“APAT NA TAON AKONG NAWALAN NG ALAALA AT NAMUHAY BILANG ISANG ORDINARYONG TAO SA PROBINSYA. BUMALIK AKO SA LUMA KONG SIYUDAD UPANG HANAPIN KUNG SINO TALAGA AKO… NGUNIT NANG MAY ISANG ANIM-NA-TAONG-GULANG NA BATANG BABAE ANG TUMAKBO AT YUMAKAP SA BINTI KO SA GITNA NG MALL HABANG UMIIYAK NG, ‘MAMA… BUMALIK KA NA PO UPANG KUNIN AKO!’, BIGLANG NAGBAGO ANG LAHAT. LALO NA NANG LUMAPIT ANG LALAKING KASAMA NIYA NA NAMUTLA NA PARANG NAKAKITA NG MULTO.”
Ang Nawawalang Nakaraan
Apat na taon na ang nakalipas nang magising ako sa isang maliit na klinika sa probinsya. Wala akong maalala. Hindi ko alam ang pangalan ko, kung saan ako galing, o kung may pamilya ba ako. Ang tanging palatandaan ko lang ay isang pekeng pangalan na ibinigay sa akin ng mga mangingisdang nakapulot sa akin sa tabing-dagat—tinawag nila akong ‘Anya’. May malaking peklat ako sa ulo, senyales ng isang matinding aksidente o sadyang pagtatangka sa aking buhay.
Matapos makaipon ng sapat na pera mula sa pagtitinda ng isda, nagdesisyon akong bumalik sa Maynila. May isang kutob sa puso ko na doon ko matatagpuan ang mga sagot tungkol sa tunay kong pagkatao.
Isang hapon, naglalakad ako sa isang malaki at marangyang mall. Nakasuot lamang ako ng simpleng t-shirt at maong, nakatingin sa mga tao at umaasang may makikilala ako.
Ngunit ang hindi ko inasahan ay ang pagtigil ng mundo ko nang makarinig ako ng isang pamilyar na iyak.
Ang Pagyakap sa Palengke ng Buhay
“Mama! Mama!”
Isang anim-na-taong-gulang na batang babae ang mabilis na tumakbo palapit sa akin. Umiiyak siya nang malakas. Bago pa ako makapag-react, mahigpit siyang yumakap sa aking mga binti. Tumingala siya sa akin, ang kanyang mga mata ay nag-uumapaw sa luha ngunit may matinding pag-asa.
“Mama… bumalik ka na po! Kukunin niyo na po ba ako?” humahagulgol na tanong ng bata.
Nanginig ang buo kong katawan. Nang magtama ang aming mga paningin, biglang kumirot nang matindi ang ulo ko. Parang may mga piraso ng puzzle na pilit na pumapasok sa utak ko. Lily… ang pangalan niya ay Lily!
Lumuhod ako para magpantay ang aming mga mukha. Hinaplos ko ang kanyang pisngi. “L-Lily…?”
“Opo, Mama! Ako po ‘to!” lalong naiyak ang bata at yumakap sa aking leeg. Nakita ko ang mga mapupulang marka at pasa sa kanyang maliliit na braso.
Bago ko pa siya matanong kung anong nangyari sa kanya, isang matinis at galit na boses ang umalingawngaw mula sa likuran.
“Lily! Hayop na batang ‘to, saan ka ba nagpupunta?!”
Ang Malupit na Madrasta
Isang babaeng nakasuot ng napakamahal na damit, maraming alahas, at makapal na makeup ang galit na naglakad palapit sa amin. Hinablot niya nang marahas ang braso ni Lily palayo sa akin. Sumigaw sa sakit ang bata.
“Aray po, Tita Stella! Nasasaktan po ako!” iyak ni Lily.
“Tumahimik ka! Pabigat ka talaga!” bulyaw ni Stella. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may pandidiri. “At ikaw, pulubi! Wag mong hahawakan ang anak namin! Baka kung anong sakit ang makuha niya sa’yo!”
Nag-init ang dugo ko. Tumayo ako at pilit na binawi si Lily. “Bitawan mo siya! Sinasktan mo ang bata!”
“Wala kang pakialam!” sigaw ni Stella.
Saktong dumating ang isang matangkad na lalaki na may hawak na mga shopping bags. “Babe, anong problema rito?” tanong niya kay Stella.
Ngunit nang mag-angat ng tingin ang lalaki at makita ang mukha ko, nabitiwan niya ang lahat ng shopping bags niya. Basag.
Nanlaki ang mga mata niya. Nawalan ng kulay ang kanyang mukha at nagsimulang mangatog ang kanyang mga tuhod. Tila siya pinagbagsakan ng langit at lupa.
“C-Clara…?!” nanginginig at halos mabilaukan na tili ng lalaki.
Ang Pagbabalik ng Alaala
Sa sandaling marinig ko ang pangalang ‘Clara’ at makita ang mukha ng lalaking iyon, isang matinding sakit ang sumabog sa ulo ko. Kasabay nito ay ang pag-agos ng libu-libong alaala.
Naalala ko na!
Ako si Clara Imperial. Ang nag-iisang tagapagmana ng Imperial Group of Companies! Ang lalaking nasa harap ko ay si Anton—ang asawa kong walang pera na pinakasalan ko dahil sa pag-ibig. At ang babaeng nananakit sa anak ko ay si Stella, ang sarili kong sekretarya!
Naalala ko ang gabi ng trahedya apat na taon na ang nakalipas. Dinala ako ni Anton sa isang yate upang ipagdiwang kunwari ang aming anibersaryo. Ngunit nandoon si Stella. Pinagtulungan nila akong pukpukin sa ulo at walang-awang itinulak sa madilim na dagat upang makuha nila ang buong kumpanya at ang lahat ng yaman ko! Inakala nilang patay na ako!
“A-Anton? Bakit mo siya tinawag na Clara? Patay na si Clara!” natatarantang tanong ni Stella, tinitigan ako nang maigi. Nang makilala niya ako, napasigaw siya sa terror. “M-Multo! P-Paano kang nabuhay?!”
Ngumiti ako nang napakalamig. Wala nang ‘Anya’ na mahina. Ang Reyna ng Imperial Group ay nagising na.
“Bakit, Anton? Nagulat ba kayong makita akong humihinga?” malamig at matigas kong tanong, naglakad palapit sa kanila.
“C-Clara… p-patay ka na dapat…” nanginginig na paatras na naglakad si Anton, pinagpapawisan ng malamig.
Ang Pagkilos ng Reyna
Saktong pagkasabi ni Anton noon, biglang nagkagulo sa entrance ng mall. Limang itim na mga lalaking naka-suit ang mabilis na tumakbo palapit sa amin. Nangunguna rito si Attorney Gomez, ang matapat kong personal lawyer na hindi kailanman naniwala na patay na ako.
Kagabi, bago ako pumunta sa mall, sinubukan kong i-access ang isa sa mga lumang email accounts ko na pumasok sa isip ko. Nakita pala ito ng system ng abogado ko!
“Madam Clara!” sumigaw si Attorney Gomez, umiiyak habang lumuluhod sa harap ko. “Sa wakas! Apat na taon po namin kayong hinanap!”
Agad na pinalibutan ng mga bodyguards sina Anton at Stella na ngayon ay hindi na makagalaw sa matinding takot. Kinuha ko si Lily at niyakap siya nang napakahigpit.
“Mama… hindi mo na po ako iiwan?” umiiyak na bulong ng anak ko.
“Hinding-hindi na, prinsesa ko,” sagot ko. Hinarap ko ang mga demonyong sumira sa buhay ko.
“A-Attorney! Peke ang babaeng ‘yan! Asawa ko si Stella at sa amin na ang kumpanya!” nagwawalang sigaw ni Anton, pilit na nagmamatapang.
Humalakhak si Attorney Gomez. “Tanga. Hangga’t walang bangkay na natatagpuan, hindi pormal na naililipat ang pangalan ng CEO. Kayo ay mga ‘Acting Directors’ lamang. At ngayon na buhay si Madam Clara, babawiin na niya ang lahat.”
Ang Katarungang Matagal Hinintay
“Hindi lang pagbawi ng kumpanya ang mangyayari ngayon,” malamig kong hatol. Tinitigan ko sina Anton at Stella. “Apat na taon akong naghirap sa probinsya habang sinasaktan niyo ang anak ko at nagpapakasarap kayo sa pera ko. Attempted Murder at Child Abuse.”
“HINDI! Clara, parang awa mo na! Nabulag lang ako kay Stella!” umiiyak na lumuhod si Anton sa sahig ng mall, pilit na inaabot ang sapatos ko habang tinitingnan siya ng mga nagugulat na shoppers. “Asawa mo ako! Patawarin mo ako!”
“Hayop ka, Anton! Ikaw ang nagplano na itulak siya sa dagat!” tili ni Stella, sinabunutan si Anton upang iligtas ang sarili niya.
“Officer, arestuhin niyo na sila,” utos ni Attorney Gomez sa mga pulis na kasunod nilang dumating.
Habang walang-awang pinoposasan at kinakaladkad palabas ng mall sina Anton at Stella, nag-iiyakan at nagsisigawan, hindi ko sila binigyan ng kahit isang sulyap ng awa.
Binuhat ko si Lily at hinalikan ang kanyang mga pisngi. “Umuwi na tayo sa totoong bahay natin, anak.”
Inakala ng mga taksil na ang pagpapatapon sa akin sa madilim na dagat ay ang katapusan ng aking kwento. Ngunit hindi nila alam na ang dagat na iyon ang naghugas sa aking kahinaan upang magbalik ako bilang isang along lulunod sa lahat ng kanilang kasamaan.
