ANIMNAPUNG TAONG GULANG NA AKO AT ANG ASAWA KO AY MAS MATANDA SA AKIN NANG TATLUMPUNG TAON. SA LOOB NG ANIM NA TAON, PINIPILIT NIYA AKONG UMINOM NG ISANG “ESPESYAL NA TUBIG” GABI-GABI. NANG SUNDAN KO SIYA SA KUSINA UPANG ALAMIN ANG TOTOO, BUMAGSAK AKO SA SAHIG SA MATINDING PAG-IYAK.
Ang Pag-ibig na Hinusgahan
Ako si Carmela, limampu’t walong taong gulang. Nang magpakasal ako kay Don Vicente, na noon ay walumpu’t dalawang taong gulang (82), hinusgahan ako ng buong mundo. Tinawag akong gold-digger, mukhang pera, at oportunista. Si Vicente ay isa sa mga pinakamayamang negosyante sa bansa, at inakala ng kanyang mga kamag-anak na hinihintay ko lang siyang mamatay upang makuha ang kanyang bilyun-bilyong yaman.
Ngunit ang totoo, minahal ko si Vicente nang dalisay. Siya ang nag-ahon sa akin sa kalungkutan noong nawalan ako ng pag-asa sa buhay. Napakabuti niya sa akin at itinuring niya akong isang reyna.
Ngunit may isang bagay na palaging bumabagabag sa akin. Sa loob ng anim na taon naming pagsasama, may isang mahigpit at hindi pwedeng suwaying patakaran si Vicente: gabi-gabi, bago matulog, siya mismo ang nagtitimpla at nagdadala ng isang baso ng “espesyal na tubig” para sa akin. Kulay kape ito at may kakaiba, mapait, ngunit mainit na lasa.
“Inumin mo ito, mahal ko. Pampahaba ng buhay,” palaging nakangiting sabi ni Vicente habang pinapanood akong ubusin ang bawat patak nito.
Ang Pag-usbong ng Hinala
Dahil sa mga panunulsol ng kanyang mga sakim na kamag-anak, nagsimula akong magduda.
“Carmela, nag-iingat ka ba?” bulong sa akin ng pamangkin niyang si Arturo isang hapon. “Baka unti-unti ka na niyang nilalason para kapag namatay ka, hindi mapunta sa’yo ang yaman niya. Masyadong matalino ang Lolo Vicente.”
Unti-unting lumason sa isip ko ang mga salitang iyon. Napansin ko kasi na tuwing iinom ako ng tubig na iyon, nakakaramdam ako ng matinding antok, at pagkagising ko ay parang manhid ang buong katawan ko bagamat masigla ako. Nilalason ba niya ako? Pinapahina ba niya ang aking katawan?
Kaya isang gabi, nagdesisyon akong alamin ang katotohanan.
Nang iabot sa akin ni Vicente ang baso, nagkunwari akong nasasamid. “Babe, pakuha naman ng tissue sa banyo,” utos ko.
Nang tumalikod siya, mabilis kong ibinuhos ang buong laman ng baso sa isang malaking paso ng halaman sa tabi ng aming kama. Pagbalik niya, nagpanggap akong inubos ko na ito. Nahiga ako, ipinikit ang aking mga mata, at nagkunwaring nakatulog nang mahimbing.
Ang Pagsunod sa Dilim
Alas-dos ng madaling araw. Naramdaman kong dahan-dahang bumangon si Vicente. Nanginginig ang kanyang paghinga at dinig ko ang mahina niyang pag-ubo. Tahimik siyang lumabas ng aming kwarto at naglakad patungo sa kusina.
Dahan-dahan akong bumangon at sumunod sa kanya, nagtatago sa mga anino ng malawak naming pasilyo.
Nang makarating ako sa labas ng kusina, sumilip ako sa siwang ng pintuan. Inasahan kong makikita siyang may kausap na abogado, o baka naghahalo ng lason habang tumatawa. Ngunit ang eksenang bumungad sa akin ay parang isang matalim na patalim na tuwirang ibinaon sa aking puso.
Ang Lihim sa Loob ng Kusina
Nakaluhod sa sahig si Vicente, ang kanyang walumpu’t walong taong gulang na asawa na dati’y napakatikas. Hirap na hirap siyang huminga, nakahawak sa kanyang dibdib, at umuubo ng dugo sa isang puting panyo.
Nanginginig ang kanyang mga kamay habang pilit niyang dinidikdik ang mga mamahaling halamang gamot at mga imported na tableta sa isang maliit na mangkok.
Sa ibabaw ng mesa, nakita ko ang isang medical folder na may pangalan ko:Â Carmela Imperial.
Umiiyak si Vicente habang naghahalo ng gamot. “Diyos ko… parang awa niyo na,” humihikbing bulong niya, ang boses ay basag at nanghihina. “Pahabain niyo pa po ang buhay ng asawa ko. Kahit ubusin ko ang buong yaman ko pambili ng gamot na ito… kahit kunin niyo na po ang buhay ko… wag lang siya. Wag niyo po siyang kukunin sa akin.”
Nanlaki ang mga mata ko at napatakip ako ng bibig upang pigilan ang aking paghikbi.
Nakita kong ininiksyunan niya ang sarili niya ng isang matapang na painkiller sa braso, upang lamang makayanan niya ang sakit at matapos ang paggawa ng aking ‘espesyal na tubig’ para kinabukasan.
Sa sandaling iyon, biglang nag-flashback ang lahat sa isip ko. Anim na taon na ang nakalipas, madalas akong himatayin. Sinabi ni Vicente na simpleng anemia lang iyon. Ngunit ngayon ko lang napagtanto… hindi iyon simpleng sakit. Tinago niya sa akin ang aking medical record! Mayroon pala akong malalang sakit sa puso at nerves na walang lunas, at ang tanging nagpapanatili sa akin na buhay, masigla, at mukhang bata ay ang bilyun-bilyong halaga ng gamot na siya mismo ang nagpapakahirap na itimpla gabi-gabi para hindi ko malaman!
Hindi niya ako nilalason. Binubuhay niya ako! Isinasakripisyo niya ang natitira niyang lakas at panahon mapahaba lamang ang buhay ko!
Ang Huling Yakap
Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Itinulak ko ang pinto at patakbong lumapit sa kanya.
“V-Vicente!” umiiyak na sigaw ko. Bumagsak ako sa sahig at niyakap ko siya nang napakahigpit. Nakita ko ang dugo sa kanyang panyo, at mas lalo akong humagulgol. “Bakit… bakit mo tinago sa akin?! Bakit mo sinosolo ang paghihirap?!”
Gulat na gulat si Vicente, ngunit nang makita niya akong umiiyak, mabilis niyang itinago ang duguang panyo at pilit na ngumiti. Pinunasan niya ang mga luha ko gamit ang kanyang nanginginig na kamay.
“C-Carmela… mahal ko… bakit ka gising?” malumanay niyang tanong. “Ayaw kong makita kang umiyak. Gusto ko, araw-araw kang masaya. Gusto ko, mabuhay ka nang matagal kahit wala na ako.”
“Tanga ka ba?!” umiiyak kong sagot, pilit na hinahalikan ang kanyang mga kamay. “Aanhin ko ang mahabang buhay kung wala ka naman?! Asawa mo ako! Gusto kong alagaan ka! Huwag mo akong iwan, please!”
Niyakap niya ako at sabay kaming umiyak sa malamig na sahig ng aming kusina. Sa gabing iyon, hindi na siya nagtago ng lihim. Ipinaalam niya sa akin na ang kanyang sariling katawan ay sumusuko na dahil sa katandaan at sakit, ngunit pinilit niyang lumaban araw-araw para lamang masiguradong ligtas ako.
Tatlong buwan matapos ang gabing iyon, pumanaw si Vicente nang mapayapa habang yakap-yakap ko siya sa aming kama. Iniwan niya sa akin ang buong yaman niya, ngunit wala itong halaga para sa akin. Binigay niya ang lahat—ang kanyang pera, ang kanyang oras, at ang kanyang huling hininga—upang iligtas ang buhay ko.
Ngayon, kahit wala na siya, araw-araw kong tinitingnan ang tasa kung saan niya tinitimpla ang aking gamot. Napatunayan ko na sa mundong ito na puno ng paghuhusga at pera, may isang lalaking nagturo sa akin na ang tunay na pag-ibig ay ang tahimik na pagbubuwis ng sariling buhay, masiguro lamang na patuloy na hihinga ang taong pinakamamahal mo.
