PINALAYAS AKO SA ULAN NG ASAWA KO DAHIL MAYAMAN DAW ANG KABIT NIYA. PERO SA ARAW NG KASAL NILA, ISANG HELICOPTER ANG BUMABA SA HARAP NG SIMBAHAN…
Ang Pagtataboy sa Ulan
Napakalakas ng buhos ng ulan nang gabing iyon. Basang-basa at nanginginig sa lamig si Maria habang nakaluhod sa harapan ng malaking gate ng bahay na siya mismo ang naglinis at nag-alaga sa loob ng limang taon. Sa harapan niya, nakatayo ang kanyang asawang si Mark, may hawak na payong, at nakakapit sa braso ng isang maganda, sopistikada, at mayamang babae—si Cindy.
Pabalagbag na inihagis ni Mark ang isang lumang maleta sa putikan. Nagkawatak-watak ang mga murang damit ni Maria.
“Umalis ka na dito, Maria! Sawang-sawa na ako sa pagmumukha mo!” malakas na sigaw ni Mark, sapat para marinig kahit malakas ang kulog. “Wala kang kwenta! Limang taon kitang pinakain pero ano’ng napala ko? Isang asawang amoy sibuyas at walang ambag sa buhay ko! Tingnan mo si Cindy, anak ng may-ari ng pinakamalaking real estate company sa bansa. Siya ang kailangan ko, hindi isang patay-gutom na katulad mo!”
Humagulgol si Maria at pinilit na abutin ang paa ni Mark. “Mark, parang awa mo na… Limang taon akong nagtiis. Ako ang nag-alaga sa’yo noong nagkakasakit ka at wala kang trabaho. Wag mo naman akong itapon nang ganito…”
Tumawa nang nakakainsulto si Cindy at tinapakan ang kamay ni Maria gamit ang kanyang mamahaling high heels. “Ouch! Umalis ka nga diyan, hampaslupa! Baka madumihan pa ang sapatos ko na mas mahal pa sa buhay mo. Wala kang laban sa akin. Bukas na bukas, ipapa-annul na ni Mark ang kasal niyo at magpapakasal kami. Ngayon, pulutin mo ang mga basurang damit mo at lumayas ka!”
Padabog na isinara ni Mark ang malaking gate, iniiwan si Maria na umiiyak, sugatan, at nag-iisa sa gitna ng malakas na bagyo.
Ang Pagsundo sa Senyorita
Habang umiiyak si Maria at pinupulot ang kanyang mga basang damit, isang mahabang convoy ng limang itim na Rolls-Royce ang biglang huminto sa kanyang harapan. Bumaba ang ilang mga lalaking nakasuot ng itim na suit at may dalang malalaking payong.
Isang matandang lalaki na may suot na puting gloves, si Butler Alfred, ang lumapit kay Maria at yumuko nang may buong paggalang.
“Senyorita Maria… Matagal na po namin kayong hinahanap,” malumanay ngunit pormal na sabi ni Alfred. “Pinapauwi na po kayo ng inyong Lolo. Handa na po ang pwesto ninyo bilang CEO at nag-iisang tagapagmana ng Imperial Holdings.”
Tumayo si Maria. Ang mga luha sa kanyang mga mata ay napalitan ng isang malamig at matapang na tingin. Oo, sa loob ng limang taon, itinago niya ang kanyang tunay na pagkatao. Nagpanggap siyang isang mahirap na ulila para maranasan ang isang simpleng buhay at hanapin ang tunay na pag-ibig. Ngunit ang kabaitan niya ay sinuklian lamang ng pagtataksil at pang-aabuso.
Tiningnan ni Maria ang gate ng bahay ni Mark sa huling pagkakataon. “Tapos na ang pagpapanggap ko, Alfred. Umuwi na tayo. Oras na para bawiin ko ang mundong iniwan ko.”
Sumakay si Maria sa luxury car at umalis, iniiwan ang kanyang nakaraan sa putikan.
Ang Engrandeng Kasal
Anim na buwan ang lumipas. Ito na ang pinakahihintay na araw nina Mark at Cindy. Ang kanilang kasal ay ginanap sa pinakamahal at pinakamagarbong cathedral sa siyudad, dinaluhan ng mga sikat at mayayaman.
Ngunit sa likod ng mga ngiti ni Cindy, may malaking problema ang kanyang pamilya. Pabagsak na ang kanilang kumpanya dahil sa patong-patong na utang. Ang tanging pag-asa na lang nila ay ang bagong investor na bumili ng majority shares ng kumpanya nila—ang misteryosong CEO ng Imperial Holdings. Nangako itong dadalo sa araw ng kanilang kasal.
“Mark, babe, siguraduhin mong magpapabida ka sa CEO ng Imperial Holdings mamaya,” bulong ni Cindy habang naglalakad sila palabas ng simbahan papunta sa reception area sa labas. “Kapag nagustuhan niya tayo, siguradong ililigtas niya ang kumpanya ni Daddy at magiging bilyonaryo na tayo nang tuluyan.”
“Syempre naman, babe,” mayabang na sagot ni Mark. “Ako pa ba? Sisiguraduhin kong magugustuhan ako ng CEO na ‘yon.”
Ang Pagbaba ng Helicopter
Habang naghihintay ang lahat ng bisita, isang malakas na tunog ng helicopter ang yumanig sa buong paligid. Isang itim na private helicopter na may logo ng Imperial Holdings ang bumaba sa mismong helipad ng venue.
Lahat ng mga bisita, kasama sina Mark at Cindy, ay tumakbo papalapit upang salubungin ang napakayaman at makapangyarihang CEO. Naunang bumaba ang higit sa sampung bodyguards para i-secure ang lugar.
Bumukas ang pinto ng helicopter. Isang babae ang bumaba. Nakasuot siya ng isang custom-made red designer gown na nagkakahalaga ng milyun-milyon, at sa kanyang leeg ay kumikinang ang isang diamond necklace na pambihira sa buong mundo. Ang kanyang aura ay napakalakas, napaka-elegante, at nakakapangilabot.
Nang tanggalin ng babae ang kanyang mamahaling sunglasses, halos tumigil ang pagtibok ng puso ni Mark. Nanlaki ang mga mata ni Cindy at ng kanyang pamilya.
“M-Maria?!” nauutal at nanginginig na sigaw ni Mark. Hindi siya makapaniwala. Ang babaeng tinawag niyang patay-gutom at amoy sibuyas ay nakatayo ngayon sa harapan niya bilang isang diyosa ng yaman at kapangyarihan.
Ang Karma at Pagbagsak
Nagalit si Cindy. Sa pag-aakalang nagpapanggap lang si Maria para sirain ang kasal nila, sumugod siya.
“Anong ginagawa mo rito, basurera?! Paano ka nakapasok sa helicopter na ‘yan?! Guard! Hulihin niyo ang babaeng ‘yan!” sigaw ni Cindy, handa sanang sampalin si Maria.
Ngunit bago pa man dumapo ang kamay ni Cindy, hinawakan ito ng dalawang malalaking bodyguard at sapilitan siyang pinaluhod sa sahig.
“Wag mong subukang hawakan ang aming CEO,” malamig na banta ni Butler Alfred.
Binalot ng nakakabinging katahimikan ang buong venue. “C-CEO?!” sabay na napasigaw sina Mark at Cindy.
Naglakad si Maria palapit sa kanila, ang tunog ng kanyang heels ay tila martilyo sa kaba nina Mark at Cindy. Tiningnan niya ang dalawa mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Hello, Mark. Hello, Cindy,” nakangiting bati ni Maria, ngunit ang kanyang boses ay parang yelo sa lamig. “Sabi niyo anim na buwan na ang nakakalipas, wala akong kwenta at hampaslupa, tama? Well, ang hampaslupang kaharap niyo ngayon ay ang opisyal na bumili ng 80% ng kumpanya ninyo.”
Namutla ang ama ni Cindy. “I-Ikaw ang bagong majority shareholder?”
“Oo,” sagot ni Maria. Binaling niya ang tingin kay Cindy na ngayon ay umiiyak na sa sahig. “At bilang bagong may-ari, ang una kong desisyon ay… i-liquidate ang buong kumpanya. Tatanggalin ko kayong lahat sa pwesto. Ipapabenta ko ang lahat ng assets ninyo para bayaran ang mga utang niyo. Sa madaling salita, simula bukas… pulubi na kayo.”
“HINDI! Hindi mo pwedeng gawin ‘yan!” nagwawalang sigaw ni Cindy habang umiiyak. “Mark, gumawa ka ng paraan!”
Ngunit si Mark ay nanginginig na lumuhod sa harapan ni Maria. Pilit niyang hinawakan ang laylayan ng gown nito, tulad ng ginawa ni Maria sa kanya sa ulanan noon.
“M-Maria… Babe… Patawarin mo ako,” umiiyak na pagmamakaawa ni Mark, walang pakialam sa kahihiyan sa harap ng maraming tao. “Nabulag lang ako kay Cindy! Ikaw talaga ang mahal ko! Pwede ba nating ibalik ang dati? Babalikan kita, pangako!”
Tinignan ni Maria si Mark, at sa isang mabilis na galaw, tinadyakan niya ang kamay ni Mark gamit ang kanyang sapatos—eksaktong ginawa ni Cindy sa kanya noon.
“Ouch, wag mong hawakan ang gown ko. Baka madumihan, mas mahal pa ‘to sa buong pagkatao mo,” mapanuyang sagot ni Maria. “Tandaan mo Mark, tinapon mo ang isang brilyante para lang mamulot ng bato. At ngayon, pwede na kayong magsama ng batong pinulot mo sa kangkungan.”
Tinalikuran ni Maria ang dalawa at naglakad pabalik sa kanyang helicopter. Habang paangat ang helicopter sa kalangitan, naiwan sa ibaba sina Mark at Cindy—umiiyak, nagsisigawan, at sinisisi ang isa’t isa dahil sa tuluyang pagbagsak ng kanilang mga buhay.
Natutunan nila sa pinakamasakit na paraan na ang mundong ito ay bilog, at ang taong inalipusta mo ngayon, ay maaaring siya ring taong dudurog sa’yo bukas.
