UMUWI AKO NANG WALA SA ORAS UPANG SURPRESAHIN ANG BUNTIS KONG ASAWA. NGUNIT PAGKAPASOK KO, NADATNAN KO SIYANG NAKALUHOD SA SAHIG, UMIIYAK AT NAGKUKUSKOS NG MARMOL HABANG PINAPANOOD LAMANG SIYA NG AMING MGA KASAMBAHAY. SA SANDALING IYON, PARANG MAY KUNG ANONG NAPUTOL SA LOOB KO.
Ang Nasabik na Ama
Ako si Gabriel, tatlumpu’t tatlong taong gulang at ang CEO ng isang malaking kumpanya sa Maynila. Dahil sa aking posisyon, palagi akong abala at madalas ipadala sa ibang bansa para sa mga business meetings. Ang asawa kong si Elara ay pitong buwang buntis sa aming unang anak. Siya ay isang simpleng babae mula sa probinsya, walang yaman at walang apelyidong maipagmamalaki, ngunit siya ang reyna ng buhay ko.
Dahil madalas akong wala, ipinagkatiwala ko si Elara sa aming Head Housekeeper na si Manang Corazon. Dalawampung taon nang naninilbihan si Corazon sa pamilya namin. Malaki ang tiwala ko sa kanya kaya binigyan ko siya ng malaking sweldo at awtoridad sa mansyon para siguraduhing hindi mapapagod at hindi magkukulang sa pag-aalaga si Elara.
Gusto kong bumawi sa asawa ko. Kaya naman, tinapos ko nang maaga ang aking one-month business trip sa London. Umuwi ako ng Pilipinas nang hindi nagpapasabi. Dala-dala ko ang isang mamahaling diamond bracelet at napakaraming baby clothes. Inaasahan kong sasalubungin ako ng matamis na ngiti ni Elara.
Ang Nakakadurog na Eksena
Alas-tres ng hapon nang bumukas ang main door ng aming mansyon. Pinauwi ko na ang driver ko at ako mismo ang nagbitbit ng aking mga bagahe. Dahan-dahan akong pumasok upang hindi gumawa ng ingay.
Ngunit bago pa ako makarating sa sala, nakarinig ako ng mahihinang hikbi na nagmumula sa kusina. Boses ni Elara.
Bumilis ang tibok ng puso ko. Ibinaba ko ang aking mga bagahe nang walang tunog at tahimik na naglakad patungo sa kusina.
Ang eksenang bumungad sa akin ay nagpatigil sa pag-ikot ng mundo ko. Parang pinasabugan ng granada ang aking dibdib.
Doon, sa gitna ng malamig at matigas na marmol na sahig, nakaluhod ang asawa ko. Ang pitong-buwan niyang tiyan ay halos sumadsad na sa lupa. Basang-basa ng maruming tubig at sabon ang kanyang damit. Umiiyak siya nang tahimik, nanginginig ang kanyang mga balikat habang pilit na kinukuskos ang isang malaking mantsa ng natapong mantika at kape sa sahig gamit ang isang maliit na basahan.
At ang mas nagpakulo ng aking dugo? Sa di kalayuan, nakaupo sa silya ng dining table si Manang Corazon kasama ang dalawa pang katulong. Nanonood lamang sila. Umiinom pa si Corazon ng orange juice habang nakadekuwatro at nakangisi.
“Bilisan mo nga diyan, Elara!” matinis at aroganteng bulyaw ni Corazon. “Buntis ka lang, hindi ka lumpo! Ang dumi-dumi ng sahig, ang bagal-bagal mong magkuskos! Tingnan mo, ang dami mo pang natapon na kape dahil sa katangahan mo!”
“M-Manang… sumasakit na po ang balakang ko… parang awa niyo na po, kayo na po ang maglinis…” humihikbi at nahihirapang pakiusap ng asawa ko, halos hindi na makahinga dahil sa bigat ng kanyang tiyan.
“Aba, at nag-iinarte ka pa?!” tumawa nang nakakainsulto si Corazon. “Huwag kang mag-astang senyora rito! Isa ka lang namang patay-gutom na pinulot ni Sir Gabriel sa probinsya! Wala si Sir dito para ipagtanggol ka, kaya susunod ka sa mga utos ko! Kung hindi, ipapalabas ko kay Sir Gabriel na pinapabayaan mo ang bahay niya kapag wala siya!”
Umiyak na lamang si Elara at nagpatuloy sa pagkuskos ng sahig, takot na takot na masira ang relasyon namin dahil sa paninira ng matandang kasambahay.
Ang Pagsabog ng Bulkan
Sa sandaling iyon, parang may kung anong naputol sa loob ko. Nawala ang pagod ko sa byahe. Ang tanging naiwan ay isang nag-aapoy at nakamamatay na galit na ngayon ko lamang naramdaman sa buong buhay ko.
BLAAAG! Sinipa ko nang buong lakas ang isang malaking kahoy na upuan malapit sa pinto. Nabasag ito at umalingawngaw ang kalampag sa buong kusina.
Napatalon sa gulat ang dalawang katulong. Nabitawan ni Manang Corazon ang kanyang baso ng juice. Crash!
Nang lumingon sila at makita akong nakatayo sa pasilyo, umuusok ang mga mata at namumula sa galit, nawala ang lahat ng kulay sa kanilang mga mukha. Namutla si Corazon na parang nakakita ng kamatayan.
“S-Sir Gabriel?!” nanginginig na utal ni Corazon. Nagsimulang mangatog ang kanyang mga tuhod. “A-Ang aga niyo po yatang u-umuwi…”
Hindi ko siya pinansin. Tumakbo ako palapit kay Elara. Pagkakita sa akin ng asawa ko, mas lalo siyang napahagulgol. Nanlambot siya at halos mawalan ng malay sa aking mga bisig.
“G-Gabriel… babe… a-andito ka na…” umiiyak na bulong niya habang mahigpit na nakakapit sa aking damit. Basang-basa siya ng pawis at maruming tubig, nanginginig sa matinding pagod at takot.
“Shh… nandito na ako, mahal ko. Patawarin mo ako… patawarin mo ako at iniwan kita sa mga demonyong ito,” umiiyak kong bulong, habang hinahalikan ang kanyang pawisang noo at ang kanyang malaking tiyan. Inalalayan ko siyang tumayo at pinaupo sa isang malinis na silya.
Hinarap ko si Corazon. Dahan-dahan akong naglakad palapit sa kanya. Bawat hakbang ko ay puno ng awtoridad at galit.
Umatras si Corazon, umiiyak na sa takot. “S-Sir… let me explain po! S-Si Ma’am Elara po kasi ang nakatapon ng kape, kaya tinuturuan ko lang po siya ng leksyon para hindi maging tamad—”
“LEKSYON?!” dumadagundong na bulyaw ko na yumanig sa buong mansyon.
Hinablot ko ang kwelyo ng uniporme ng matandang kasambahay at itinulak ko siya paluhod sa mismong sahig na pinagkuskusan ng asawa ko. Napasigaw siya sa takot.
“Sino ka para turuan ng leksyon ang asawa ko?!” nanggigigil kong sigaw sa mismong mukha niya. “Binabayaran kita ng limampung libong piso buwan-buwan para pagsilbihan at alagaan siya! Pero ginawa mo siyang alipin sa sarili niyang pamamahay?! Pinaupo mo ang buntis kong asawa sa malamig na sahig habang nagpapakasarap kayo?!”
“Sir! Parang awa niyo na po! Matagal na po akong naglilingkod sa pamilya ninyo! Pamilya na rin po turing ko sa inyo!” humahagulgol na pakiusap ni Corazon, pilit na inaabot ang sapatos ko.
“Pamilya? Ang tanging pamilya ko rito ay si Elara at ang anak ko!” malamig at walang-awang sagot ko. Binaling ko ang tingin sa dalawa pang katulong na nanginginig sa isang sulok. “At kayong dalawa! Nanood lang kayo habang nahihirapan ang asawa ko?!”
“S-Sir, tinakot po kasi kami ni Manang Corazon… tatanggalin daw po kami kapag tinulungan namin si Ma’am Elara…” umiiyak na katwiran ng isang katulong.
“Mga duwag!” sigaw ko. Kinuha ko ang aking cellphone at agad na tinawagan ang aking head of security at ang human resources head ng aking kumpanya.
“Pumunta kayo rito sa mansyon ngayon din. Ihanda niyo ang termination papers ng tatlong kasambahay ko. I-revoke ninyo ang lahat ng retirement benefits, pension, at separation pay ni Corazon. Gusto kong umalis siya nang walang nakukuhang kahit isang kusing mula sa pamilya ko!”
Napasigaw si Corazon at nagwala. “Sir! Hindi pwede! Dalawampung taon po akong nagtrabaho sa inyo! Saan po ako kukuha ng pera?! Matanda na po ako!”
Tinitigan ko siya nang may matinding pandidiri. “Sana inisip mo ‘yan bago mo tinawag na patay-gutom at pinahirapan ang asawa ko. Maswerte ka, babae ka at matanda ka na, dahil kung hindi, baka hindi ka na nakalabas nang buhay sa bahay na ‘to.”
Ang Tunay na Reyna
Dumating ang mga security guards ko at walang-awang kinaladkad sina Corazon at ang dalawang katulong palabas ng gate. Umaalingawngaw ang kanilang iyak at pagmamakaawa, iniiwan silang walang trabaho at walang pera sa gitna ng kalsada.
Pagkaalis ng mga halimaw sa bahay namin, binuhat ko si Elara. Dinala ko siya sa aming banyo at ako mismo ang nagpaligo sa kanya gamit ang maligamgam na tubig. Hinugasan ko ang kanyang mga kamay na namula sa pagkuskos. Sabay kaming umiyak sa loob ng banyo.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin, Elara? Bakit ka pumayag na apihin nila?” malambing at umiiyak kong tanong habang pinupunasan siya ng tuwalya.
“N-Natatakot po kasi ako na mag-away kayo ng pamilya mo… matagal na kasi si Manang Corazon dito… baka isipin mo, sinisira ko ang mga tao sa paligid mo,” umiiyak niyang paliwanag.
Niyakap ko siya nang mahigpit. “Ikaw ang asawa ko, Elara. Ikaw at ang anak natin ang pinakamahalaga sa buhay ko. Wala akong pakialam sa ibang tao. Kahit sino pa ang kalabanin mo, palagi akong papanig sa’yo.”
Mula noong araw na iyon, hindi na ako kumuha ng mayordoma na magmamaliit sa kanya. Kumuha ako ng mga propesyonal na nurse na may mahigpit na background check, at naglaan ako ng mas maraming oras para manatili sa bahay. Natutunan ko na hindi sapat ang magpadala lamang ng pera at mag-utos; ang tunay na pagmamahal ng isang asawa at ama ay nasa kanyang presensya, proteksyon, at kahandaang ipagtanggol ang kanyang pamilya laban sa sinumang mangahas na saktan sila.
