SINUNOG NG ASAWA KO ANG NAG-IISA KONG MAAYOS NA DAMIT UPANG HINDI AKO MAKASAMA SA KANYANG PROMOTION PARTY. TINAWAG NIYA AKONG “KAHIHIYAN” AT “MUKHANG KATULONG”. INAKALA NIYANG UUUWI AKONG UMIIYAK… NGUNIT NANG BUMUKAS ANG MGA PINTO NG GRAND BALLROOM, LUMITAW AKO SA ISANG PARAANG TULUYANG WUMASAK SA KANYANG KAYABANGAN AT SA KANYANG BUONG MUNDO.
Ang Usok sa Likod-Bahay
Limang taon kaming mag-asawa ni Troy. Sa loob ng limang taong iyon, ako ang nagtaguyod sa kanya. Nagtrabaho ako ng dalawang part-time jobs, nagtinda ng kung anu-ano sa kalsada, at pinagkaitan ang sarili ko ng mga luho para lang makapasa siya sa board exams at makapasok sa Consunji Global, isang bilyun-bilyong multinational company.
Ngayong gabi ay isang napakalaking okasyon. Ipinagdiriwang ng kumpanya ang promosyon ni Troy bilang bagong Vice President of Operations. Nag-ipon ako nang tatlong buwan upang makabili ng isang simpleng dilaw na bestida para makasama siya sa event na ito. Nasasabik akong ipagmalaki ang asawa ko sa lahat.
Ngunit isang oras bago kami umalis, may naamoy akong usok mula sa aming likod-bahay.
Kinabahan ako. Patakbo akong lumabas ng kusina. Doon, nakita ko si Troy na nakasuot na ng kanyang mamahaling tuxedo, nakatayo sa harap ng aming lumang ihawan (grill). Hawak niya ang isang bote ng lighter fluid, at sa ibabaw ng nag-aapoy na uling, sinusunog niya ang aking dilaw na bestida!
“Troy?! Anong ginagawa mo?!” sumigaw ako, pilit na inaabot ang umaapoy kong damit, ngunit malakas niya akong tinabig.
“Huwag mo nang iligtas ‘yan, Elena,” malamig at walang emosyong sabi ni Troy. “Ganyan ka rin naman, parang basura.”
“B-Bakit mo sinunog ang damit ko?! Paano ako sasama sa’yo?!” umiiyak kong tanong, hindi makapaniwala sa ginawa niya.
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri. “Kaya ko nga sinunog, para hindi ka makasama. Tingnan mo nga ang sarili mo, Elena. Amoy sibuyas ka, magaspang ang mga kamay mo, at mukha kang katulong! Vice President na ako ngayon! Ang mga bisita ko mamaya ay mga CEO, bilyonaryo, at mga anak ng pulitiko. Nakakahiya ka. Panira ka sa image ko.”
“Troy… pinaghirapan ko ang posisyon mo ngayon! Ako ang nagbuhay sa’yo noong wala ka pang makain!” humahagulgol na sumbat ko.
“Utang na loob? Binabayaran na kita buwan-buwan ng allowance, ‘di ba?” nakangising sagot niya. Humarap siya sa akin, inaayos ang kanyang mamahaling relo. “Diyan ka na lang sa bahay. Maghugas ka ng pinggan. Nag-imbita ako ng ibang partner para sa party—si Vanessa, ang anak ng isa sa mga Board of Directors. Siya ang babagay sa akin ngayong gabi. Huwag na huwag kang susubok na pumunta roon, Elena, kung ayaw mong ipakaladkad kita sa mga gwardya.”
Tinalikuran niya ako, sumakay sa kanyang kotse, at umalis. Naiwan akong nakaluhod sa damuhan, umiiyak habang pinapanood na maging abo ang aking simpleng bestida.
Ang Paggising ng Reyna
Ngunit ang mga luha ko ay hindi nagtagal. Habang pinagmamasdan ko ang usok, namatay ang awa ko sa sarili at napalitan ito ng isang malamig at nakamamatay na galit.
Inakala ni Troy na isa lamang akong hamak na maybahay. Inakala niyang hawak niya ang mundo. Ang hindi niya alam, ang Consunji Global na pinagmamalaki niya ay pag-aari ng pamilya ko.
Ako si Elena Ysabel Consunji. Ang nag-iisang tagapagmana at lihim na Supreme Chairwoman ng kumpanyang pinagtatrabahuan niya. Tinalikuran ko ang aking marangyang buhay at nagpanggap na isang simpleng babae limang taon na ang nakalipas dahil gusto kong maranasan ang tunay na pag-ibig. Nagpanggap akong naghihirap para tulungan siya, para makita kung mamahalin niya ako nang walang kapalit.
Ngunit pinatunayan niya na isa lamang siyang sakim, mayabang, at ahas.
Tumayo ako. Pinunasan ko ang aking mga luha. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa bulsa at dinial ang isang private, encrypted number.
“Mr. Lorenzo,” tawag ko sa aking Chief Executive Assistant.
“Madame Chairwoman,” mabilis at magalang na sagot niya. “Handa na po ba kayong dumalo sa gala mamaya para sa inyong pormal na pagpapakilala sa kumpanya?”
“Oo,” malamig kong sagot. “Ipadala mo ang aking glam team dito ngayon din. Ihanda mo ang aking custom gold Parisian gown, ang private helicopter, at ang 100-million peso diamond set mula sa vault. Gusto kong pumasok sa party na ‘yan nang parang isang reyna na magpapasabog sa impyerno.”
Ang Party at Ang Pambabastos
Sa loob ng Grand Monarch Hotel, umaapaw sa karangyaan ang buong ballroom. Si Troy ay nasa gitna ng atensyon, may hawak na champagne, at naka-angkla sa braso ni Vanessa. Pinagmamalaki niya ang kanyang bagong posisyon sa mga bisita.
“Congratulations, Troy! Balita ko dadalo raw ngayon ang misteryosong Chairwoman ng kumpanya,” bati ng isang executive. “Sana ma-impress mo siya!”
“Syempre naman,” mayabang na sagot ni Troy. “Ako ang pinakamagaling nilang VP. At sino ba namang hindi mai-impress sa amin ni Vanessa? We are the perfect power couple.”
“Sayang nga lang, babe, baka umiiyak ngayon sa bahay ‘yung patay-gutom mong asawa,” malanding tawa ni Vanessa.
“Hayaan mo siya. Basura siya, tayo ang royalty dito,” nakangising sagot ni Troy.
Wala silang kaalam-alam na ang kanilang pinag-uusapan ay ang mismong babaeng sinunugan ni Troy ng damit ilang oras pa lamang ang nakalipas.
Biglang tumigil ang musika ng orchestra. Namatay ang mga ilaw sa paligid, at tanging ang malaking spotlight lamang ang tumutok sa grand entrance ng ballroom. Umakyat si Mr. Lorenzo sa entablado.
“Ladies and Gentlemen,” anunsyo ni Mr. Lorenzo, ang kanyang boses ay umaalingawngaw sa buong bulwagan. “Matapos ang mahabang panahon ng pagpapanatili ng privacy, isang malaking karangalan na ipakilala sa inyo ang nag-iisang may-ari at Supreme Chairwoman ng Consunji Global… Madame Elena Consunji!”
Ang Pagdating ng Liwanag at Katotohanan
Bumukas nang malakas ang dalawang naglalakihang pinto na gawa sa mahogany. Pumasok ang labindalawang matitikas na armadong bodyguards sa pormasyong V.
At mula sa gitna nila, naglakad ako.
Nakasuot ako ng isang kumikinang at napakagandang gintong gown na may mga nakaburdang totoong brilyante. Sa aking leeg ay nakasabit ang sikat na “Tears of the Sun” diamond necklace. Ang aking buhok ay perpektong nakaayos, at ang aking tindig ay nag-uumapaw sa kapangyarihan at awtoridad.
Nagpalakpakan at naghiyawan ang mga bilyonaryo, mga pulitiko, at mga sikat na personalidad habang naglalakad ako sa red carpet.
Ngunit nang mahagip ng paningin ko si Troy, nakita kong nabitawan niya ang kanyang champagne glass. CRASH! Nanlaki ang mga mata ni Troy. Nawala ang lahat ng dugo sa kanyang mukha. Nagsimulang manginig ang kanyang buong katawan habang nakatitig sa akin. Si Vanessa na nasa tabi niya ay napatanga rin at napanganga.
“E-Elena…?” nanginginig at pabulong na utal ni Troy, tila nawalan ng hangin sa baga. “I-Imposible… a-asawa ko ‘yan…”
Naglakad ako nang dahan-dahan palapit sa kanya. Ang mga bisita ay humawi upang magbigay-daan sa akin. Huminto ako sa mismong harapan ni Troy. Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa, gaya ng ginawa niya sa akin kanina sa likod-bahay.
“Good evening, Troy,” malamig at may awtoridad kong bati, nakangiti nang nakakapanginig-balahibo. “Nandito na ako. Pasensya na kung medyo na-late. Sinunog kasi ng asawa ko ang unang isusuot ko sana.”
Narinig ng ilang malalapit na executive ang sinabi ko at nagtaka.
“B-Babe… a-anong ibig sabihin nito…?” umiiyak nang tanong ni Troy, namumutla sa matinding takot at tuluyan nang nanghina ang mga tuhod. “I-Ikaw ang Chairwoman…?! I-Ikaw ang may-ari ng kumpanya?!”
“Ang kumpanyang pinagmamalaki mo? Oo, akin ‘yan,” sagot ko. Binaling ko ang tingin ko kay Vanessa na nanginginig na sa takot. “At ikaw, Vanessa. Diba sabi mo sa asawa ko na babagay kayo ngayong gabi dahil pareho kayong galing sa alta-sosyedad at basura ako? Sayang, pareho pala kayong mawawalan ng trabaho bukas.”
“M-Madame Chairwoman… hindi ko po alam na asawa niyo siya! Nilandi niya lang po ako!” mabilis na pagtataksil ni Vanessa, umatras at umiyak sa takot, pilit na inilalayo ang sarili kay Troy.
Ang Huling Parusa
Lumuhod si Troy sa harap ko. Sa harap ng daan-daang bisita at mga camera ng media, umiyak ang lalaking kanina lamang ay tinawag akong nakakahiya.
“Elena! Patawarin mo ako! Hindi ko sinasadya! Lasing lang ako kanina nung sinunog ko ang damit mo! Mahal na mahal kita, Elena! Pamilya tayo!” humahagulgol na makaawa ni Troy, pilit na inaabot ang dulo ng gown ko.
Mabilis siyang hinarang ng dalawang bodyguards ko.
“Wag mong hawakan ang damit ko, Troy. Baka madumihan, gaya ng sabi mo kanina,” matalim kong sagot. Humarap ako kay Mr. Lorenzo. “Mr. Lorenzo, i-draft niyo ang termination papers nitong lalaking ‘to. I-revoke ninyo ang promotion niya, bawiin ang kotseng ibinigay ng kumpanya, at siguruhin ninyong maba-blacklist siya sa lahat ng korporasyon sa buong Asya. As for his personal assets… I want a full forensic audit. Kukunin ko ang lahat ng ipinundar niya dahil pera ko ang ginamit niyang pang-aral at pamumuhay.”
“Masusunod po, Madame Chairwoman,” sagot ni Mr. Lorenzo.
“E-Elena! Parang awa mo na! Wala akong pupuntahan! Mamumulubi ako!” nagwawalang sigaw ni Troy habang pinipilit siyang itayo ng mga gwardya.
Tiningnan ko siya nang walang ni isang patak ng emosyon. “Sabi mo sa akin kanina, I don’t belong in your world anymore. Tama ka, Troy. Kasi ang mundo mo ay maliit, puno ng yabang, at pekeng kapangyarihan. Ang mundo ko ay ang pinagtatrabahuan mo.”
Tinalikuran ko siya.
“Palayasin niyo ang basurang ‘yan. Nakakasira siya ng amoy sa party ko,” huling utos ko sa mga gwardya bago ako umakyat sa entablado upang simulan ang pormal na seremonya.
Umaalingawngaw ang hagulgol at pagmamakaawa ni Troy habang kinakaladkad siya palabas ng grand ballroom. Ang gabing inakala niyang magiging tuktok ng kanyang tagumpay ang naging mismong hukay ng kanyang kapalaran. At ako? Nagsimula na akong uminom ng champagne, ipinagdiriwang ang pagiging malaya mula sa isang lalaking walang kwenta.
