BUMAGSAK ANG EROPLANONG SINAKYAN KO AT AKALA NILA AY PATAY NA AKO, PERO NANG DUMATING AKONG DUGOAN SA BAHAY, NADATNAN KO ANG ASAWA KO AT ANG KABIT NIYA NA NAGSASAYA HABANG BINUBUKSAN ANG AKING TESTAMENTO!
Ang Trahedya sa Himpapawid
Ako si Elena, isang matagumpay na negosyante na nagmamay-ari ng isang malaking chain ng mga botika. Habang nasa biyahe ako pauwi galing sa isang business conference sa ibang bansa, biglang nagkaroon ng engine failure ang aming eroplano. Ang huling natandaan ko ay ang malakas na pagsabog at ang nakabibinging sigawan ng mga pasahero bago kami bumagsak sa isang liblib na kagubatan.
Himala akong nakaligtas. Sa loob ng tatlong araw, gumapang ako sa gitna ng ulan at putik, bali ang kaliwang braso at puno ng malalalim na sugat ang mukha. Gutom, uhaw, at hapong-hapo, tanging ang mukha ng asawa kong si Troy ang nagbigay sa akin ng lakas para mabuhay. “Kailangan kong makauwi,” bulong ko sa sarili ko. “Nag-aalala na ang pamilya ko.”
Sa tulong ng ilang mga katutubo sa paanan ng bundok, naidala ako sa ospital sa probinsya. Hindi ako nakatawag agad dahil sira ang lahat ng komunikasyon. Nang makahiram ako ng sasakyan, dumeretso ako sa aming mansyon sa Maynila—ang bahay na itinayo ko mula sa sarili kong pawis.
Ang Nakakanginig na Salubong
Pagdating ko sa gate ng aming subdivision, laking gulat ko nang makita ang maraming mamahaling sasakyan na nakaparada sa labas ng aming bahay. May naririnig akong malakas na tugtugan at tawanan. Ang buong paligid ay pinalamutian ng mga bulaklak, pero hindi ito para sa isang lamay. Ito ay para sa isang selebrasyon.
Pumasok ako sa pintuan nang dahan-dahan. Ang aking puting damit ay punong-puno ng tuyong dugo at putik, ang aking buhok ay buhol-buhol, at ang aking mukha ay tila isang multo.
“Cheers to our new life, Troy!” sigaw ng isang pamilyar na boses.
Napatigil ang mundo ko. Sa gitna ng sala, nakita ko si Troy na nakasuot ng mamahaling suit, habang nakayakap sa kanya si Maricel—ang aking personal assistant na itinuring ko nang parang kapatid. Sa harap nila ay ang aking pamilya: ang biyenan kong si Aling Saling at ang mga kapatid ni Troy.
Sa ibabaw ng lamesa, nakabukas ang aking vault. Hawak-hawak ni Troy ang dokumento ng aking huling testamento at ang mga titulo ng aking mga lupain.
“Sa wakas, Troy! Sabi ko naman sa’yo, hindi tayo bibiguin ng tadhana,” masayang sabi ni Aling Saling habang humihigop ng mamahaling wine. “Ngayong opisyal nang idineklara ng airline na walang nakaligtas sa crash, lahat ng pera ni Elena ay sa iyo na. Maaari na nating pakasalan si Maricel at mabuhay nang parang mga hari at reyna!”
Ang Pagbabalik ng Tunay na May-ari
“Sayang nga lang at hindi natin nahanap ang katawan niya,” tumatawang sabi ni Troy habang hinahalikan si Maricel. “Pero ayos lang, mas madaling ilakad ang mga papel kapag walang bangkay. Maricel, bukas na bukas, ililipat natin ang 50 milyong piso sa joint account natin. Cheers!”
Eksaktong pagtaas nila ng kanilang mga baso, humakbang ako sa gitna ng sala. Ang tunog ng aking sapatos na puno ng putik ay umalingawngaw sa buong kwarto.
“Masyadong maaga para sa selebrasyon niyo,” malamig kong sabi.
Tila tumigil ang paghinga ng lahat. Nabitawan ni Aling Saling ang kanyang baso at nabasag ito sa sahig. Namutla si Troy na tila nakakita ng tunay na aswang. Si Maricel naman ay napasigaw at nagtago sa likod ni Troy.
“E-Elena?! Paanong… imposible ito!” utal na sabi ni Troy, nanginginig ang buong katawan.
“Bakit, Troy? Masama ba ang loob mo na buhay ako?” Lumapit ako sa kanila, bawat hakbang ko ay puno ng poot. “Akala niyo ba ay ganoon lang kadaling kunin ang pinaghirapan ko? Maricel, ang galing mong umarte. Habang tinitimplahan mo ako ng kape sa opisina, tinitimplahan mo rin pala ang asawa ko sa kama?”
Ang Malupit na Ganti
“Anak… Elena… nagbibiro lang kami! Ito ay… ito ay thanksgiving party dahil naniniwala kaming makakaligtas ka!” pagsisinungaling ni Aling Saling, pilit na lumalapit sa akin.
“Huwag niyo akong hawakan!” sigaw ko na yumanig sa buong bahay. “Atty. Santos, pasok!”
Pumasok ang aking abogado na kanina pa naghihintay sa labas kasama ang mga pulis.
“Troy, bago ako umalis para sa biyaheng iyon, may kutob na ako sa inyo,” sabi ko habang tinititigan siya nang diretso sa mata. “Lahat ng pinirmahan mong dokumento habang wala ako ay walang bisa. Bakit? Dahil bago ako sumakay sa eroplano, inilipat ko na ang lahat ng aking ari-arian sa isang ‘Irrevocable Trust’ na tanging ako lang ang may kontrol. At ‘yung ‘Joint Account’ na sinasabi mo? Kaninang umaga ko pa ‘yan ipina-freeze nang tumawag ako sa bangko mula sa ospital.”
Lalong nataranta si Troy. “Elena, patawarin mo ako! Nagkamali ako! Mahal kita!”
“Mahal mo ang pera ko, Troy. Pero ngayon, wala ka nang makukuha. Pati ang damit na suot mo, ako ang nagbayad niyan. Hubarin mo ‘yan at lumabas kayo sa bahay ko ngayon din!”
Ang Huling Halakhak
Sa harap ng lahat ng kanilang mga bisitang kaibigan at kasosyo sa negosyo, pinalayas ko sila. Pinanood ko silang kaladkarin ng mga pulis dahil sa tangkang pagnanakaw at falsification of documents na matagal ko nang iniimbestigahan bago pa ang crash.
Si Maricel ay umiiyak habang tinatakpan ang mukha sa kahihiyan. Si Troy naman ay naglupasay sa gate, nagmamakaawa na huwag siyang iwan sa kalsada.
Tumayo ako sa balkonahe ng aking bahay, duguan pa rin at sugatan, pero may ngiti sa aking labi. Inakala nilang ang pagbagsak ng eroplano ang tatapos sa akin. Hindi nila alam, iyon pala ang magbubukas ng aking mga mata para makita ang mga ahas na pinapakain ko sa loob ng sarili kong pamamahay.
Ang sugat sa mukha ko ay gagaling, pero ang galit sa puso ko ang magsisilbing paalala: Huwag mong kalabanin ang isang babaeng marunong lumaban kahit sa kamatayan.
