SA ARAW NG KASAL NG EX-WIFE KO, PINAHIYA NIYA AKO SA HARAP NG DAAN-DAANG BISITA… PERO SAMPUNG MINUTO MAKALAIPAS, TINAWAG AKONG “BOSS” NG HOTEL MANAGER.
Ako si Jerome. Tatlong taon na ang nakalipas mula nang iwan ako ng asawa kong si Clara para sumama sa isang mayamang negosyante. Dinala niya ang lahat—ang mga naipon ko, ang bahay namin, at ang dignidad ko. Iniwan niya akong walang-wala at lubog sa utang.
Ngayon, nandito ako sa Grand Victoria Hotel, ang pinakamahal at pinakasikat na 5-star hotel sa bansa, para dumalo sa kasal niya. Hindi ako pumunta para manggulo. Inimbitahan niya ako, at pumunta ako para ibigay ang mga huling dokumento ng annulment namin upang tuluyan na siyang makawala.
Ngunit sa kalagitnaan ng marangyang reception, biglang kinuha ni Clara ang mikropono. Umakyat siya sa stage at, sa harap ng daan-daang mayayamang bisita, tinuro niya ako.
“Tingnan niyo ang lalaking iyan sa likod!” sigaw ni Clara habang tumatawa, nakaturo sa akin na tahimik na nakaupo sa sulok. “Siya ang ex-husband ko! Isang patay-gutom, walang kwentang lalaki na hindi man lang kayang bumili ng disenteng sapatos. Nandito lang yan para makakain ng libre dahil hindi niya kayang pakainin ang sarili niya!”
Nagtawanan ang lahat ng mga naka-gown at naka-suit na bisita. Namula ako sa hiya. Lumapit ang bago niyang asawa na si Anton at sumenyas sa mga security guards.
“Palabasin niyo ang basurang iyan bago pa mangamoy mahirap ang ballroom na ito,” utos ni Anton nang mayabang.
Ngunit bago pa man ako mahawakan ng mga gwardiya, biglang bumukas nang malakas ang malaking pinto ng bulwagan. Patakbong pumasok ang General Manager ng hotel, pawis na pawis at namumutla. At ang sunod niyang ginawa ay nagpatigil sa pag-ikot ng mundo nilang dalawa…
(Karugtong ng kwento…)
Nakangisi si Clara, inaasahang kakaladkarin ako palabas na parang aso. Nag-aabang ang lahat ng bisita na mapalayas ang “patay-gutom” sa marangyang kasalan.
Pero imbes na utusan ang mga gwardiya na hulihin ako, mabilis na lumapit sa akin si Mr. Silva, ang kilalang General Manager ng Grand Victoria Hotel, na may kasunod na limang bodyguards. Nang makarating siya sa harapan ko, yumuko siya ng halos siyamnapung digri.
“Good evening, Boss,” malakas at malinaw na bati ni Mr. Silva na umalingawngaw sa tahimik na kwarto. “Humihingi po ako ng tawad kung hindi namin agad kayo nasalubong sa pagbisita ninyo sa sarili ninyong hotel.”
Natahimik ang buong ballroom. Parang binuhusan ng nagyeyelong tubig ang mga bisita. Nalaglag ang mikropono mula sa kamay ni Clara. Umalingawngaw ang matinis na tunog nito sa speaker, ngunit walang nag-abala na pulutin ito.
“B-Boss?! Anong ibig mong sabihin, Mr. Silva?!” nanginginig na sigaw ni Anton, nanlalaki ang mga mata. “Isang hamak na kargador lang ang lalaking ‘yan! Mahirap pa sa daga ‘yan!”
Tumuwid ng tayo si Mr. Silva at tiningnan si Anton nang may matinding pagkasuklam. “Kinakausap ninyo si Sir Jerome, ang nag-iisang Chairman at Majority Shareholder ng Empire Holdings—ang kumpanyang nakabili sa Grand Victoria Hotel noong isang linggo. Siya ang literal na may-ari ng buong gusaling ito.”
Napasinghap ang mga tao. Napahawak si Clara sa mesa, tila hihimatayin. “H-Hindi totoo ‘yan… Jerome, paano? Paano ka naging bilyonaryo?!”
Dahan-dahan akong tumayo, inayos ang aking simpleng suit, at tinitigan ang babaeng walang-awang nanira sa buhay ko tatlong taon na ang nakakalipas.
“Akala mo ba, Clara, mananatili akong nakadapa matapos mo akong tapakan?” malamig at mahinahon kong sagot. “Noong iniwan mo ako, nagtrabaho ako nang walang pahinga. Nagtayo ako ng sarili kong tech company na kalaunan ay binili ng mga foreign investors ng bilyun-bilyon. At ngayon… ako ang may-ari ng hotel kung saan mo piniling magyabang at tapakan ang pagkatao ko.”
Tumingin ako sa paligid. Sa mga bisitang kanina lang ay walang habas na pinagtatawanan ako. Ngayon, lahat sila ay nakatungo at hindi makatingin ng diretso sa akin, takot na mapag-initan.
“At tungkol naman sayo, Anton,” baling ko sa mapagmataas niyang asawa. Sumenyas ako kay Mr. Silva. Mabilis na naglabas ang manager ng isang manipis na tablet at binasa ito nang malakas.
“Mr. Anton,” pormal na sabi ni Mr. Silva, “ayon sa financial records namin, ang pambayad ninyo sa kasalang ito ay galing sa isang milyon-milyong loan mula sa Apex Financials… na pag-aari rin ni Chairman Jerome. At dahil delinquent na ang account ninyo at napatunayang may fraud sa mga dokumento ninyo, i-papasara na namin ang inyong negosyo at i-fo-foreclose ang bahay ninyo bukas na bukas din.”
Napaatras si Anton, tuluyang nawalan ng kulay ang mukha. “J-Jerome, pakiusap… pamilyado na ako ngayon, kakasal lang namin…”
“Totoo ba ‘yon, Anton?!” tili ni Clara, umiiyak na at nanginginig ang buong katawan. “Lubog ka sa utang?! Sabi mo bilyonaryo ka at bubuhayin mo ako sa luho!”
Hindi ko na pinakinggan ang pag-aaway at sumbatan nilang dalawa. Inayos ko ang aking cuffs at binalingan si Mr. Silva.
“Mr. Silva, ayoko ng maingay at marumi sa hotel ko. Cancelled na ang event na ito,” malamig kong utos. “Bigyan mo sila ng limang minuto para lisanin ang ballroom. Pagkatapos, i-ban silang dalawa sa lahat ng properties ko sa buong mundo.”
“Masusunod, Boss,” yumuko muli si Mr. Silva at mabilis na nag-utos sa mga gwardiya na simulan ang pagpapalayas.
Nagkagulo ang mga bisita at nag-unahang lumabas ng pinto, natatakot na madamay sa galit ko at ma-blacklist ang kanilang mga negosyo. Naiwan si Clara na nakaluhod sa sahig, humahagulgol habang pilit na inaabot ang sapatos ko.
“Jerome, mahal pa rin kita! Nagkamali lang ako! Niloko lang ako ni Anton! Ako na lang ulit, please!” pagmamakaawa niya, basang-basa na ng luha at sirang makeup ang mukha.
Malamig ko siyang tiningnan at dahan-dahang inialis ang paa ko.
“Tapos na ang oras ng panlilibre mo, Clara. Kaladkarin niyo na siya palabas.”
Naglakad ako palabas ng ballroom na pinalilibutan ng aking mga tauhan, habang umaalingawngaw ang iyak at matinding pagsisisi ng aking ex-wife. Sa buhay, mabilis ang ikot ng gulong. Ang taong tinapakan at kinutya mo noon, maaaring siya na ang may hawak ng buong mundo mo bukas.
