NAKALIGTAS AKO SA ISANG MALAGIM NA PAGBAGSAK NG EROPLANO. DUGUAN, PILAY, AT NAGHIHINGALO, NAGLAKAD AKO NANG ILANG KILOMETRO PARA MAIUWI ANG SARILI KO SA LALAKING PINAKAMAMAHAL KO. NGUNIT PAGBUKAS KO NG PINTO, WALA AKONG NAKITANG BUROL. SA HALIP, ISANG GRANDYOSONG PARTY ANG NADATNAN KO KUNG SAAN MASAYANG BINABASA NG ASAWA KO AT NG KANYANG KABIT ANG AKING TESTAMENTO!
Ang Milagro sa Gitna ng Kagubatan
Ako si Clara Imperial, tatlumpu’t limang taong gulang at ang nag-iisang CEO at tagapagmana ng Imperial Global Bank. Tatlong araw na ang nakalipas nang sumabog at bumagsak ang Flight 828 sa isang liblib na kabundukan. Halos lahat ng pasahero ay namatay. Isa ako sa iilang nakaligtas.
Tatlong araw akong nagpalaboy-laboy sa gubat. Umiinom ako ng tubig mula sa mga dahon at nagtago sa mga kweba. Duguan ang aking noo, may malalim na hiwa sa aking braso, at pilay ang isa kong binti. Ngunit ang tanging nagbigay sa akin ng lakas upang mabuhay ay ang asawa kong si Troy.
Siguradong gumuho ang mundo niya nang marinig sa balita na wala nang buhay ang lahat ng pasahero. Siguradong hindi siya kumakain, umiiyak, at nagluluksa. Gusto ko siyang yakapin. Gusto kong punasan ang kanyang mga luha.
Nang matagpuan ako ng isang maliit na rescue team, hindi na ako nagpadala sa ospital. Nagbayad ako ng malaking halaga para agad akong maihatid sa aming mansyon sa Maynila. Gusto kong ako mismo ang magbalita sa asawa ko na buhay ako.
Ang Party ng mga Taksil
Alas-nuwebe ng gabi nang makarating ako sa tapat ng aming dambuhalang mansyon. Inaasahan kong makakakita ako ng mga itim na laso, mga kabaong, o isang tahimik at madilim na bahay ng pagluluksa.
Ngunit nagtaka ako. Nakabukas ang lahat ng ilaw. Maraming magagarang sports cars ang nakaparada sa labas, at mula sa hardin, naririnig ko ang malakas na party music, ang pagtunog ng mga wine glasses, at mga halakhakan.
Napakunot ang noo ko. Bakit may party? Gamit ang natitira kong lakas at habang iniika-ika ang aking pilay na binti, dahan-dahan akong naglakad papasok sa front door. Dahil nasa likod ang lahat ng gwardya para sa party, walang nakapansin sa pagpasok ng isang duguang babae.
Sumilip ako mula sa madilim na pasilyo patungo sa grand sala. Ang eksenang bumungad sa akin ay nagpahinto sa pagtibok ng aking puso.
Walang nagluluksa. Ang aming sala ay puno ng mga kamag-anak ni Troy, lahat ay nakasuot ng masasayang kulay at may hawak na champagne. Sa gitna ng sala, nakatayo ang asawa ko. Nakasuot siya ng puting suit, nakangiti nang napakalapad. At ang nakakapanindig-balahibo sa lahat—naka-angkla sa kanyang braso ang isang napakagandang babae na nakasuot ng kumikinang na pulang dress. Siya si Valerie, ang head of marketing ng kumpanya ko!
Ang Pagbubukas ng Testamento
Sa tabi ni Troy ay ang kanyang inang si Doña Carmela, na laging nagpapanggap na mabait sa akin noong nandiyan ako. Hawak ni Doña Carmela ang isang pamilyar na brown envelope at isang mikropono.
“Attention, family!” masayang anunsyo ni Doña Carmela, tumatawa nang malakas. “Alam ko na medyo maaga pa para mag-celebrate dahil tatlong araw pa lang na-de-declare na patay si Clara sa plane crash… pero ipinadala na sa atin ng bayaran nating abogado ang kanyang Last Will and Testament!”
Nagpalakpakan ang mga kamag-anak nila! Walang ni isang lumuha para sa akin!
“Salamat sa Diyos at nawala na rin ang pabigat at bilyonaryang ‘yon!” tumatawang dagdag ng biyenan ko. Binuksan niya ang envelope at binasa nang malakas. “Ayon sa fake will na ipinagawa natin, dahil wala silang anak ni Troy, 100% ng kumpanya at ang buong yaman ni Clara ay mapupunta sa legal na asawa na si Troy!”
Naghiyawan sila sa tuwa!
Hinalikan ni Troy si Valerie sa labi sa mismong harapan ng buong pamilya niya. “Cheers, babe! Finally, hindi ko na kailangang magtiis sa boring na asawa kong ‘yon! Tayo na ang may-ari ng lahat! Pwede na tayong magpakasal at ilipat lahat ng pera niya sa secret accounts natin!”
“I knew it, babe! Sayang lang at hindi natagpuan ang katawan niya, gusto ko pa namang duraan ang kabaong niya,” malanding tawa ni Valerie.
Kumulo ang bawat patak ng dugo ko. Ako na nag-agaw-buhay sa gitna ng gubat… ako na umiyak sa Diyos para lang makauwi sa kanila… habang ang asawang pinag-alayan ko ng yaman at tiwala ay nagdiriwang sa sarili kong bahay kasama ang kabit niya at ninanakaw ang kumpanya ko?!
Ang Bangkay na Naglakad
Hindi ako sumigaw. Pinatay ko ang aking mga luha. Kalmado at dahan-dahan, humakbang ako papasok sa liwanag ng sala. Ang aking mga maruruming sapatos ay lumikha ng matigas na ingay sa marmol na sahig.
“Sayang nga, Valerie,” malamig, malalim, at nanginginig kong boses na umalingawngaw sa buong sala. “Hindi mo na magagawa ‘yon.”
Tumigil ang musika. Bumagsak ang nakakabinging katahimikan sa buong mansyon.
Lahat ng ulo ay dahan-dahang lumingon sa aking direksyon. Nang makita nila akong nakatayo doon—puno ng tuyong dugo ang mukha at damit, magulo ang buhok, at namumutla ang balat—nawala ang lahat ng kulay sa kanilang mga mukha.
Nalaglag ang panga ni Troy. Nabitawan niya ang kanyang champagne glass. CRASH!
“M-MULTOOOO!” tili ng isang tiyahin niya, nanginginig na nagtago sa ilalim ng mesa.
Nanlaki ang mga mata ni Doña Carmela at nabitawan ang pekeng testamento. “D-Diyos ko! C-Clara?! P-Paano… P-Patay ka na! Bumagsak ang eroplano!”
Namutla si Valerie at napatago sa likod ni Troy, nanginginig ang buong katawan. “T-Troy… b-bakit nandito ‘yan?! A-Akala ko ba walang survivor?!”
Naglakad ako palapit sa kanila, inaalalayan ang aking pilay na binti. Bawat hakbang ko ay tila nagpapayanig sa kanilang mga kaluluwa.
“T-Troy…” tawag ko sa asawa ko.
Nanlambot ang mga binti ni Troy at napaluhod siya sa sahig. Namumutla siya na parang nakakita ng tunay na demonyo. “C-Clara… b-babe… b-buhay ka? I-Imposible!”
“Oo, Troy. Buhay ako,” malamig kong sagot, nakatitig sa kanyang mga mata na ngayon ay puno ng matinding terror. “Nakaligtas ako. Nagmadali akong umuwi kasi akala ko iniiyakan mo ako. Party pala at pagnanakaw ang inihanda mo para sa akin.”
“C-Clara, l-let me explain! B-Bini-biro lang namin si Valerie! A-Akala kasi namin patay ka na kaya—”
“TUMAHIMIK KA!” dumadagundong na bulyaw ko na nagpayanig sa buong bahay. Pinulot ko ang pekeng testamento mula sa sahig. Tiningnan ko ito at dahan-dahang pinunit sa mismong harapan nila. “Kahit mamatay pa ako, ni isang kusing walang mapupunta sa’yo. Dahil bago ako sumakay ng eroplano, inilipat ko ang buong kumpanya sa isang Irrevocable Trust Fund na nakapangalan sa nanay ko!”
Ang Resibo ng Impyerno
Humarap ako sa mga nanginginig niyang kamag-anak. “Lahat ng iniinom at kinakain ninyo ngayon, binili gamit ang pera ko. Ang bahay na tinatapakan ninyo, pag-aari ko.”
Kinuha ko ang aking cellphone mula sa bulsa ko. Sira ang screen nito, ngunit gumagana pa rin. Tinawagan ko ang aking Head of Security na si General Mendoza. Nakaabang na pala sila sa labas ng mansyon simula pa kanina, hinihintay lang ang utos ko matapos nila akong sundan mula sa probinsya.
“Pumasok na kayo. At isama niyo na ang mga pulis,” utos ko.
Bumukas ang malalaking pinto at pumasok ang dalawampung armadong gwardya at mga ahente ng NBI. Napasigaw sa takot si Valerie at ang biyenan ko.
“Clara! Anak! Parang awa mo na!” umiiyak na lumuhod si Doña Carmela. “M-Masaya kaming buhay ka! T-Tinitingnan lang namin yung mga papeles mo para ma-secure namin ang future ni Troy!”
“Wag niyo akong tawaging anak, matandang sakim!” sigaw ko, tinabig ang kamay niya. Humarap ako sa mga awtoridad. “Ilabas ninyo ang lahat ng bisita! Wala silang dadalhin! At itong tatlong ito—si Troy, ang nanay niya, at ang kabit niya—arestuhin niyo para sa Forgery, Falsification of Public Documents, at Attempted Grand Estafa!”
“HINDI! Clara, asawa mo ako! Mahal kita!” humahagulgol na sigaw ni Troy habang kinakaladkad siya ng dalawang malalaking pulis. “Nasilaw lang ako! Si Valerie ang nagplano nito! Ipapaliwanag ko sa’yo lahat!”
“Walanghiya ka, Troy! Sabi mo sa akin sa atin na ang pera!” nagwawalang tili ni Valerie, pinagsasampal ang asawa ko habang pareho silang pinoposasan at kinakaladkad palabas.
“I-freeze niyo rin ang lahat ng credit cards ni Troy at bawiin niyo ang susi ng mga kotse niya. Wala siyang gagamitin pang-piyansa!” pahabol kong utos.
Ang Bagong Simula
Tinitigan ko silang itapon sa labas ng aking gate na nakaposas at pinagtitinginan ng media na kararating lang.
Habang umaalingawngaw ang kanilang mga iyak, pagmamakaawa, at pag-aaway sa labas, tahimik akong umupo sa aking sofa at tinanggap ang first-aid treatment mula sa medical team ng mga gwardya ko. Sugatan ang katawan ko, ngunit hindi kailanman naging ganito kalakas ang kaluluwa ko.
Inakala nilang ang pagbagsak ng eroplano ang tatapos sa buhay ko. Hindi nila inasahan na ang pagbagsak na iyon ang mismong gigising sa akin upang tuluyang burahin ang mga demonyo sa mundo ko.
