IPINAKILALA AKO NG ASAWA KO BILANG “YAYA” SA ISANG GRANDYOSONG PARTY UPANG MAGPA-IMPRESS SA KANYANG KABIT AT SA MGA KATRABAHO NIYA. HINDI NILA ALAM, ANG BILYONARYANG MAY-ARI NG KUMPANYANG PINAGMAMALAKI NILA AY ANG MISMONG BABAENG PINAGHAWAK NILA NG KANILANG MGA BAG.
Ang Bilyonaryang Nagbabalatkayo
Ako si Valerie Imperial. Limang taon na kaming kasal ni Marco. Sa paningin niya, isa lamang akong simpleng maybahay na nagtatrabaho bilang freelance virtual assistant. Ang hindi niya alam, ang pangalang ginagamit ko sa aming marriage certificate ay ang aking middle name. Ang buong pangalan ko ay Valerie Imperial-Consunji, ang nag-iisang tagapagmana at CEO ng Consunji Global, ang pinakamalaking tech at real estate conglomerate sa buong Asya.
Itinago ko ang aking tunay na pagkatao dahil gusto kong makahanap ng lalakeng magmamahal sa akin nang walang halong interes sa pera. Noong una, napakabait ni Marco. Ngunit nang ma-promote siya bilang Senior Manager sa isang subsidiary company na pag-aari ko—nang hindi niya nalalaman na sa akin iyon—lumaki ang kanyang ulo. Naging arogante siya at palaging mainit ang ulo sa akin.
Ang Imbitasyon at Ang Kahihiyan
Isang gabi, may gaganaping 50th Anniversary Gala ang Consunji Global sa pinakamahal na 5-star hotel sa BGC. Inimbitahan ang lahat ng top executives at managers ng kumpanya. Umuwi si Marco na dala ang kanyang mamahaling suit.
“Sasama ka sa akin sa party,” malamig na utos niya. “Kailangan kong magdala ng kasama para sa attendance. Pero magsuot ka ng plain na damit. Huwag kang magsusuot ng anumang pwedeng makakuha ng atensyon. Dumito ka lang sa likod ko.”
Tahimik akong sumunod. Nagsuot ako ng isang simpleng itim na bestida at tinali ang aking buhok. Pagdating namin sa grand ballroom, puno ito ng mga bilyonaryo, pulitiko, at mga high-society elites.
Agad na iniwan ako ni Marco sa isang sulok at nakipag-usap sa kanyang mga kasamahan. Hindi nagtagal, lumapit sa kanya ang isang napakagandang babae na nakasuot ng kumikinang na pulang gown. Siya si Cindy, ang isa sa mga bagong direktor ng kumpanya. Nakita ko kung paano humalik si Cindy sa pisngi ng asawa ko, at kung paano yumakap si Marco sa bewang nito.
Lumapit silang dalawa sa direksyon ko dahil kukunin ni Marco ang kanyang cellphone sa bag ko.
“Marco, babe, sino siya?” maarte at matinis na tanong ni Cindy habang pinagmamasdan ako mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri. “May isinama ka palang katulong sa VIP party natin?”
Inasahan kong ipagtatanggol ako ni Marco. Inasahan kong ipapakilala niya akong asawa niya. Ngunit ang mga salitang lumabas sa kanyang bibig ay nagpasikip sa aking dibdib.
“Ah, siya?” natatawang palusot ni Marco. “Siya si Val. Yaya siya ng pamangkin ko. Isinama ko lang siya para may taga-bitbit ng coat at mga gamit ko. Wag mo na siyang pansinin, babe. Wala siyang alam sa mundo natin.”
Nanlaki ang mga mata ko. Yaya?! Pinagkaila niya ang sarili niyang asawa sa harap ng kanyang kabit para magmukhang binata at mayaman?!
“Oh, perfect!” masayang tili ni Cindy. Walang pag-aalinlangang inihagis ni Cindy ang kanyang mabigat na designer bag sa aking dibdib. Muntik na itong mahulog ngunit nasalo ko ito. “Yaya, pakihawakan nga ang bag ko. Bawal itong madumihan, ha? Isang milyong piso ang halaga niyan, buong buhay mo hindi mo kayang bayaran ‘yan.”
“Oo nga, Val. Diyan ka lang sa sulok, wag kang lalapit sa amin,” dagdag ni Marco sabay akbay muli kay Cindy at naglakad sila palayo upang makipag-wine tasting sa mga executives.
Kinagat ko ang aking labi. Hindi ako umiyak. Sa halip, isang napakalamig na ngiti ang namuo sa aking mukha. Gusto nilang maglaro? Pwes, pagbibigyan ko sila. Tahimik akong tumayo sa isang sulok, hawak ang bag ng kanyang kabit, at hinintay ang aking oras.
Ang Pagdating ng Reyna
Makalipas ang isang oras, tumunog ang isang malakas na musika mula sa entablado. Umakyat ang President ng kumpanya na si Mr. Alcantara. Tumahimik ang buong ballroom.
“Ladies and Gentlemen,” pormal na anunsyo ni Mr. Alcantara. “Ngayong gabi ay napaka-espesyal, dahil sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, magpapakita na sa publiko ang nag-iisang tagapagmana at CEO ng Consunji Global!”
Nagsimulang magpalakpakan at maghiyawan ang mga tao. Nakita ko kung paano nagkandarapa si Marco at Cindy na pumunta sa pinakaunahan ng stage para makita at makapag-papansin sa misteryosong CEO.
“Babe, kailangan nating magpa-impress kay Madame CEO!” bulong ni Marco kay Cindy. “Kapag nagustuhan niya ako, baka gawin niya akong Vice President!”
“Syempre naman, babe! Ang gagaling kaya natin!” sagot ni Cindy.
“Let us all welcome, our Chairwoman and Chief Executive Officer, Madame Valerie Imperial-Consunji!” malakas na sigaw ni Mr. Alcantara.
Bumukas ang mga spotlight, ngunit hindi ito tumutok sa entablado. Bumalikwas ang mga ilaw at tumutok sa isang madilim na sulok ng ballroom—sa mismong kinatatayuan ko.
Ang Pagbagsak ng Kayabangan
Lahat ng mata sa loob ng kwarto ay napalingon sa akin. Ang labinlimang miyembro ng Board of Directors, kasama si Mr. Alcantara, ay bumaba mula sa entablado. Naglakad sila sa gitna ng mga bisita at gumawa ng daan.
Nakita ko ang pagkunot ng noo ni Marco. Naglakad siya palapit sa akin na may kasamang gigil.
“Val! Anong ginagawa mo?! Bakit nasa iyo ang spotlight?!” pabulong na bulyaw ni Marco, pilit akong itinataboy. “Umalis ka diyan! Baka makita ka ni Madame CEO, pinapahiya mo ako!”
Ngunit bago pa man niya ako maitulak, dumating ang mga Board of Directors sa aking harapan. Sabay-sabay silang yumuko nang halos siyamnapung digri.
“Good evening, Madame CEO. Handa na po ang entablado para sa inyo,” magalang at malakas na bati ni Mr. Alcantara na umalingawngaw sa buong ballroom.
Bumagsak ang nakakabinging katahimikan.
Nalaglag ang panga ni Marco. Ang kanyang mga mata ay nanlaki na tila luluwa mula sa kanyang mukha. Nagsimulang manginig ang kanyang mga tuhod. Palipat-lipat ang tingin niya sa akin, kay Mr. Alcantara, at sa mga nakayukong bilyonaryo.
“M-Madame… C-CEO…?” nanginginig at utal-utal na bulong ni Marco, nawala ang lahat ng dugo sa kanyang labi. “M-Mr. Alcantara… m-may pagkakamali yata kayo. S-Siya po ang yaya… a-asawa ko po siya…”
Dahan-dahan kong inilapag ang mamahaling bag ni Cindy sa sahig, at sinadya ko itong tapakan ng aking sapatos. Napasinghap si Cindy ngunit hindi siya makapagsalita sa matinding takot at gulat.
Naglakad ako palapit kay Marco. Wala na ang maamo at tahimik na asawa na nakilala niya. Tiningnan ko siya nang may matalim na awtoridad.
“May problema ba, Mr. Marco?” malamig kong tanong, ang aking boses ay rinig ng lahat. “Inakala mo bang ang babaeng naglalaba ng mga damit mo at hinahayaan mong laitin ng kabit mo ay isa lamang hamak na palamuti sa bahay?”
“V-Valerie… babe… i-ikaw ang CEO?!” napaluhod si Marco sa sahig, pinagpapawisan ng malamig. “P-Patawarin mo ako! H-Hindi ko alam! Y-Yung mga sinabi ko kanina, bini-biro lang naman kita eh!”
“Biro? Ang pagpapakilala sa asawa mo bilang yaya habang nakayakap ka sa direktor na ito ay isang biro?” Tinuro ko si Cindy na ngayon ay umiiyak na at nanginginig sa takot sa likuran niya.
Humarap ako sa President ng kumpanya. “Mr. Alcantara.”
“Yes, Madame CEO?”
“Tanggalin sa pwesto ang dalawang ito. You are both fired, effective immediately,” walang emosyon kong hatol. “Kanselahin ang lahat ng shares, benefits, at separation pay nila. I-blacklist sila sa lahat ng kumpanyang konektado sa Consunji Global.”
“Valerie! Wag! Parang awa mo na!” humahagulgol na sigaw ni Marco habang pilit na inaabot ang binti ko. “Asawa mo ako! Pamilya tayo! Nasilaw lang ako!”
“Umatras ka. Baka madumihan ang damit ng yaya mo,” sarkastiko kong sagot bago ko siya tinalikuran.
“Security, ilabas ang mga basurang ito. Nakakasira sila ng party,” utos ko sa mga gwardya.
Nagwawala at nagsisigaw sina Marco at Cindy habang kinakaladkad sila ng mga security guards palabas ng ballroom, sa harap ng lahat ng mga VIP na kanina lamang ay gusto nilang pa-impress-an. Ang pangarap nilang yaman ay gumuho sa isang iglap.
Umakyat ako sa entablado at ngumiti sa lahat ng mga bisita. Sa araw na iyon, natutunan ng buong kumpanya na ang kapangyarihan ay hindi kailanman dapat maging rason upang maliitin ang ibang tao. Dahil hindi mo alam, ang taong tinatawag mong “yaya” ngayon ay ang mismong reyna na nagmamay-ari ng buong palasyong ginagalawan mo.
