“LUMAYAS KA RITO, BATANG HAMOG!” SIGAW NG GWARDYA SA ISANG BATANG NAGBEBENTA NG GULAY. AKMANG AALIS NA SANA AKO, NGUNIT NANG MAHAWI ANG BUHOK NG BATA, NANLAKI ANG MGA MATA KO. SA KANYANG LEEG AY MAY ISANG PULANG BALAT NA HUGIS BUWAN—ANG EKSAKTONG BALAT NG YUMAONG KONG ASAWA. AT ANG SIKRETONG NATUKLASAN KO AY TULUYANG NAGPADUROG SA AKING PUSO.
Ang Nawawalang Reyna ng Bilyonaryo
Ako si Don Gabriel Imperial, tatlumpu’t limang taong gulang at ang CEO ng pinakamalaking shipping at real estate conglomerate sa Asya. Sa paningin ng lahat, nasa akin na ang lahat ng kapangyarihan at yaman. Ngunit sa loob ng pitong taon, ang puso ko ay patay na.
Pitong taon na ang nakalipas nang sumabog ang yate na sinasakyan ng asawa kong si Clara. Buntis siya noon sa aming panganay. Ayon sa imbestigasyon ng aking matalik na kaibigan at business partner na si Enrico, na-trap daw si Clara sa loob at lumubog ang yate. Hindi na kailanman natagpuan ang kanyang katawan. Dahil sa tindi ng pighati, ibinaon ko ang aking sarili sa trabaho. Si Enrico ang naging kanang-kamay ko, ang nag-iisang taong pinagkatiwalaan ko habang ako ay nagluluksa.
Ang tanging malinaw na alaala ko kay Clara ay ang kanyang matamis na ngiti at ang isang natatanging pulang balat (birthmark) na hugis gaseng buwan sa kanyang kanang leeg.
Ang Batang Tindera ng Gulay
Isang maulan na umaga, nag-inspeksyon ako sa isang malaking palengke na nabili ng aming kumpanya upang patayuan ng bagong luxury mall. Naglalakad ako kasama si Enrico at ang aking mga bodyguards.
Habang nag-iikot, isang maliit na bata ang natisod at nahulog sa aking paanan. Humigit-kumulang anim na taong gulang siya. Nakasuot ng labis na kupas na t-shirt, nakayapak, at may bitbit na isang maliit na bilao ng mga talbos ng kamote at okra. Nagkalat ang kanyang mga paninda sa maputik na kalsada.
“Hoy! Anong ginagawa ng basurang ‘yan dito?!” matinis na bulyaw ni Enrico. Walang-awang sinipa ni Enrico ang bilao ng bata. “Security! Itapon niyo ang batang hamog na ‘yan sa labas! Baka madikitan pa ng dumi si Don Gabriel!”
“W-Wag po! Pambili lang po ito ng gamot ng nanay ko!” umiiyak na pakiusap ng bata, pilit na pinupulot ang mga gulay sa putikan.
“Enrico, tama na,” malamig kong saway sa kaibigan ko. Naawa ako sa bata. Lumuhod ako sa putikan, walang pakialam sa aking mamahaling suit, upang tulungan siyang pulutin ang kanyang mga tinda.
Nang iangat ng bata ang kanyang ulo para magpasalamat, napaatras ako. Ang kanyang mga mata… ang inosenteng hugis ng kanyang mukha… tila isang pamilyar na panaginip. Ngunit ang tuluyang nagpatigil sa pag-ikot ng aking mundo ay nang mahawi ang kanyang buhok dahil sa hangin.
Sa kanyang kanang leeg, may isang napakalinaw na pulang balat na hugis buwan.
Nanigas ang buo kong katawan. Parang nawalan ng hangin ang aking baga. “B-Bata… ano ang pangalan mo?” nanginginig kong tanong, hinawakan ang kanyang maliliit na balikat.
“M-Maya po…” takot na sagot ng bata.
“Saan mo nakuha ang balat na ‘yan sa leeg mo?!” garalgal kong tanong, tumutulo na ang malamig na pawis sa aking noo.
“S-Sabi po ni Inay… parehas daw po kami ng balat… Namana ko raw po sa kanya,” umiiyak na sagot ni Maya.
Nabitawan ko ang bata. Napatingin ako kay Enrico, na ngayon ay sobrang putla at tila nakakita ng multo. “G-Gabriel… b-bata lang ‘yan! N-Nagkakataon lang ang mga birthmark! Wag mong pansinin ‘yan!” utal-utal at nagpapanik na palusot ni Enrico.
Hindi ko siya pinansin. “Dalhin mo ako sa nanay mo, Maya,” matigas kong utos sa bata. “Ngayon din.”
Ang Madilim na Sikreto sa Ilalim ng Tulay
Sinundan ko si Maya hanggang sa isang madilim, mabaho, at tagpi-tagping barong-barong sa ilalim ng tulay malapit sa palengke. Naiwan sa labas ang mga bodyguards ko at si Enrico na halatang kinakabahan.
“Inay, may bisita po tayo…” tawag ni Maya pagpasok namin.
Mula sa isang maruming higaan sa sahig na gawa sa karton, dahan-dahang bumangon ang isang babae. Payat na payat siya, puno ng mga nakakatakot na peklat ng sunog sa braso at mukha, at nakasuot ng itim na salamin dahil bulag ang kanyang mga mata.
Nang marinig ko siyang umubo, halos sumabog ang dibdib ko. Kahit puno siya ng peklat at hindi makakita, kilalang-kilala ng puso ko ang babaeng iyon!
“C-Clara…?” humihikbi at pabulong kong tawag.
Nanigas ang babae. Nabitawan niya ang hawak niyang baso ng tubig. Nagsimula siyang manginig at napahagulgol. “G-Gabriel…? I-Ikaw ba ‘yan? Gabriel!”
Tumakbo ako at niyakap ko siya nang napakahigpit. Wala akong pakialam sa dumi at amoy ng barong-barong. Umiiyak ako nang napakalakas, isang pag-iyak na pitong taon kong ibinaon sa aking dibdib. Buhay ang asawa ko! Buhay siya! At ang batang tindera sa palengke ay ang sarili kong dugo at laman!
“Clara! Bakit?! Anong nangyari sa’yo?! Akala ko patay ka na sa pagsabog!” sigaw ko habang hinahalikan ang kanyang mukha.
Umiiyak na sumagot si Clara, habang yakap-yakap kami ng aming anak na si Maya. “Gabriel… hindi aksidente ang pagsabog ng yate. P-Pinagtangkaan akong patayin!”
“Ano?!”
Hinawakan ni Clara ang aking mukha gamit ang kanyang mga nanginginig na kamay. “Ang matalik mong kaibigan, Gabriel. Si Enrico! Siya ang naglagay ng bomba sa yate! Gusto niya akong mamatay dahil nalaman ko ang pagnanakaw niya ng bilyun-bilyon sa kumpanya natin! At inamin niya sa akin na gusto ka niyang sirain para makuha niya ang buong imperyo mo!”
Bumagsak ang panga ko.
“Nakaligtas ako dahil tumalon ako bago ang malaking pagsabog, pero nabulag ako at nasunog ang balat ko. Nagtago ako nang pitong taon dahil binantaan ni Enrico na papatayin niya ang anak natin kapag nagpakita pa ako sa’yo!” patuloy ni Clara, humahagulgol sa tindi ng trauma at sakit.
Ang Pagsabog ng Bilyonaryo
Umuusok ang aking mga mata sa isang nakamamatay na galit. Ang matalik kong kaibigan! Ang taong pinagkatiwalaan ko ng aking buhay at negosyo, ang mismong halimaw na nagpabulag sa asawa ko at nagpahirap sa anak ko sa loob ng pitong taon!
“Security!” dumadagundong na bulyaw ko paglabas ko ng barong-barong.
Akmang tatakbo na sana papalayo si Enrico nang dambahin siya ng aking mga gwardya at pinaluhod sa maputik na sahig.
“G-Gabriel! P-Pakinggan mo ako! Nagsisinungaling ang babaeng ‘yan! Baliw na siya!” nagwawalang tili ni Enrico, pinagpapawisan ng malamig sa matinding terror habang nakatutok ang mga baril ng security ko sa kanya.
Lumapit ako at walang-awa kong sinuntok si Enrico sa mukha nang buong lakas! PAAAK! Pumutok ang kanyang labi at napabagsak siya sa putikan.
“Baliw?!” gigil kong sigaw, kinwelyuhan siya. “Pinagkatiwalaan kita! Tinuring kitang kapatid! Pinatay mo ang pamilya ko dahil sa kasakiman mo sa pera?!”
“P-Parang awa mo na, Gabriel! Nasilaw lang ako sa yaman mo! Patawarin mo ako!” umiiyak at gumagapang na pagmamakaawa ni Enrico, tuluyan nang nawasak ang kanyang kayabangan.
“Wala akong awa para sa mga demonyo!” malamig at nakamamatay kong hatol. Kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang hepe ng NBI. “Ipadala ninyo ang mga ahente rito. May isang mamatay-tao akong ipapakulong. At kanselahin ang lahat ng shares ng lalaking ito sa kumpanya. Bawiin ninyo ang lahat ng ari-arian niya!”
Ang Liwanag Pagkatapos ng Dilim
Nagsisigaw, nagmakaawa, at umiyak si Enrico habang walang-awang kinakaladkad siya ng mga pulis. Ang kanyang pangarap na maging hari ng aking imperyo ay nauwi sa isang malamig at madilim na selda kung saan siya mabubulok habambuhay.
Nang araw ding iyon, binuhat ko si Clara at hinawakan ang maliit na kamay ng aking anak na si Maya. Iniwan namin ang madilim na barong-barong na iyon at isinakay ko sila sa aking mamahaling sasakyan.
Dinala ko sila sa pinakamagandang ospital sa Asya. Ginamit ko ang bilyun-bilyon kong yaman upang ipa-opera ang mga mata ni Clara at ipagamot ang kanyang mga peklat sa tulong ng mga pinakamahuhusay na plastic surgeon. Makalipas ang ilang buwan, unti-unting nanumbalik ang kanyang paningin at ang dati niyang ganda.
Binigyan ko si Maya ng pinakamagandang buhay na nararapat sa isang tunay na prinsesa ng mga Imperial. Minsan, ang katotohanan ay pilit na ibinabaon sa dilim ng mga taong sakim. Ngunit tulad ng hugis-buwang balat ng aking anak, ang liwanag ng katotohanan ay laging lilitaw upang ituro ang daan pabalik sa tunay na pag-ibig at hustisya.
