NAG-ISANG PUMUNTA ANG ISANG BUNTIS SA OSPITAL SA GITNA NG BAGYO UPANG MANGANAK. WALA SIYANG KASAMA AT WALANG PERA. NGUNIT NANG LUMABAS ANG SANGGOL, ANG MATAPOBRE AT KINATATAKUTANG DOKTORA NA NAGPAANAK SA KANYA AY BIGLANG BUMAGSAK SA SAHIG AT HUMAGULGOL NANG NAPAKALAKAS.
Ang Gabi ng Bagyo
Madilim, malamig, at bumubuhos ang napakalakas na ulan. Sa labas ng Imperial Medical Center, isang prestihiyoso at mamahaling ospital sa Maynila, isang babae ang nagkukumahog na naglalakad. Siya si Clara, dalawampu’t apat na taong gulang. Basang-basa siya ng ulan, walang payong, at namimilipit sa sobrang sakit ng kanyang malaking tiyan.
Kabuwanan na niya. Pumutok na ang kanyang panubigan, at mag-isa siyang nag-commute dahil wala siyang pamilya o asawang aalalay sa kanya.
Pagpasok niya sa emergency room, halos mawalan na siya ng malay sa matinding sakit at pagod. “T-Tulong po… manganganak na po ako…” garalgal niyang pakiusap bago siya tuluyang napaupo sa malamig na sahig ng ospital.
Mabilis siyang inasikaso ng mga nars at inihiga sa isang stretcher. Dahil sa tindi ng kanyang kondisyon at sa panganib ng kanyang pagbubuntis, agad siyang isinugod sa delivery room.
Ang Malamig na Doktora
Sa loob ng delivery room, ang naka-duty na Head Obstetrician ay si Dr. Victoria Imperial. Isa siyang bilyonarya at ang mismong may-ari ng ospital. Kilala siya sa pagiging napakagaling na doktor, ngunit napakasungit at walang-puso.
Walong buwan na ang nakalipas nang mamatay ang kaisa-isang anak ni Dr. Victoria na si Troy sa isang malagim na car accident. Simula noon, naging yelo na ang puso niya. Ibinuhos niya ang lahat ng kanyang oras sa trabaho upang makalimutan ang sakit ng pagkawala ng kanyang anak.
“Doktora, critical po ang patient! Masyado pong mataas ang blood pressure at nanghihina na po siya!” nagpapanik na ulat ng isang nars.
Kumunot ang noo ni Dr. Victoria. Mabilis niyang isinuot ang kanyang surgical mask at gloves. “Prepare for emergency delivery. Huwag kayong mag-panic, gawin niyo ang trabaho niyo!” malamig niyang utos.
Hindi na tiningnan ni Dr. Victoria ang mukha ng pasyente na natatakpan ng basang buhok at pawis. Para sa kanya, isa lamang itong ordinaryong kaso na kailangan niyang tapusin.
Ang Pagsilang
“Umirà ka! Push! Isa pa!” sigaw ng mga nars kay Clara.
Umiiyak si Clara, ubos na ang lakas, ngunit patuloy siyang lumalaban para sa kanyang anak. “A-Ahhh! T-Troy… tulungan mo ako…” humihikbing bulong ni Clara sa gitna ng matinding sakit, binabanggit ang pangalan ng lalaking pinakamamahal niya.
Hindi ito narinig ni Dr. Victoria dahil sa ingay ng mga makina. Matapos ang halos isang oras ng matinding paghihirap at pag-agaw sa buhay, isang malakas na iyak ng sanggol ang umalingawngaw sa buong delivery room.
“Waaaaah! Waaaaah!”
Nakahinga nang maluwag ang mga nars. Isang malusog na batang lalaki. Tuluyang nawalan ng malay si Clara dahil sa matinding pagod, ngunit ligtas na ang kanyang kalagayan.
Kinuha ni Dr. Victoria ang umiiyak na sanggol upang linisin ito. Habang pinupunasan niya ang dugo at likido sa maliit na katawan ng bata, isang kakaibang pakiramdam ang biglang bumalot sa kanyang dibdib. Pamilyar ang mukha ng bata.
Nang linisin niya ang kanang balikat ng sanggol, nanlaki ang mga mata ng matapang at malamig na doktora. Parang huminto ang pagtibok ng kanyang puso. Nawala ang hangin sa kanyang baga.
Sa kanang balikat ng sanggol, may isang napakalinaw at natatanging balat (birthmark) na hugis bituin.
Imposibleng magkamali siya. Imposible! Ang birthmark na iyon ay isang bihirang genetic mark sa pamilya ng mga Imperial. Ganyan na ganyan ang balat ng kanyang yumaong asawa… at ganyan na ganyan din ang balat ng yumaong anak niyang si Troy!
Ang Pagsabog ng Katotohanan
Nanginginig ang mga kamay ni Dr. Victoria. Ibinigay niya ang sanggol sa nars at mabilis na lumapit sa walang-malay na ina na nakahiga sa delivery bed.
Dahan-dahan, gamit ang kanyang nanginginig na mga daliri, hinawi niya ang basang buhok na tumatakip sa mukha ng pasyente.
Nang makita niya nang buo ang mukha ng babae, nabitawan ni Dr. Victoria ang kanyang surgical mask. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Nanlambot ang kanyang mga tuhod at napahawak siya sa gilid ng kama upang hindi matumba.
“C-Clara…?” garalgal at pabulong na utal ng bilyonaryang doktora.
Kilalang-kilala niya ang babaeng ito. Siyam na buwan na ang nakalipas, siya mismo ang nagtapon ng isang malaking sobre ng pera sa mukha ni Clara. Si Clara ay isang simpleng waitress na naging kasintahan ng anak niyang si Troy.
“Layuan mo ang anak ko! Patay-gutom ka! Hindi ka nababagay sa pamilya namin!” iyan ang mga salitang isinigaw ni Dr. Victoria noon kay Clara. Pinagbantaan niyang sisirain ang buhay ni Clara kung hindi ito lalayo. Dahil sa takot, umiyak si Clara at nagtago.
Nang malaman ni Troy na itinaboy ng kanyang ina ang babaeng pinakamamahal niya, nagalit ito, nagmaneho nang mabilis sa gitna ng ulan upang hanapin si Clara… at doon siya naaksidente at namatay.
Sinisi ni Dr. Victoria si Clara sa pagkamatay ng kanyang anak. Ngunit ang hindi niya alam… noong umalis si Clara, dinadala na pala nito sa kanyang sinapupunan ang bunga ng pagmamahalan nila ni Troy!
Ang Luha ng Pagsisisi
Bumagsak ang matigas at kinatatakutang bilyonarya sa malamig na sahig ng delivery room. Wala siyang pakialam sa mga nars na gulat na gulat na nakatingin sa kanya.
Humagulgol si Dr. Victoria nang napakalakas, isang iyak na nagmumula sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa. Isang iyak ng matinding pagsisisi, pighati, at kagalakan.
“Diyos ko… Patawarin niyo po ako…” umiiyak na sigaw ni Dr. Victoria habang nakaluhod sa sahig, tinatakpan ang kanyang mukha. “Anak ko… apo ko… Patawarin mo ako, Troy!”
Inakala niya na kinuha na ng Diyos ang lahat sa kanya dahil sa kanyang pagiging mapagmataas. Inakala niya na habambuhay na siyang mag-iisa sa kanyang malamig at malaking mansyon. Ngunit ngayon, sa mismong ospital niya, ibinalik sa kanya ang isang piraso ng buhay ng kanyang anak. Ang sanggol ay ang dugo at laman ni Troy!
Mabilis siyang tumayo, umiiyak na nilapitan ang nars, at kinuha ang sanggol. Niyakap niya nang napakahigpit ang kanyang apo. Hinalikan niya ito nang paulit-ulit habang patuloy ang pag-agos ng kanyang mga luha. “Nandito na si Lola… hindi ko na kayo iiwan… hinding-hindi na.”
Ang Bagong Simula
Kinabukasan, nagising si Clara sa isang napakalaki at napakagandang VIP Suite ng ospital. Nagtaka siya dahil wala siyang pambayad dito.
Nang lumingon siya, nakita niya si Dr. Victoria na nakaupo sa tabi ng kanyang kama. Ang dating matapobre at malamig na bilyonarya ay may hawak na mainit na sabaw, at ang mga mata nito ay mugto sa pag-iyak. Hawak-hawak nito ang kanyang sanggol.
Nataranta si Clara. “D-Dr. Victoria… w-wag niyo pong kunin ang anak ko! P-Parang awa niyo na po!” umiiyak na pakiusap niya, inaaakalang aagawin ang kanyang bata.
Ibinaba ni Dr. Victoria ang sabaw. Dahan-dahan siyang lumuhod sa tabi ng kama ni Clara, hinawakan ang kamay ng dalaga, at humagulgol.
“Clara, anak… patawarin mo ako,” umiiyak na pagmamakaawa ng matanda. “Patawarin mo ako sa lahat ng kasamaang ginawa ko sa’yo. Ako ang naging dahilan kung bakit kayo naghiwalay ni Troy… ako ang may kasalanan ng lahat. Patawad kung hinayaan kitang mag-isa at maghirap habang dala-dala mo ang apo ko.”
Hindi makapaniwala si Clara. Ang babaeng naging halimaw sa kanyang buhay ay nakaluhod ngayon at humihingi ng tawad.
Niyakap ni Dr. Victoria si Clara. Sabay silang umiyak, pinagsasaluhan ang sakit ng pagkawala ni Troy at ang himala ng bagong buhay na nasa kanilang mga bisig.
Simula noong araw na iyon, hindi na bumalik si Clara sa kanyang maliit na inuupahang kwarto. Dinala siya ni Dr. Victoria sa mansyon ng mga Imperial. Ipinangalan sa kanya at sa kanyang anak ang kalahati ng yaman ng bilyonarya. Natutunan ng matanda na ang tunay na kayamanan ay hindi ang kumpanya o pera sa bangko, kundi ang pamilyang handang magmahal sa kabila ng iyong mga pagkakamali. Ang batang ipinanganak sa gitna ng bagyo ay ang mismong nagdala ng sikat ng araw na tumunaw sa yelong puso ng isang bilyonarya.
