“WAG PO KAYONG PUMASOK! MAY PATIBONG PO ANG GIRLFRIEND NIYO SA LOOB!”
Napatapak ako sa preno ng aking sasakyan. Ako si Richard, isang bilyonaryong CEO. Pauwi sana ako sa aking rest house sa Tagaytay para surpresahin ang fiancée kong si Vanessa dala ang mga papeles ng kasal namin.
Pero sa harap ng mataas na gate ng mansyon, hinarang ako ng isang batang gusgusin. Si Makoy. Siya yung batang kalye na madalas kong abutan ng pagkain kapag napapadaan ako rito.
Basang-basa siya ng pawis, nanginginig, at may galos sa braso dahil sa pagtakbo. “Kuya Richard, parang awa niyo na! Narinig ko po si Ate Vanessa at may kasama siyang lalaki sa loob. Nilagyan nila ng lason ang inumin niyo at may mga armadong tao po sa likod ng pinto! Pipilitin daw po kayong pumirma ng mga papeles bago kayo patayin!”
Kumabog nang napakalakas ang dibdib ko. Si Vanessa? Ang babaeng bibigyan ko sana ng kalahati ng yaman ko at tanging nag-iisang minahal ko?
Naisip kong baka nag-iimbento lang ang bata, pero nakita ko ang panginginig at matinding takot sa mga mata niya. At nang tahimik kong silipin ang bintana ng mansyon mula sa malayo, nakita ko ang anino ng isang lalaking may hawak na baril na nag-aabang sa likod ng pinto…
(Karugtong ng kwento…)
Imbes na ipasok ang sasakyan sa garahe, tahimik kong inatras ito at itinago sa madilim na bahagi ng kalsada. Pinapasok ko si Makoy sa loob ng sasakyan ko para protektahan siya at ni-lock ang mga pinto.
“Anong eksaktong narinig mo, Makoy?” seryoso kong tanong habang kinukuha ang kalibre .45 na baril mula sa glove compartment at ang aking cellphone.
“Sabi po nung lalaking kalbo, ‘Pagkapirma niya ng Last Will and Testament, painumin mo ng lason, tapos kami na bahala maghulog sa bangin para magmukhang naaksidente ang sasakyan niya,'” nanginginig na sagot ng bata.
Nag-init ang dugo ko. Ang lalaking kalbo—si Carlos, ang aking sariling Head of Security. Matagal na pala silang magkasabwat ni Vanessa.
Hindi ako naging bilyonaryo sa pagiging mangmang. Agad kong idinial ang numero ng elite tactical response team na sarili kong pinopondohan, na naka-base lamang limang minuto mula sa mansyon.
“Alpha Team, Code Red sa Tagaytay rest house. Hostile takeover. I want everyone inside alive but neutralized,” malamig kong utos.
Hinintay kong mag-text ang team sniper na nakapwesto na sila bago ako naglakad patungo sa front door. Ibinulsa ko ang baril ko. Pumasok ako na parang walang alam, may ngiti sa labi. Pagbukas ko ng pinto, sinalubong agad ako ng matamis na yakap ni Vanessa. Suot niya ang paborito kong pulang damit niya.
“Babe! Ang aga mo naman! Akala ko bukas ka pa uuwi?” akmang hahalikan niya ako, pero may kinuha siyang baso ng red wine mula sa mesa. “Uminom ka muna, you look so tired. Tapos may ipapapirma rin pala ako sayong documents for our new charity project.”
Tinitigan ko ang wine. Tinitigan ko ang mga mata niyang nagkukunwaring inosente at mapagmahal. At bago pa siya makakilos, ibinuhos ko ang wine sa mamahaling carpet.
“B-Bakit mo ginawa yun?!” gulat niyang tanong, nanlalaki ang mga mata.
“Dahil mas gusto ko ng kape. At mas gusto kong makita ang kalaguyo mong si Carlos,” malamig at madiin kong sagot.
Nawala ang ngiti ni Vanessa. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Biglang bumukas ang pinto ng kusina at lumabas si Carlos, may nakatutok na baril sa akin.
“Matalino ka talaga, Boss. Pero huli na,” ngisi ni Carlos. “Pumirma ka na sa mga papeles kung ayaw mong pasabugin ko ang utak mo ngayon din.”
Ngumisi ako, hindi man lang nagpakita ng takot. “Sigurado ka bang ikaw ang may hawak ng sitwasyon, Carlos?”
Sa isang iglap, nabasag ang malalaking salamin ng bintana ng mansyon. Pumasok ang mga pulang laser sights mula sa labas, direktang nakatutok sa noo at dibdib ni Carlos. Bumukas nang malakas ang pinto at pumasok ang buong Alpha Team. Wala pang dalawang segundo, nadisarmahan at naidapa si Carlos sa sahig. Napa-tili si Vanessa at napaluhod sa matinding takot.
“Richard! Please! P-Pinuwersa lang niya ako! Tinakot niya ako!” umiiyak na pagmamakaawa ni Vanessa, sinusubukang hawakan ang mga sapatos ko.
Umatras ako na parang nandidiri sa isang insekto. “Nakakasuka ka, Vanessa. Ibinigay ko sayo ang buong mundo, pero patibong ang isusukli mo. Tapos na ang maliligayang araw ninyo.”
Habang kinakaladkad sila ng mga awtoridad palabas upang i-turnover sa mga pulis para sa kasong Attempted Murder, lumabas ako at nilapitan si Makoy na ligtas na naghihintay sa sasakyan.
“Makoy, iniligtas mo ang buhay ko ngayon,” nakangiti kong sabi sa batang gusgusin na nakatingala sa akin. “Simula ngayon, hindi ka na magbebenta sa kalye. Aampunin kita at pag-aaralin sa pinakamagandang eskwelahan. At kung mag-aaral kang mabuti… ikaw ang magmamana ng buong imperyo ko balang araw.”
Napaiyak ang bata at mahigpit na niyakap ang binti ko. Ang akala ni Vanessa ay makukuha niya ang lahat sa pamamagitan ng kasakiman at panloloko, pero isang batang kalye na may dalisay na puso ang sumira sa kanyang maitim na plano sa isang iglap.
