TINAWAG NILANG PULUBI ANG TATAY KO SA HARAP NG MGA BISITA, PERO NANG DUMATING ANG MGA HELICOPTER, NAGMAMAKAAWA SILA SA LUPA
Ako si Marco. Tatlong taon na kaming kasal ni Clara. Galing siya sa isang pamilya ng mga pulitiko at matatapobreng negosyante. Nang magpakasal kami, inakala nilang isa lang akong ordinaryong empleyado na maswerte dahil nakapangasawa ng isang “prinsesa”.
Laging minamaliit ni Clara at ng kanyang ina na si Doña Esmeralda ang pinanggalingan ko, lalo na ang aking ama, si Tatay Kanor. Si Tatay ay isang simpleng matanda na mas gustong magsuot ng butas-butas na t-shirt, mag-alaga ng manok, at magtanim sa probinsya.
Ang hindi nila alam, ang pagiging magsasaka ni Tatay Kanor ay isa lamang “retirement hobby”. Siya ang lihim na nagtatag at Supreme Chairman ng SkyVanguard Syndicate, ang pinakamalaking aviation, defense, at real estate conglomerate sa bansa. Bilang nag-iisang anak, sa akin niya ipinasa ang lihim na pamamahala ng bilyun-bilyong imperyo namin. Ang kumpanya nina Clara? Namumuhay lang ‘yan dahil sa pondo na palihim kong ipinapahiram sa kanila.
Isang gabi, nagdaos ng isang engrandeng 50th Anniversary Gala ang pamilya ni Clara sa isang open-air luxury pavilion. Lahat ng VIPs, pulitiko, at business tycoons ay nandoon.
Walang pasabing dumating si Tatay Kanor mula sa probinsya. Suot niya ang paborito niyang kupas na polo at lumang sumbrero, bitbit ang isang lumang bayong na puno ng sariwang mangga na siya mismo ang nagtanim para ibigay sana kay Clara.
Bago pa man siya makapasok nang tuluyan, hinarang siya ni Doña Esmeralda at Clara sa mismong entrance, sa harap ng maraming bisita.
“Hoy! Anong ginagawa ng pulubing ‘to rito?!” matinis na sigaw ni Doña Esmeralda na nakakuha sa atensyon ng lahat. “Guard! Bakit niyo pinapasok ang amoy lupang matandang ‘to?!”
“Manugang, Clara… dinalhan ko lang sana kayo ng mangga—” nakangiting sabi ni Tatay Kanor.
PAK!
Hinawi ni Clara nang malakas ang bayong ni Tatay. Nagpagulong-gulong ang mga mangga sa sahig.
“Hindi kami kumakain ng basura mo!” nandidiring sigaw ni Clara. “Marco! Tingnan mo nga ‘yang tatay mong pulubi! Pinapahiya niya tayo sa mga bisita natin! Palayasin mo ‘yan, ang dumi-dumi niya!”
Tumakbo ako palapit. Hindi para palayasin si Tatay, kundi para alalayan siya. Tiningnan ko ang mga manggang pinaghirapan niyang anihin na ngayo’y nakakalat sa sahig at pinagtatawanan ng mga bisita.
Tiningnan ko si Clara at Doña Esmeralda. Kumukulo ang dugo ko.
“Tatay ko siya, Clara,” malamig at madiin kong sabi.
“Wala akong pakialam! Palabasin mo ‘yang pulubing ‘yan bago ko kayo parehong ipakaladkad sa mga guwardiya!” bulyaw ni Clara.
Pinunasan ni Tatay ang luha niya at ngumiti nang pilit sa akin. “S-Sige na, anak. Aalis na ako, baka nakakaabala pa ako.”
“Hindi, Tay. Dito lang tayo,” pinigilan ko siya.
Kinuha ko ang aking encrypted satellite phone mula sa bulsa ng aking suit. Isang phone na direktang kumokonekta sa SkyVanguard Command Center.
Nag-type ako ng tatlong salita.
“Execute Protocol Overlord.”
Send.
Tinitigan ko si Doña Esmeralda at ang asawa kong si Clara na nakapamewang at nakataas ang kilay sa akin.
“Hindi kami aalis,” seryoso kong sabi. “Maghihintay ako ng sampung minuto para makita ko kung sino talaga ang pulubi at basura sa atin.”
“Nababaliw na ang mag-amang hampaslupa!” malakas na halakhak ni Doña Esmeralda, na sinabayan ng tawa ng mga bisita nila.
MAKALIPAS ANG TATLONG MINUTO…
Tumunog nang sabay-sabay ang cellphone ni Clara at ng kanyang ina. Namutla si Doña Esmeralda nang basahin ang text. “A-Ano ‘to?! Naka-freeze daw ang lahat ng offshore accounts natin?! At na-hack ang main system ng kumpanya?!”
MAKALIPAS ANG PITONG MINUTO…
Isang umiiyak na tawag ang natanggap ni Clara mula sa kanilang Chief Financial Officer. “Clara! Binili ng SkyVanguard ang lahat ng utang natin at idineklara tayong bankrupt ngayon din! Wala na tayong kumpanya! Wala na tayong pera!”
Nabitawan ni Clara ang kanyang cellphone. Nanlalaki ang mga mata niya sa matinding takot at pagkalito.
MAKALIPAS ANG SAMPUNG MINUTO…
Biglang yumanig ang buong paligid. Isang napakalakas at nakakabinging tunog ng mga rotor blades ang bumasag sa musika ng party.
Mula sa kalangitan, bumaba ang tatlong malalaking itim na military-grade helicopters na may logo ng SkyVanguard. Lalo pang nag-panic ang mga bisita nang bumukas ang main gate at pumasok ang labinlimang itim na SUV.
Bumaba mula sa mga helicopter ang mahigit tatlumpung Elite Security Personnel na armado ng matataas na kalibre. Mabilis silang nag-form ng dalawang linya mula sa helipad patungo sa kinatatayuan namin ni Tatay Kanor.
Pumasok ang Global CEO ng SkyVanguard at ang pangkat ng mga abogado. Naglakad sila sa gitna ng mga nanginginig na bisita, lumagpas kina Clara at Doña Esmeralda, at sabay-sabay na lumuhod sa mismong putikan sa harapan ni Tatay Kanor.
“Supreme Founder Kanor. Chairman Marco,” malakas na anunsyo ng Global CEO na nagpayanig sa buong pavilion. “Protocol Overlord is executed. Hawak na po natin ang lahat ng ari-arian, titulo, at bangko ng pamilya nina Doña Esmeralda. Kayo na po ang may-ari ng buong lugar na ito.”
Natahimik ang buong party. Tila nalaglag ang mga puso nina Clara at Doña Esmeralda sa lupa.
“S-Supreme Founder?!” nanginginig na sigaw ni Doña Esmeralda.
“M-Marco…? T-Tatay Kanor…?” Nalaglag sa sahig ang mga tuhod ni Clara. Tiningnan niya ako na parang nakakita ng pinakamakapangyarihang diyos. “I-Ikaw ang may-ari ng SkyVanguard?!”
Naglakad ako palapit sa kanila. “Ang pulubing tinawag niyo, Clara, ay ang nag-iisang may-ari ng kumpanyang nagpapalamon sa pamilya niyo. Nagpanggap kaming simple dahil gusto naming makita kung may natitira pang kabutihan sa inyo. Pero pinatunayan niyong basura ang pagkatao niyo.”
Tiningnan ni Tatay Kanor ang mga manggang nakakalat sa sahig, saka malamig na tiningnan si Doña Esmeralda.
“Clara! Hon!” umiiyak na gumapang si Clara sa sahig at pilit na inaabot ang sapatos ko. “Patawarin mo ako! Hindi ko alam! Mahal kita, Marco! Tay Kanor, patawad po!”
Napaluhod na rin si Doña Esmeralda, humahagulgol habang nakadikit ang mukha sa sahig. “Maawa kayo sa amin! Huwag niyo kaming bawiin ng yaman! Mamamatay kami sa hirap!”
“Hindi kayo mamamatay sa hirap,” sagot ko habang umaatras para hindi nila mahawakan ang sapatos ko. “Mabubuhay kayo bilang mga totoong pulubi. Security, palayasin niyo ang mga squatter na ito sa property ko. Huwag niyo silang papayagang magdala kahit isang sentimo.”
Tinalikuran ko sila. Inalalayan ko si Tatay Kanor papunta sa naghihintay na private helicopter.
Habang umaangat kami sa kalangitan, tiningnan ko mula sa itaas sina Clara at Doña Esmeralda na ngayo’y nagmamakaawa, umiiyak, at gumagapang sa mismong sahig kung saan nila itinapon ang mga mangga ng aking ama.
Ngayon, mararanasan na nila kung paano talaga maging isang pulubi.
