“SINO ANG NANAKIT SA’YO?” NANGINGINIG ANG BOSES NG KINATATAKUTANG BILYONARYO NANG MAKITA NIYA ANG PASA SA ILALIM NG MATA NG KANYANG SEKRETARYA. INAKALA NG MANG-AABUSONG ASAWA NA WALA ITONG KAKAMPI, NGUNIT ANG GINAWA NG CEO NANG ARAW NA IYON AY TULUYANG BUMASAG SA BUHAY NG LALAKING NANAKIT SA KANYA.
Ang Lihim sa Ilalim ng Makeup
Ako si Elara, dalawampu’t walong taong gulang. Tatlong taon na akong nagtatrabaho bilang Executive Assistant ng kinatatakutang bilyonaryo at CEO ng Imperial Holdings na si Mr. Alexander Imperial. Si Mr. Imperial ay kilala sa pagiging malamig, istrikto, at walang sinasanto sa negosyo. Lahat ng empleyado ay takot sa kanya. Ngunit para sa akin, isa siyang mabuting boss dahil malaki siyang magpasweldo, na ginagamit ko para buhayin ang apat-na-taong-gulang kong anak na si Toby.
Sa likod ng aking propesyonal na ngiti sa opisina ay isang madilim na bangungot sa bahay. Ang asawa kong si Troy ay isang sugarol at lasenggo. Kagabi, umuwi siyang talo sa sugal. Nang hingin niya ang sweldo ko at sinabi kong pambili iyon ng gatas ni Toby, nagwala siya.
Isang malakas na suntok ang pinakawalan niya sa aking mukha na nagpatumba sa akin.
“Wala kang kwenta! Kung hindi mo ibibigay ang pera mo, papatayin ko kayong mag-ina!” banta niya bago umalis ng bahay.
Kinabukasan, pinuno ko ng makapal na concealer at foundation ang aking kanang pisngi at ang ilalim ng aking mata upang itago ang nangingitim na pasa. Pumasok ako sa opisina na nakayuko, iniiwasang makipag-titigan kahit kanino.
Ang Matalim na Mata ng CEO
Alas-diyes ng umaga, ipinatawag ako ni Mr. Imperial sa kanyang opisina para sa schedule ng kanyang mga meetings.
“Good morning, Sir. Heto na po ang mga kontrata para sa board meeting mamaya,” mahina kong bati, pilit na itinatago ang kanang bahagi ng aking mukha sa likod ng folder.
Kinuha ni Mr. Imperial ang folder nang hindi tumitingin. “Salamat, Elara. Paki-check din ang—”
Napatigil siya. Sa isang iglap, napansin niya ang pag-iwas ko ng tingin. Ang mga mata ng bilyonaryo, na sanay makakita ng kahit pinakamaliit na detalye sa mga kontrata, ay dumapo sa aking mukha. Dahil sa pawis at kaba, bahagyang nabura ang makeup ko, at sumilip ang nangingitim na pasa sa ilalim ng aking mata at ang pumutok kong labi.
Bumagsak ang nakakabinging katahimikan sa loob ng malawak na opisina. Ibinaaba ni Mr. Imperial ang kanyang mamahaling gintong ballpen.
“Elara,” malamig ngunit may halong panganib na tawag niya. “Tumingin ka sa akin.”
“S-Sir… may ipapagawa pa po ba kayo?” nanginginig kong tanong, pilit pa ring umiiwas.
Tumayo ang bilyonaryo. Ang kanyang matangkad at malapad na pigura ay naglakad palapit sa akin. Hinawakan niya nang dahan-dahan ang aking baba at iniharap ang aking mukha sa ilaw.
Nang makita niya nang buo ang pasa, nag-apoy ang kanyang mga mata. Ang malamig niyang aura ay naging isang nag-aalab na impyerno.
“Sino ang gumawa niyan sa’yo?” tanong niya, ang kanyang boses ay kalmado ngunit nagtataglay ng nakamamatay na banta.
“W-Wala po, Sir… n-nauntog lang po ako sa pinto ng cabinet kagabi,” pilit kong palusot, nangingilid na ang mga luha.
“Huwag mo akong pagsinungalingan, Elara!” dumadagundong na bulyaw niya, hindi sa galit sa akin, kundi sa galit sa kung sino man ang nanakit sa akin. “Tatlong taon kang naglilingkod sa akin. Ikaw ang nag-aalaga ng mga schedule ko at nagpapatakbo ng opisina ko. Isa kang Imperial employee! Walang sinuman ang may karapatang manakit sa mga taong nasa ilalim ng proteksyon ko! Sino. Ang. Nanakit. Sa’yo?!”
Hindi ko na kinaya. Bumagsak ang aking mga luha. Napaluhod ako sa sahig ng kanyang opisina at humagulgol nang napakalakas.
“A-Ang asawa ko po, Sir… s-sinuntok niya po ako kasi ayaw ko pong ibigay ang sweldo ko pang-sugal niya. Natatakot po ako… b-binalaan niya po akong papatayin niya kami ng anak ko…” umiiyak kong pag-amin, ibinubuhos ang lahat ng sakit na matagal kong itinago.
Ang Eskandalo sa Lobby
Huminga nang malalim si Mr. Imperial. Nakita ko ang pagtagis ng kanyang mga panga. Inalalayan niya akong tumayo at pinaupo sa kanyang silya. Kumuha siya ng tissue at inabot sa akin.
“Nasaan ang anak mo ngayon?” tanong niya.
“N-Nasa daycare po malapit dito,” sagot ko.
Saktong tumunog ang intercom mula sa lobby ng building. “Mr. Imperial, sir, humihingi po kami ng pasensya. May isang nagwawalang lalaki po rito sa lobby. Asawa raw po siya ni Miss Elara. Pinipilit niya pong umakyat at humihingi ng pera. Tinatawag po siyang patay-gutom at palamunin.”
Nang marinig ko iyon, nanlambot ang mga tuhod ko. “S-Sir, ako na po ang bababa… P-Pauuwiin ko na lang po siya… nakakahiya po sa kumpanya ninyo.”
Hinawakan ni Mr. Imperial ang balikat ko. “Hindi. Ako ang bababa. At sasama ka sa akin.”
Bumaba kami sa ground floor ng Imperial Tower. Pagbukas ng elevator, nakita namin si Troy na nagsisigaw sa mga security guards. Nakasuot siya ng sando, amoy alak, at mukhang walang tulog.
“Elara! Ilabas mo ang pera mo, tanga!” sigaw ni Troy nang makita ako. “Asawa mo ako! Karapatan ko ang sweldo mo! Kung hindi mo ibibigay ‘yan, kukunin ko ang anak natin sa daycare at hindi mo na siya makikita kahit kailan!”
Umiiyak na sana ako nang biglang humarang sa harapan ko si Mr. Imperial.
“Subukan mong hawakan ang anak niya, at sisiguraduhin kong hindi ka na sisikatan ng araw,” malamig na banta ng bilyonaryo.
Tiningnan ni Troy si Mr. Imperial mula ulo hanggang paa. Dahil sa kalasingan, hindi niya nakilala kung sino ang kaharap niya.
“Aba, may taga-tanggol ka na ngayon, Elara?! Kabit mo ba ‘to?!” mayabang na tawa ni Troy. Tiningnan niya si Mr. Imperial nang mapang-insulto. “Hoy, Mr. Mayabang! Asawa ko ‘yan! Pag-aari ko ‘yan! Kaya pwede ba, wag kang makialam dito kung ayaw mong basagin ko ‘yang mukha mo!”
Napasinghap ang lahat ng mga empleyado at gwardya sa lobby. Pinagbantaan ng isang lasenggong sugarol ang bilyonaryong CEO sa mismong kumpanya nito!
Ang Galit ng Bilyonaryo
Ngumisi si Mr. Imperial. Isang ngiting nagpatayo sa balahibo ko.
Hinarap ni Mr. Imperial ang kanyang Head of Security. “Lock down the building. Walang lalabas.”
Bago pa man makapag-react si Troy, dalawang malalaking bodyguards ni Mr. Imperial ang mabilis na humablot sa kanyang mga braso at pinaluhod siya sa malamig na marmol na sahig nang napakalakas.
“A-Aray! Anong ginagawa niyo?! Pulis! Pulis!” nagwawalang tili ni Troy, sinusubukang pumiglas.
Lumapit si Mr. Imperial at tumingin sa kanya mula sa itaas. “Tinatanong mo kung sino ako? Ako si Alexander Imperial. Ang may-ari ng building na inaapakan mo, at ang amo ng babaeng araw-araw mong binubugbog.”
Nawala ang tapang sa mukha ni Troy. Nanlaki ang kanyang mga mata nang marinig ang sikat at kinatatakutang pangalan na iyon. “I-Imperial…?”
Kinuha ni Mr. Imperial ang kanyang cellphone at tinawagan ang isang numero.
“General Mendoza,” tawag niya sa Hepe ng Pulisya ng siyudad. “Mayroon akong basurang kailangang ipalinis sa lobby ng kumpanya ko. Gusto kong ihanda ninyo ang selda. Kasong Serious Physical Injuries at paglabag sa Violence Against Women and Children (VAWC) Act. At gusto kong ipadala ninyo ang mga tao ninyo para i-secure ang isang bata sa daycare center sa kabilang kanto.”
“M-Mr. Imperial! Parang awa niyo na po! Asawa ko po siya! Magkakasundo rin po kami!” umiiyak na ngayon at nagmamakaawang pakiusap ni Troy habang nakaluhod.
Lumingon si Mr. Imperial sa akin. “Elara, gusto mo ba siyang patawarin?”
Tiningnan ko si Troy. Naalala ko ang lahat ng suntok, pambubugbog, at ang takot na naramdaman namin ng anak ko araw-araw. Umiling ako nang matigas. “Hindi na po, Sir. Ayoko na.”
“Narinig mo siya,” malamig na hatol ni Mr. Imperial kay Troy. “Wala na siyang asawa.”
Ang Bagong Buhay
Ilang minuto lamang ang lumipas, dumating ang mga pulis at walang-awang kinaladkad si Troy palabas ng building habang siya ay nagsisigaw at umiiyak sa matinding kahihiyan at takot. Ang kanyang mga banta ay nagtapos sa isang malamig at madilim na rehas na bakal.
Habang nanginginig pa rin ako sa nangyari, hinarap ako ni Mr. Imperial.
“Umuwi ka muna, Elara. Kunin mo ang anak mo,” malumanay na utos niya. “Ipapasundo ko kayo sa driver ko at ililipat ko kayo sa isang eksklusibong condo unit na pag-aari ng kumpanya, kung saan may mga gwardya 24/7. Sagot ko na ang lahat ng expenses at ang pag-aaral ng anak mo.”
“S-Sir… maraming salamat po… hindi ko po alam kung paano kayo babayaran,” umiiyak kong bulong, lumuluhod sana upang magpasalamat, ngunit mabilis niya akong pinigilan at inalalayan.
“Hindi mo kailangang lumuhod kahit kanino, Elara,” seryoso at mapagmahal niyang sabi, tumitig nang diretso sa aking mga mata. “Walang babaeng nararapat masaktan. Lalo na ang babaeng mahalaga sa akin.”
Nanlaki ang mga mata ko sa huli niyang sinabi.
Simula noong araw na iyon, nagbago ang lahat. Hindi na ako muling nakaramdam ng takot. Nabigyan kami ng anak ko ng bagong simula. Ang aking boss na inakala ng lahat na walang puso ay ang siyang nagbigay ng pinakamalaking proteksyon sa buhay ko. At hindi nagtagal, ang pagiging propesyonal na ugnayan namin ay umusbong sa isang dalisay na pag-ibig—isang pag-ibig kung saan ako ay itinuring hindi bilang isang alipin, kundi bilang isang tunay na reyna.
