HINIWALAYAN AKO NG ASAWA KO AT SUMAMA SA KABIT NIYA HABANG 9 NA BUWAN AKONG BUNTIS DAHIL NAKAKADIRI RAW ANG LAKI NG TIYAN KO. HINDI NIYA ALAM NA ANG AMA KO AY MAY-ARI NG 40-MILLION DOLLAR COMPANY, AT MAKALIPAS ANG ILANG TAON, SA AKIN SIYA MAG-AAPLY NG TRABAHO.
Ang Malamig na Paalam sa Kabuwanan
Mabigat ang bawat paghinga ko. Hawak-hawak ko ang aking napakalaking tiyan na anumang araw ay maaari nang pumutok. Siyam na buwan na akong buntis sa panganay namin ng asawa kong si Marco. Kahit manas na ang aking mga paa at sumasakit ang aking likod, pinilit kong magluto ng paborito niyang ulam para sa aming anibersaryo.
Sa loob ng tatlong taon naming pagsasama, nakilala niya ako bilang si “Isabella,” isang simpleng babaeng lumaki sa ampunan. Itinago ko ang aking tunay na pagkatao dahil gusto kong maranasan ang isang simpleng buhay at makahanap ng lalaking magmamahal sa akin nang totoo, hindi dahil sa apelyido ko.
Ngunit nang bumukas ang pinto ng aming inuupahang maliit na apartment, hindi ang nakangiting asawa ko ang sumalubong sa akin.
Pumasok si Marco na may dalang malaking maleta. At ang mas nakadurog sa puso ko, nakapulupot sa braso niya ang kanyang sekretarya na si Cindy—isang babaeng nakasuot ng maikling damit at matapang na pabango na madalas kong maamoy sa mga polo ng asawa ko.
“M-Marco? Anong ibig sabihin nito?” nanginginig kong tanong, nabitawan ang sandok na hawak ko.
Walang emosyong naglakad si Marco patungo sa mesa at inihagis ang isang brown envelope.
“Pirmahan mo na ‘yan, Isabella. Annulment papers natin,” malamig at matigas niyang sabi. “Aalis na ako. Sasama na ako kay Cindy.”
Parang gumuho ang buong mundo ko. “B-Bakit?! Siyam na buwan akong buntis, Marco! Manganganak na ako anumang araw! Paano ang anak natin?!” humagulgol ako at pilit na inabot ang kamay niya, ngunit nandidiri siyang umatras.
“Iyon na nga ang problema, Isabella!” pasigaw niyang sagot. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may purong pagkadisgusto. “Tingnan mo nga ang sarili mo! Hindi ko na kayang makasama ang babaeng ganyan kalaki ang tiyan! Nakakadiri kang tingnan! Nawawalan ako ng gana sa’yo! Gusto ko ng babaeng aalagaan ako, hindi ‘yung ako ang mag-aalaga at magpapabigat sa buhay ko!”
“Grabe, nakakaawa ka naman,” natatawang sabat ni Cindy habang nakatingin sa mga kuko niya. “Kaya huwag mo nang ipilit ang sarili mo, Misis. Bagsak na nga ang negosyo ni Marco, tapos pabigat ka pa.”
Lumuhod ako, umiiyak at nagmamakaawa alang-alang sa batang nasa sinapupunan ko. Ngunit tinalikuran lamang nila ako. Hinubad ni Marco ang kanyang singsing at itinapon ito sa sahig.
“Pirmahan mo na ‘yan. Huwag mo na kaming guguluhin pa,” huling sabi ng lalaking pinangakuan ko ng buhay ko, bago tuluyang isara ang pinto.
Naiwan akong mag-isa sa malamig na sahig, umiiyak habang yakap-yakap ang aking malaking tiyan. Sa sandaling iyon, kasabay ng matinding sakit, namatay ang mahinang Isabella.
Pinunasan ko ang aking mga luha. Kinuha ko ang ballpen at pinirmahan ang papeles. Pagkatapos, dumukot ako ng isang lumang cellphone sa ilalim ng aking bag at tinawagan ang kaisa-isang numerong tatlong taon kong hindi ginamit.
“Papa,” buo at malamig kong boses. “Tapos na ang pagpapanggap ko. Gusto ko nang umuwi.”
Ang Pagbangon ng Reyna
Ang hindi alam ni Marco, ang babaeng tinawag niyang nakakadiri at pabigat ay si Isabella Zobel-Imperial. Ang kaisa-isang anak ni Don Roberto Imperial, ang bilyonaryong may-ari ng Imperial Tech & Holdings—isang kumpanyang nagkakahalaga ng 40 Million Dollars o humigit-kumulang dalawang bilyong piso.
Paglabas ko ng maliit na apartment na iyon, sumalubong sa akin ang isang convoy ng mga itim na Rolls Royce at mahigit dalawampung bodyguard. Ipinanganak ko ang aking anak na si Lucas sa isang VIP suite ng pinakamahal na ospital sa bansa, pinalilibutan ng pinakamagagaling na doktor at yaya.
Lumipas ang limang taon. Namatay ang aking ama, at iniwan sa aking mga balikat ang buong 40-Million Dollar na imperyo. Mula sa isang inaping buntis, naging isang malamig, matapang, at kinatatakutang CEO ako sa buong Asya.
Ang Pagbabalik ng Basura
Isang hapon, habang umiinom ako ng kape sa loob ng aking malawak at pader-salaming opisina sa pinakamataas na palapag ng Imperial Tower, pumasok ang aking Head of Human Resources.
“Madam CEO, mayroon po tayong huling aplikante para sa bakanteng posisyon bilang Vice President of Sales,” pormal na anunsyo ng HR Director. “Medyo desperado po ang aplikante. Galing po siya sa isang maliit na kumpanya na na-bankrupt dalawang taon na ang nakalipas. Sabi niya, kahit anong posisyon daw po ay tatanggapin niya dahil lubog siya sa utang.”
Inilapag ng HR Director ang resume sa ibabaw ng aking mahogany desk.
Huminto ang pagtibok ng puso ko nang mabasa ko ang pangalan sa papel. Marco Valderama.
Bumalik sa isip ko ang lahat ng masasakit na salitang ibinato niya sa akin limang taon na ang nakalipas. Isang malamig at nakakapangilabot na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Ang tadhana nga naman, marunong maningil.
“Papasukin mo siya rito sa opisina ko,” utos ko. “Gusto kong ako mismo ang mag-interview sa kanya.”
Ang Impyerno sa Boardroom
Pinihit ko ang aking malaking swivel chair patalikod upang humarap sa malaking bintana na nakatanaw sa buong siyudad. Ilang sandali pa, narinig ko ang pagbukas ng pinto at ang mahihinang yabag ng isang lalaki.
“G-Good afternoon po, Madam CEO,” nanginginig at pormal na bati ni Marco. “Ako po si Marco Valderama. Handa po akong gawin ang lahat para sa kumpanya ninyo. Kailangang-kailangan ko po talaga ng trabaho dahil iniwan na po ako ng asawa ko nang ma-bankrupt kami at marami po akong utang na binabayaran…”
Dahan-dahan kong pinihit ang aking upuan paharap sa kanya.
Naka-cross legs ako, suot ang isang kumikinang na emerald green designer suit, at mga dyamanteng nagkakahalaga ng milyones. Tinitigan ko siya nang tuwid sa mga mata.
Nalaglag ang panga ni Marco. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang nakakita ng multo. Ang hawak niyang folder ay nahulog sa sahig.
“I-Isabella…?” pautal-utal niyang bulong, umatras ng isang hakbang. Namumutla ang kanyang buong mukha. Tumingin siya sa paligid ng napakalaking opisina, pagkatapos ay bumalik ang tingin sa akin. “A-Anong ginagawa mo rito? N-Namasukan ka bang sekretarya rito?”
Tumawa ako nang mahina, isang tawang nagpataas ng balahibo niya.
“Sekretarya?” Sumandal ako sa aking upuan at pinagkrus ang aking mga braso. “Ako ang may-ari ng upuang ito, Marco. Ako si Isabella Zobel-Imperial. Ang CEO at nag-iisang may-ari nitong 40-Million Dollar company na pinapasukan mo ngayon.”
Nanigas ang mga tuhod ni Marco. Halos hindi siya makahinga. “H-Hindi totoo ‘yan… I-Ikaw? P-Pero ulila ka! Wala kang pera noong mag-asawa tayo!”
“Itinago ko ang yaman ko dahil gusto kong malaman kung totoo kang magmamahal,” malamig kong sagot. “At pinatunayan mo sa akin kung gaano ka kawalang-kwenta.”
Tumayo ako at dahan-dahang naglakad palapit sa kanya. Sa bawat hakbang ko, paatras siya nang paatras hanggang sa sumandal siya sa pinto.
“Tandang-tanda ko pa ang sinabi mo limang taon na ang nakalipas, Marco,” bulong ko habang nakatingin sa kanya nang may purong pandidiri. “‘Hindi ko na kayang makasama ang babaeng ganyan kalaki ang tiyan. Nakakadiri kang tingnan.’ Iyon ang sabi mo bago mo ako iniwan sa malamig na sahig habang naghihirap akong dalhin ang anak mo.”
“I-Isabella… b-babe… parang awa mo na,” biglang humagulgol si Marco. Tuluyan siyang napaluhod sa harapan ko, pilit na inaabot ang sapatos ko ngunit mabilis akong umatras. “P-Patawarin mo ako! Nabulag lang ako ni Cindy! Ninakaw niya lahat ng pera ko at iniwan ako sa kalsada! M-Mahal pa rin kita! N-Nasaan ang anak natin? Gusto kong makita ang anak natin! B-Bubuuin natin ulit ang pamilya natin!”
Ang Huling Hatol ng Reyna
Tiningnan ko siya na parang isang basurang nakakalat sa kalsada.
“Wala kang anak. At wala kang pamilya,” matigas at walang-awa kong sagot. “Ang anak ko ay nag-aaral ngayon sa pinakamahal na eskwelahan sa Europe, at hinding-hindi ko hahayaang makita niya ang mukha ng isang duwag at patay-gutom na lalaking inabandona siya bago pa man siya isilang.”
“I-Isabella, nagmamakaawa ako! K-Kahit janitor tatanggapin ko! Wala na akong makain!” iyak ni Marco habang nakasubsob sa sahig.
Pinindot ko ang intercom sa aking desk. “Security, umakyat kayo rito sa opisina ko ngayon din.”
Wala pang tatlong segundo, pumasok ang apat na malalaking bodyguard.
“Kaladkarin niyo ang basurang ito palabas ng building ko,” malamig kong utos. “I-blacklist ang pangalan niya sa lahat ng kumpanyang konektado sa Imperial Holdings. Siguraduhin ninyong hindi siya makakakuha ng trabaho kahit maglinis ng banyo sa buong bansa.”
“Huwag! Isabella, parang awa mo na! Mamamatay ako sa gutom!” palahaw ni Marco habang walang-awang kinakaladkad ng aking mga tauhan palabas ng salaming pinto.
Sumandal ako sa aking desk, pinapanood siyang umiiyak at nagmamakaawa hanggang sa sumara ang elevator. Walang ni katiting na awa sa aking puso, kundi isang napakasarap na pakiramdam ng kapayapaan. Natutunan ko na minsan, hindi mo kailangang gumanti gamit ang iyong mga kamay. Kailangan mo lang ipakita sa kanila na ang babaeng itinapon at pinandidirihan nila noon, ay siya nang may hawak ng mundong pinapangarap nila ngayon.
