INAKALA NILANG PATAY NA AKO SA PLANE CRASH AT PINAGDIRIWANG ANG PAMANA KO — PERO NANG MAG-TEXT AKO NG “EXECUTE PROTOCOL PHOENIX”, NAWALAN SILA NG LAHAT SA LOOB NG SAMPUNG MINUTO
Ako si Claire. Dalawang linggo na ang nakalipas mula nang mabalitaang bumagsak sa dagat ang sinasakyan kong private jet. Dahil walang nakitang bangkay, mabilis na idineklara ng media at ng sarili kong asawa na ako ay ‘presumed dead’.
Ang hindi alam ng lahat, nakaligtas ako. Iniligtas ako ng mga mangingisda sa isang liblib na isla. Bilang nag-iisang tagapagmana at Chairwoman ng pinakamalaking real estate conglomerate sa bansa, pinili kong manatiling lihim na buhay muna. Gusto kong malaman kung paano talaga magluluksa ang asawa kong si Anton at ang kanyang pamilya kapag nawala ako.
Kaya naman, suot ang simpleng damit, may benda pa ang ulo, at nakasaklay ang kanang braso, umuwi ako nang walang pasabi sa sarili kong mansyon.
Pagbukas ko ng malaking pinto… walang nagluluksa. Walang nakaitim. Sa halip, may malakas na party music, mga nagkikislapang ilaw, at nag-uumapaw na champagne.
Sa gitna ng sala, nakaupo sa paborito kong luxury sofa si Anton. Nakapulupot sa kanya si Cindy, ang aking “matalik na kaibigan”. Kaharap nila ang ina ni Anton na si Doña Matilda at ang pamilya nilang abogado.
“Cheers!” natatawang sigaw ni Doña Matilda habang nakataas ang baso. “Salamat naman at natuluyan na ang maarte mong asawa, Anton. Ngayon, kontrolado na natin ang buong kumpanya at itong mansyon!”
“Deserve natin ‘to, Ma,” ngisi ni Anton habang hinahalikan si Cindy. “Tatlong taon din akong nagtiis magpanggap na mahal ko ang babaeng ‘yon para lang makuha ang tiwala niya. Ngayon, Cindy babe, mabibili ko na sa’yo ‘yung pangarap mong private island.”
“Basahin na natin ang Last Will and Testament niya para matapos na at mailipat na ang pera sa atin!” tuwang-tuwang sabi ni Cindy.
Nakatayo lang ako sa dilim ng pasilyo. Pinapanood ang mga taong tinuring kong pamilya na masayang pinagdiriwang ang ‘pagkamatay’ ko. Hindi ako umiyak. Namatay na ang anumang awa at pagmamahal sa puso ko nang bumagsak ang eroplano.
Dahan-dahan akong naglakad palapit sa kanila. Umalingawngaw ang tunog ng saklay ko sa sahig ng mansyon.
Tiktak. Tiktak.
Napalingon silang lahat. Bumagsak ang baso ng champagne mula sa kamay ni Cindy, basag sa sahig. Namutla si Anton na parang nakakita ng multo.
“C-Claire?!” utal ni Anton. Napatayo siya, nanlalaki ang mga mata at halos hindi makahinga. “B-Buhay ka?!”
“Bakit, Anton?” malamig kong bati. “Na-disappoint ba kita dahil humihinga pa ako?”
“M-Multo! Layuan mo kami!” tili ni Doña Matilda na nagtago sa likod ng sofa.
“Buhay ako, Matilda,” sagot ko. “At mukhang na-interrupt ko ang masaya niyong celebration. Pera ko ba ang pinag-uusapan niyo?”
“H-Hon… hindi ganito ‘yon,” pilit na lumapit si Anton, umaarteng umiiyak. “P-Party ito para sa buhay mo… Memorial party! Oo! Pinagdiriwang namin ang mga alaala mo kasi miss na miss na kita!”
Tiningnan ko siya nang may matinding pandidiri. Dahan-dahan kong kinuha ang luma kong cellphone na nakasurvive sa crash gamit ang kaliwa kong kamay. Isang device na direktang naka-link sa aking personal security and crisis management team.
Nag-type ako ng isang mensahe. Tatlong salita.
“Execute Protocol Phoenix.”
Send.
Ibinalik ko ang phone sa bulsa ko. “Huwag ka nang magpanggap, Anton. Hihintayin kong maubos ang mga ngiti niyo. Sampung minuto lang.”
Nagkatinginan sila, pilit na tumawa si Cindy. “A-Anong pinagsasabi mo? Baliw ka na yata dahil sa trauma mo!”
MAKALIPAS ANG TATLONG MINUTO…
Tumunog ang cellphone ng abogado nilang si Atty. Ramos. Namutla ito habang kausap ang nasa kabilang linya. “A-Ano po? Voided na? P-Pero…” Nilingon ako ni Atty. Ramos nang may matinding takot. “Mr. Anton… tumawag ang Supreme Corporate Board ng kumpanya. Buhay si Madam Claire, kaya walang bisa ang Will. At… tinanggal na rin ang pangalan mo bilang joint account holder sa lahat ng bangko. Freeze na ang lahat ng assets mo.”
“Ano?!” sigaw ni Anton, sinusubukang i-check ang banking app niya. “Access denied?! P-Paanong…”
MAKALIPAS ANG PITONG MINUTO…
May mga kotseng mabilis na dumating sa labas ng mansyon. Pumasok ang mga unipormadong pulis na may kasamang NBI agents sa sala na ikinagulat nina Doña Matilda at Cindy.
“Anton Sy?” seryosong tanong ng lead agent. “May warrant of arrest kami laban sa’yo para sa Attempted Murder at Grand Estafa. May nakita kaming ebidensya at bank trail na nagpapatunay na binayaran mo ang mechanic para sumabotahe sa makina ng private jet ni Madam Claire.”
Nanlaki ang mga mata ni Anton, parang lalabas ang kaluluwa niya. “H-Hindi totoo ‘yan! Wala akong ginawa!”
“Salamat sa private investigator ko, Anton. Bago pa ako magpakita sa inyo, inimbestigahan ko na ang totoong dahilan ng pagbagsak ng eroplano,” malamig kong sabi.
MAKALIPAS ANG SAMPUNG MINUTO…
Pumasok ang sarili kong private Elite Security Team at pinalibutan kami. Lumapit ang Head of Security at yumuko sa akin. “Madam Claire, the mansion is fully secured. Protocol Phoenix is executed. Kayo na po muli ang may sole control sa lahat ng properties.”
“Salamat, Marcus,” sabi ko. Tumingin ako sa panginginig nina Cindy at Doña Matilda. “Kayo naman… mga squatter sa pamamahay ko. May lima kayong minuto para lumayas dito gamit lang ang mga damit na suot niyo. Lahat ng alahas, bag, at sapatos na binili niyo gamit ang pera ko, iiwan niyo.”
“C-Claire! Maawa ka!” lumuhod si Doña Matilda at humagulgol sa sahig. Si Cindy ay tulalang napaupo, nanginginig sa takot.
“Claire, parang awa mo na! Asawa mo ako!” umiiyak na nagmakaawa si Anton habang pinoposasan siya ng mga pulis. “Mahal na mahal kita! Nadala lang ako ng tukso! Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon!”
Tinitigan ko siya habang hawak ang saklay ko, puno ng kapangyarihan at kawalang-awa ang bawat salita ko.
“Ang asawang kilala mo ay namatay na sa plane crash na ‘yon, Anton,” sabi ko. “At ang bumalik… ay ang karma mo.”
Tinalikuran ko sila at umupo sa paborito kong sofa. Habang iniinom ko ang champagne na binuksan nila kanina, pinanood ko silang inilalabas palabas ng sarili kong palasyo—ang isa ay patungo sa kulungan, at ang dalawa ay patungo sa kalsada.
Ang aral ng kwento: Siguraduhin mo munang nakabaon na nang tuluyan ang bangkay bago mo paghatian ang kayamanan niya.
