UMUWI NANG MAAGA ANG BILYONARYO UPANG SURPRESAHIN ANG KANYANG ASAWA — PERO SIYA ANG MUNTIK HINIMATAY SA KANYANG NASAKSIHAN
Ako si Anton. Sa edad na kwarenta, itinuturing akong isa sa mga pinakamatagumpay na real estate magnate sa Asya. Nagsimula ako sa wala, at iginapang ko ang aking sarili pataas hanggang sa maitayo ko ang Ares Development Corporation, isang kumpanyang nagkakahalaga ng bilyun-bilyong piso.
Binigay ko ang lahat sa asawa kong si Isabella. Mga mamahaling alahas, mansyon sa Forbes Park, walang limitasyong credit card, at mga bakasyon sa Europe. Akala ko, nasa akin na ang perpektong buhay.
Isang araw, dapat ay nasa isang linggong business trip ako sa Dubai. Ngunit dahil maagang natapos ang negosasyon, napagpasyahan kong umuwi nang mas maaga ng tatlong araw. Hindi ko sinabi kay Isabella. Gusto ko siyang surpresahin dala ang isang rare blue diamond necklace na binili ko sa isang auction.
Pagdating ko sa aming mansyon bandang alas-tres ng hapon, napansin kong kakaiba ang katahimikan. Walang mga maid sa sala. Walang guards sa may pintuan.
Dahan-dahan akong pumasok, hawak ang kahon ng kwintas. Narinig ko ang mahihinang boses mula sa aking private study room—isang kwarto na ako lang dapat ang may access. Naka-awang ang pinto nito.
Sumilip ako, at doon, parang bumagsak ang buong mundo ko.
Nakita ko si Isabella na nakaupo sa aking executive chair, humahalakhak habang may kahalikan. At ang lalaking kahalikan niya? Walang iba kundi si Leandro—ang aking pinagkakatiwalaang Chief Legal Counsel at matalik na kaibigan simula pa noong kolehiyo.
Muntik na akong mahilo. Kumabog nang napakalakas ang dibdib ko. Ngunit ang mas nagpadilim ng paningin ko ay ang mga dokumentong nakakalat sa aking mesa, at ang usapan nilang sumunod.
“Sigurado ka bang hindi niya mapapansin ang mga pirma niya rito?” tanong ni Isabella habang pinaglalaruan ang buhok ni Leandro. “Gusto ko nang makuha ang 70% ng shares ng Ares bago pa matapos ang taon. Nakakasuka nang magpanggap na mahal ko ang lalakeng ‘yon.”
Ngumisi si Leandro. “Wag kang mag-alala, babe. Ang mga Power of Attorney na pinapirmahan ko sa kanya noong nakaraan, akala niya ay para sa bagong hotel project sa Macau. Hindi niya alam na nililipat na niya ang lahat ng assets niya sa offshore account natin.”
“Mabuti,” malamig na sagot ni Isabella. May kinuha siyang maliit na bote mula sa kanyang bag. “Ito na ba ‘yung lason na hiningi ko? Unti-unti ba nitong papahinain ang puso niya tulad ng sabi mo?”
“Oo. Walang makaka-detect niyan sa autopsy. Isang buwan lang, heart attack ang lalabas na ikinamatay ng mahal nating bilyonaryo,” tawa ni Leandro.
Napahawak ako sa pader. Papatayin nila ako. Ang asawa kong pinakamamahal at ang kaibigang tinuring kong kapatid, nagplano hindi lang para pagnakawan ako, kundi para kitlin ang buhay ko.
Gusto kong sumabog sa galit. Gusto kong pumasok at bugbugin si Leandro hanggang sa mawalan siya ng malay. Pero hindi. Ang isang bilyonaryo ay hindi nagwawala; ang isang bilyonaryo ay sumisira ng buhay nang may pormalidad at sistema.
Umatras ako nang walang ingay. Lumabas ako ng mansyon at dumiretso sa aking sasakyan na naka-park sa malayo. Binuksan ko ang aking laptop at agad na tinawagan si Marcus, ang aking Head of Cyber Security at dating military intelligence officer.
“Marcus. Gusto kong i-access mo ang lahat ng hidden cameras na ipina-install ko sa study room ng mansyon noong isang buwan. I-download mo ang audio at video ng huling sampung minuto.”
“Copy, Boss,” sagot ni Marcus. “Ano pa po?”
“I-freeze ang lahat ng personal at joint accounts ni Isabella. I-terminate ang lahat ng access ni Leandro sa system ng Ares. At tawagan mo si General Santos sa CIDG. May ipapaaresto tayo para sa Attempted Murder at Corporate Sabotage.”
MAKALIPAS ANG DALAWANG ORAS…
Nakatayo pa rin si Isabella at Leandro sa sala, nag-iinuman ng champagne upang ipagdiwang ang kanilang tagumpay. Biglang bumukas nang malakas ang front door.
Pumasok ako, malamig ang ekspresyon, kasunod ang isang team ng mga armadong pulis at ang aking security personnel.
Nalaglag ang baso ni Isabella. “A-Anton?! B-Bakit ka nandito? D-Diba nasa Dubai ka?”
Namutla si Leandro at napaatras. “Anton, m-may emergency ba?”
Naglakad ako palapit sa kanila. Ibinato ko ang maliit na velvet na kahon sa paanan ni Isabella. Bumukas ito at lumabas ang kumikinang na asul na diyamante.
“Sayang, Isabella. Isusurpresa sana kita ng diyamante, pero mukhang posas pala ang mas babagay sa mga kamay mo,” malamig kong wika.
“Anong pinagsasabi mo?!” pilit na nagmatapang si Isabella, pero nanginginig ang boses niya.
Inilabas ni Marcus ang isang tablet at i-play ang malinaw na video nila sa loob ng study room, kasama ang pag-uusap nila tungkol sa lason at pagnanakaw.
Nanginig ang mga tuhod ni Leandro at tuluyang bumagsak sa sahig. “Anton… m-mali ang iniisip mo! L-Lasing lang kami!”
“Dalhin niyo na sila,” utos ko sa mga pulis nang hindi man lang tumitingin sa kanila.
“Anton, maawa ka! Asawa mo ako!” humahagulgol na sigaw ni Isabella habang pinoposasan siya ng mga pulis. Pilit siyang kumakawala pero kinakaladkad na siya palabas ng mansyon ko. “Hindi ko sinasadya! Anton!”
Nakatayo lang ako sa gitna ng malawak kong sala. Tahimik at walang bahid ng emosyon. Ang akala nila, isa akong tangang bilyonaryo na madali nilang maloloko at mapapatay. Hindi nila alam na bago pa man sila magplano, ako na ang may hawak ng laro.
Ang mabilis na pag-angat ko sa tuktok ay may dahilan: walang sinuman ang pwedeng bumangga sa akin nang hindi nawawalan ng lahat.
