“LUMAYAS KA SA PANINGIN KO, TANGA! HINDI NA KITA MATIIS, PABIGAT KA! SANA NAMATAY KA NA LANG SA AKSIDENTE KASAMA NG NANAY MO!” SIGAW NG BAGONG ASAWA KO SA BULAG KONG ANAK. ANG HINDI NIYA ALAM, KANINA PA AKO NAKATAYO SA LIKURAN NIYA… AT ANG SUMUNOD NA NANGYARI AY TULUYANG SUMIRA SA BUHAY NIYA.
Ang Bulag na Prinsesa at ang Balatkayong Ina
Ako si Don Lorenzo Imperial, apatnapu’t limang taong gulang at CEO ng isang malaking kumpanya sa Pilipinas. Limang taon na ang nakalipas nang gumuho ang mundo ko. Naaksidente ang aming sasakyan sa isang bangin; namatay ang mahal kong asawang si Clara, at ang aming anak na si Lily, na noon ay anim na taong gulang, ay nakaligtas ngunit tuluyang nabulag dahil sa matinding pinsala.
Nawasak ako, ngunit kailangan kong maging matatag para kay Lily. Dalawang taon ang nakalipas, napilitan akong mag-asawa muli upang magkaroon ng ina ang aking anak. Pinakasalan ko si Valerie, isang maganda at sikat na model. Sa harap ko, si Valerie ay isang anghel. Palagi siyang nakangiti, inaakbayan si Lily, at ipinapangakong mamahalin niya ito na parang sariling dugo at laman.
Naniwala ako sa kanyang mga matatamis na salita. Akala ko ay binigyan muli ng Diyos ng pagkakataon ang aming pamilya na maging buo. Ngunit isang hapon, nagising ako sa isang napakalamig na katotohanan.
Ang Aksidente sa Kusina
Dapat ay nasa opisina ako para sa isang buong araw na board meeting, ngunit nakansela ito nang maaga. Dahil gusto kong isurpresa ang aking mag-ina, umuwi ako nang walang pasabi. Dala-dala ko ang paboritong strawberry cake ni Lily.
Pagpasok ko sa aming mansyon, napansin kong walang mga katulong sa sala. Tahimik ang buong bahay. Habang naglalakad ako patungo sa kusina upang ilagay sana ang cake sa refrigerator, nakarinig ako ng malakas na tunog ng nabasag na baso. CRASH!
Sinundan ito ng isang matinis at nakakakilabot na sigaw mula sa babaeng pinakasalan ko.
“Aray! Tanga ka ba?!” bulyaw ni Valerie.
Huminto ako sa labas ng pinto ng kusina. Sumilip ako nang bahagya. Ang eksenang bumungad sa akin ay parang pinasabugan ng bomba ang aking dibdib.
Nakaluhod sa matigas na sahig ang labing-isang taong gulang kong anak na si Lily. Nanginginig siya sa matinding takot, pilit na kinakapa ang mga nabasag na bubog ng baso sa sahig gamit ang kanyang maliliit na kamay dahil hindi niya ito makita. Dumudugo na ang isa niyang daliri.
“S-Sorry po, Tita Valerie… h-hindi ko po sinasadya… nauuhaw po kasi ako at wala pong tao kaya kumuha po ako ng tubig…” humihikbi at garalgal na paliwanag ng aking anak.
Ang Mga Salitang Nakamamatay
Sa halip na tulungan ang bulag na bata, lumapit si Valerie at sinipa ang mga bubog palapit kay Lily!
“Wala akong pakialam kung nauuhaw ka! Basurera!” gigil na sigaw ni Valerie, nanlilisik ang mga mata. Wala na ang maamo niyang mukha; isa siyang tunay na demonyo.
“L-Lilinisin ko na po… wag niyo po akong paluin…” umiiyak na makaawa ni Lily, pilit na pinupulot ang matatalim na bubog.
“Lumayas ka sa paningin ko, tanga!” dumadagundong na bulyaw ni Valerie, dinuro ang aking umiiyak na anak. “Hindi na kita matiis! Araw-araw kitang nakikita, nakakadiri ka! Pabigat ka sa buhay ko! Alam mo ba kung bakit kita pinapakain ng panis kapag wala ang tatay mong tanga?! Para mamatay ka na! Sana namatay ka na lang sa aksidente kasama ng walang kwenta mong nanay!”
Napasinghap si Lily at mas lalong humagulgol nang marinig ang tungkol sa yumaong ina.
Kumulo ang bawat patak ng dugo sa katawan ko. Nanlambot ang aking mga tuhod sa matinding sakit at awa para sa aking anak, ngunit mabilis itong napalitan ng isang nag-aapoy at nakamamatay na galit.
Ipinagkatiwala ko ang buhay ng anak ko sa babaeng ito! Pinakain niya ng panis ang bulag kong prinsesa?! At sinabihan niyang sana ay namatay ito?!
Ang Pagsabog ng Bilyonaryo
Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Binitawan ko ang cake sa sahig at naglakad ako papasok ng kusina.
“Sana nga ikaw na lang ang namatay, Valerie.”
Ang malamig, malalim, at nanginginig kong boses ay umalingawngaw sa buong kusina. Tumigil ang paghinga ni Valerie. Nanigas siya sa kanyang kinatatayuan. Dahan-dahan siyang lumingon sa aking direksyon. Nang makita niya akong nakatayo sa pinto, umuusok sa galit at namumula ang mga mata, nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha.
“L-Lorenzo…? B-Babe…?” utal-utal niyang bulong, nanginginig ang mga labi. Mabilis siyang nag-iba ng ekspresyon, nagpilit ng ngiti, at tinangkang lumapit sa akin. “Babe! K-Kanina ka pa ba diyan? M-Mali ang iniisip mo… s-sinisigawan ko ang katulong kasi nabasag niya ‘yung baso na malapit kay Lily—”
“WAG MONG INSULTUHIN ANG UTAK KO!” dumadagundong na bulyaw ko na yumanig sa buong mansyon.
Lumapit ako at walang-awa kong itinulak si Valerie palayo, dahilan upang mapaupo siya sa sahig. Tumakbo ako palapit kay Lily at mabilis ko siyang binuhat.
“Papa! Papa, nandito ka po…” umiiyak na yumakap sa leeg ko si Lily, nanginginig ang buong katawan. “Papa, wag mo po akong iwan… takot na takot po ako.”
“Nandito na si Papa, anak… Patawarin mo ako. Patawarin mo si Papa,” humihikbi kong bulong habang hinahalikan ang kanyang ulo at tinitingnan ang dumudugo niyang daliri.
Ang Huling Hatol sa Halimaw
Hinarap ko si Valerie na ngayon ay humahagulgol na at pilit na gumagapang palapit sa aking mga sapatos.
“L-Lorenzo, parang awa mo na! Asawa mo ako! Mahal kita! S-Stress lang ako kaya ko nasabi ‘yon! Patawarin mo ako!” umiiyak na pagmamakaawa niya.
Tinitigan ko siya nang may matinding pandidiri. “Asawa? Isa kang demonyo na nagpanggap na anghel para manakaw ang pera ko! Sinaktan mo ang anak ko! Pinakain mo siya ng panis?! Gusto mong mamatay ang kaisa-isang rason kung bakit pa ako humihinga?!”
Kinuha ko ang aking cellphone at dinial ang numero ng aking head of security. “Papasukin niyo ang mga gwardya sa kusina. At tumawag kayo ng mga pulis.”
“Hindi! Lorenzo, wag! Masisira ang career ko bilang model kapag nakulong ako! Parang awa mo na!” nagwawalang tili ni Valerie.
“Wala na akong pakialam sa buhay mo!” malamig kong hatol. “Ipapakulong kita sa kasong Child Abuse at Attempted Murder sa pagpapakain mo ng panis sa anak ko! At bago pa man dumating ang mga pulis, kanselado na ang lahat ng credit cards mo. Aalis ka sa bahay na ‘to na walang dala kahit isang kusing!”
Pumasok ang limang matitikas na gwardya at walang-awang kinaladkad si Valerie palabas ng mansyon habang siya ay nagsisigaw, nagwawala, at nagmamakaawa. Ang babaeng naghari-harian at nang-api sa aking bulag na anak ay itinapon sa labas na parang basura, naghihintay na lamang na damputin ng mga pulis.
Nang malinis na ang mansyon mula sa halimaw na iyon, dinala ko si Lily sa ospital upang ipagamot ang kanyang sugat at ipa-check kung may iba pa siyang sakit mula sa mga araw na pinakain siya ng panis. Nang gabi ring iyon, habang yakap-yakap ko ang mahimbing na natutulog kong anak, ipinangako ko sa harap ng Diyos at sa yumaong ina ni Lily na kailanman, hindi ko na ipagkakatiwala ang aming kaligayahan sa ibang tao. Ako na mismo ang magsisilbing mga mata, tagapagtanggol, at mundo ng aking anak hanggang sa huling hininga ko.
