.
“Aba… ikaw ‘yung lalaking nagbaba sa batang ito mula sa isang itim na van sampung taon na ang nakakaraan! Naaalala ko ang mukha mo!” sigaw ng matanda, nanginginig ang daliri habang nakaturo kay Javier. “Nakita kita! Iniwan mo ang bata na tulog sa tabi ng tambakan ng basura! Gusto sana kitang habulin pero mabilis na umalis ang sasakyan mo!”
Natahimik ang buong silid. Tumingin si Don Arturo sa kanyang bayaw, ang mukha ay unti-unting napalitan ng poot at pagkamangha.
“J-Javier? Anong ibig sabihin nito?” mariing tanong ni Don Arturo.
Nataranta si Javier, pawis na pawis. “H-huwag kang maniwala sa baliw na matandang ‘yan, Arturo! Nagsisinungaling siya!”
“Pinaimbestigahan ko rin ang mga bank accounts mo noong taon na nawala si Leo, Javier,” biglang pasok ng head of security ni Don Arturo, hawak ang isang folder. “May malaking halaga na pumasok sa account mo, galing sa isang kalaban natin sa negosyo. Binayaran ka nila para sirain si Don Arturo. At alam nilang ang kahinaan niya ay ang kanyang anak.”
Bumagsak si Javier sa kanyang mga tuhod. Wala na siyang lusot.
“P-patawarin mo ako, Arturo… Inggit na inggit ako sa’yo. Nasa iyo na ang lahat—yaman, kapangyarihan, at si Elena. Gusto ko sanang mapunta sa akin ang kumpanya kapag nawala ka at ang tagapagmana mo. Kaya ipinatapon ko siya… pero hindi ko kayang ipapatay, kaya iniwan ko lang siya sa kalsada.”
ANG HUSTISYA AT ANG BAGONG SIMULA
Isang malakas na sampal ang pinakawalan ni Don Arturo sa mukha ng kanyang bayaw.
“Ginawa mo ‘yon sa sarili mong pamangkin?! Dahil sa kasakiman mo, namatay ang asawa ko sa lungkot! Dahil sa’yo, sampung taon na namulot ng basura ang anak ko!” sigaw ni Don Arturo, nanginginig sa galit. “Ipakulong ang hayop na ito! Gusto ko siyang mabulok sa kulungan!”
Kinaladkad ng mga security guards si Javier palabas ng mansyon, habang nagmamakaawa.
Lumapit si Don Arturo kay Leo at lumuhod sa harap nito, umiiyak. “Patawarin mo ako, anak. Hindi kita naprotektahan. Pero pangako, mula ngayon, walang sinuman ang mananakit sa’yo.”
Hinawakan ni Leo ang mukha ng kanyang ama at pinunasan ang mga luha nito. “Opo, Papa. Nandito na po ako.”
Mula noon, ibinalik ni Don Arturo ang lahat ng karangyaan na nararapat para kay Leo. Binigyan din niya ng pabuya si Lola Mering at pinatira sa mansyon bilang lola ni Leo. Nakulong si Javier at nawala ang lahat ng kanyang yaman.
Napatunayan ni Don Arturo na kahit ano pang uri ng dumi o putik ang itakip sa isang ginto, lilitaw at lilitaw pa rin ang tunay na kinang nito sa tamang panahon.
MORAL NG KWENTO: Walang kasamaang mananatiling nakatago habambuhay. Ang katotohanan ay palaging may paraan para lumabas at ibunyag ang mga taong sakim. Ipakita ang kabutihan at pagmamahal, dahil ang dugo at tunay na pamilya ay hindi kailanman mapaghihiwalay ng anumang kasamaan o layo.
