TUMAWA NANG MALAKAS ANG KOONG EX-GIRLFRIEND NA NGAYON AY ISANG NOBYA NANG MAKITA NIYA AKONG NAKASUOT NG PUNIT-PUNIT NA DAMIT SA KANYANG KASAL. INAKALA NIYANG ISA PA RIN AKONG PATAY-GUTOM. NGUNIT LIMANG MINUTO ANG MAKALIPAS, DUMATING ANG BIG BOSS NG KANYANG ASAWA, YUMUKO SA HARAPAN KO, AT TINAWAG AKONG “MR. CEO”… NA TULUYANG SUMIRA SA KANILANG KASAL.
Ang Imbitasyon ng Pang-iinsulto
Ako si Alexander, dalawampu’t siyam na taong gulang. Limang taon na ang nakalipas nang iwan ako ng ex-girlfriend kong si Clara. Noong panahong iyon, isa lamang akong hamak na empleyado na nagsisimula pa lamang ng isang maliit na tech startup. Dahil sa kakulangan sa pera, pinili niyang sumama kay Troy, isang lalaking may mataas na posisyon bilang Regional Director sa Vanguard Empire, isa sa pinakamalaking kumpanya sa Asya.
“Wala kang mararating, Alex. Ayokong magutom kasama mo,” ang huling mga salitang binitiwan ni Clara bago siya sumakay sa mamahaling kotse ni Troy at iwan ako sa kalsada.
Ginamit ko ang sakit na iyon upang magsumikap. Sa loob ng limang taon, naging napakatagumpay ng kumpanya ko at binili ko ang mismong Vanguard Empire. Isa na akong bilyonaryo at ang nag-iisang Chairman at CEO ng kumpanyang pinagmamalaki ni Troy. Ngunit pinanatili kong sikreto ang aking mukha sa publiko at sa media.
Kamakailan, nakatanggap ako ng imbitasyon sa kasal nina Clara at Troy. May kasama pa itong naka-ipit na note: “Alex, sana makapunta ka para makita mo kung anong klaseng buhay ang ibinibigay sa akin ni Troy. Baka sakaling may matira kaming pagkain mula sa buffet para sa’yo.”
Gusto niya akong ipahiya. Gusto niyang ipamukha na tama ang desisyon niyang iwan ako. Pwes, pagbibigyan ko siya.
Ang Punit na Damit at Ang Kahihiyan
Araw ng kasal. Bago pumunta sa hotel reception, dumaan ako sa isang charity housing project na pinopondohan ko. Dahil umulan, napuno ng putik ang aking maong at napunit nang bahagya ang aking lumang t-shirt dahil sa mga bakal sa construction site. Sa halip na umuwi para magbihis ng mamahaling suit, nagdesisyon akong dumiretso na sa reception suot ang aking punit-punit na damit at maputik na sapatos. Gusto kong makita ang tunay nilang ugali.
Pagpasok ko sa grand ballroom ng 5-star hotel, nagkukuhaan na ng litrato ang mga bisita. Nang makita ako ng mga mayayamang kaibigan ni Clara, nag-umpisa silang magbulungan at magtakip ng ilong.
“Diyos ko, sino ang pulubing ‘yan?” “Bakit pinapasok ng gwardya ang basurero sa VIP wedding?!”
Lumingon si Clara mula sa presidential table. Nang makilala niya ako, napahalakhak siya nang malakas. Ang kanyang tawa ay umalingawngaw sa buong ballroom.
“Oh my gosh! Look who’s here!” tili ni Clara, itinuturo ako habang inaalalayan niya ang kanyang mabigat na wedding gown. Naglakad sila ni Troy palapit sa akin. “Alex! Akala ko ba imbitasyon sa kasal ang ipinadala ko sa’yo? Bakit parang namamalimos ka yata? Tingnan mo nga ‘yang damit mo, punit-punit at amoy putik!”
Tumawa rin nang nakakainsulto si Troy. “Kaya nga iniwan ka ng asawa ko eh. Hanggang ngayon, patay-gutom ka pa rin! Baka gusto mong kunin ang mga basag na bote sa reception mamaya para may maikalakal ka?”
“Nandito lang ako para ibigay ang regalo ko, Clara,” kalmado kong sagot, hindi man lang nagpapakita ng galit.
“Regalo? Ano ‘yan, tira-tirang pagpag?” maarteng sagot ni Clara. “Troy, babe, paki-palayas nga ang basurang ito. Nakakasira siya sa wedding photos natin. Baka makita pa siya ng Big Boss mo na darating ngayon!”
Nakangising tumango si Troy. “Oo nga pala. Darating ang bagong CEO ng kumpanya namin, ang Vanguard Empire. Bilyonaryo iyon, Alex. Isang taong hindi mo kailanman maaabot. Kaya lumayas ka na rito bago pa kita ipakuyog sa mga gwardya!”
Ang Pagdating ng Big Boss
Saktong pagkasabi ni Troy noon, bumukas ang malalaking pinto ng ballroom. Pumasok si Mr. Lorenzo, ang kasalukuyang Presidente at kanang-kamay ko sa Vanguard Empire, kasama ang anim na matitikas na bodyguards na naka-itim na suit.
Nanlaki ang mga mata ni Troy sa tuwa. Mabilis niyang inayos ang kanyang suit at nagkukumahog na sumalubong kay Mr. Lorenzo, iniiwan ako sa gitna ng mga bisita.
“Mr. Lorenzo! Good evening po! Isang malaking karangalan po na makadalo kayo sa kasal namin ng asawa ko!” sipsip na bati ni Troy, nakalahad ang kamay habang nakayuko nang bahagya. “Nasaan po ang bago nating CEO? Gusto ko po sana siyang makilala nang personal para makapagpasalamat!”
Ngunit hindi tinanggap ni Mr. Lorenzo ang kamay ni Troy. Ang paningin ng Presidente ay nakatuon sa isang lalaking nakatayo sa likuran nina Troy at Clara—sa akin.
Nang makita ako ni Mr. Lorenzo na nakasuot ng punit na damit at maputik na sapatos, nagulat siya ngunit mabilis siyang naglakad palagpas kay Troy. Hinawi ng mga bodyguards si Clara na nakaharang sa daan, dahilan upang mapaatras ang nobya.
Huminto si Mr. Lorenzo sa mismong harapan ko. Sa harap ng daan-daang bisita, yumuko nang halos siyamnapung digri ang Presidente ng kumpanya. Sabay-sabay ding yumuko ang anim na bodyguards.
“Mr. CEO,” malakas at pormal na bati ni Mr. Lorenzo na dinig ng lahat ng tao sa tahimik na ballroom. “Humihingi po ako ng tawad kung nahuli kami. Handa na po ang sasakyan ninyo sa labas kung gusto niyo na pong umalis.”
Ang Pagbagsak ng mga Hambog
Parang huminto ang pag-ikot ng mundo sa loob ng hotel. Nalaglag ang panga ni Troy. Nawala ang kulay sa mukha ni Clara at halos mabitawan niya ang kanyang bouquet. Ang mga bisita na kanina ay pinagtatawanan ako ay nanigas na parang mga estatwa.
“M-Mr. CEO…?” nanginginig at utal-utal na bulong ni Troy. Palipat-lipat ang tingin niya kay Mr. Lorenzo at sa akin. “M-Mr. Lorenzo… m-may pagkakamali yata kayo. S-Si Alex po ‘yan… isa po siyang patay-gutom na ex ng asawa ko…”
Hinarap ni Mr. Lorenzo si Troy nang may matalim at nakamamatay na tingin. “Tumahimik ka, Troy! Ang lalaking tinatawag mong patay-gutom ay si Mr. Alexander Imperial! Ang nag-iisang Chairman, bilyonaryo, at ang bagong may-ari ng buong Vanguard Empire! Ibig sabihin, siya ang nagpapasweldo sa’yo!”
Bumagsak ang mga tuhod ni Troy sa sahig ng ballroom. “A-Ano…? S-Si Alex… ang may-ari ng kumpanya?!”
Napasinghap ang lahat ng mga bisita. Si Clara ay tila na-stroke sa kanyang kinatatayuan, nanginginig ang mga labi at namumutla na parang nakakita ng multo. “A-Alex… b-bilyonaryo ka…?”
Dahan-dahan akong naglakad palapit kay Troy na ngayon ay nakaluhod na sa aking paanan. Tiningnan ko siya nang may napakalamig na ngiti.
“Sabi mo kanina, Troy, gusto mo akong ipakuyog sa mga gwardya?” malamig kong tanong. “Hindi na kailangan. Dahil simula ngayon, tanggal ka na sa kumpanya ko. You’re fired. At ipapa-audit ko ang lahat ng pondo ng departamento mo bukas na bukas din.”
“Sir! Mr. CEO! Parang awa niyo na po!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Troy, pilit na inaabot ang maputik kong sapatos. “Hindi ko po alam! Patawarin niyo po ako! Kailangan ko po ng trabaho para mabayaran ang kasal na ito!”
Umatras ako upang hindi niya ako madikitan. Lumingon ako kay Clara, na ngayon ay umiiyak na rin sa matinding hiya.
“Clara,” tawag ko sa aking ex-girlfriend. “Sabi mo, ayaw mong magutom kasama ko? Wag kang mag-alala, hindi ka na magugutom. Kasi ngayon, magiging tambay na ang asawa mo at ikaw na ang bubuhay sa inyong dalawa.”
“A-Alex… babe… b-bini-biro lang naman kita kanina eh…” umiiyak na palusot ni Clara, pilit na lumalapit sa akin. “Ikaw pa rin ang mahal ko! Nagkamali lang ako ng pinili! Iiwan ko siya, babalik ako sa’yo!”
Nandidiri akong umatras at tinabig ang kamay niya. “Wag mo akong hawakan, Clara. Baka madumihan ka ng putik ko.”
Tinalikuran ko sila at naglakad palabas ng grand ballroom, napapalibutan ng aking mga bodyguards. Habang sumasakay ako sa aking mamahaling sasakyan, rinig na rinig ko ang sisihan, sigawan, at ang pagguho ng mundo ng dalawang taong pilit na umapak sa akin.
Minsan, ang pinakamasarap na paghihiganti ay hindi ang magsuot ng maganda para ipagmayabang ang yaman mo, kundi ang manatiling simple at hayaan silang lunukin ang sarili nilang kayabangan sa sandaling malaman nila ang tunay mong kapangyarihan.
