ANG SIKRETO NG LALAKI SA TABI NG BINTANA: SINO ANG TAONG HUMARAP SA LAHAT NG VIP UPANG IPAGTANGGOL ANG ISANG HAMAK NA BABAE?
Umuulan nang malakas noong hapong iyon. Nasa loob ako ng First Class cabin ng Maharlika Express, ang pinakamahal at pinakamabilis na tren sa buong bansa na bumabyahe patungong probinsya.
Ako si Maya. Isang byuda at pitong buwang buntis. Suot ko ang isang simpleng lumang bestida. Dalawang taon akong nag-ipon para mabili ang VIP ticket na ito. Kailangan ko ng ligtas at maluwag na byahe dahil maselan ang pagbubuntis ko. Sa kabilang hilera, nakaupo ang isang lalaking nakasuot ng mahaba at itim na trench coat. Nakababa ang sumbrero nito hanggang sa kanyang mga mata, tahimik na nakatingin sa labas ng bintana. Parang wala siyang pakialam sa mundo.
Tahimik ang byahe hanggang sa pumasok ang mag-inang si Doña Agatha at ang anak nitong si Congressman Rex. Sila ang nagmamay-ari ng pinakamalaking kumpanya ng minahan sa probinsya. Balot ng ginto ang leeg ni Doña Agatha, at pinalilibutan sila ng tatlong bodyguards.
Huminto si Doña Agatha sa tapat ng upuan ko. Tiningnan niya ako nang may matinding pandidiri, na para bang isa akong nakakadiring insekto.
“Conductor!” matinis na sigaw ng matanda. “Bakit may nakapasok na hampaslupa rito sa First Class?! Nagbayad kami ng daan-daang libo para sa privacy, hindi para makaamoy ng mahirap!”
Patakbong lumapit ang Train Conductor na namumutla sa kaba.
“P-Pasensya na po, Doña Agatha. Miss, maaari ba kayong lumipat sa Economy class? Ayaw po ng mga VIP natin ng may kasamang… hindi nila kauri,” utos ng conductor sa akin.
Nanlaki ang mga mata ko. “Pero sir, nagbayad po ako ng tama. Dalawang taon ko po itong inipon. Maselan po ang pagbubuntis ko, hindi ko po kayang tumayo nang matagal sa siksikang Economy.”
“Wala akong pakialam sa tiyan mo!” bulyaw ng Congressman na si Rex. “Isa akong politiko! Kapag sinabi ng nanay ko na umalis ka, lumayas ka! Baka gusto mong ipahagis kita palabas ng tren na ito habang umaandar?!”
Umiyak ako at napahawak sa aking tiyan. Ang iba pang mayayamang pasahero sa cabin ay nagbulungan, sumasang-ayon sa mag-ina. Walang gustong tumulong sa akin. Akmang hihilahin na ng conductor at ng mga bodyguards ang aking braso nang biglang…
“Subukan ninyong hawakan ang babaeng iyan, at sisiguraduhin kong iyan ang huling araw na may mga kamay kayo.”
Isang napakalamig at malalim na boses ang umalingawngaw sa buong cabin.
Tumigil ang lahat. Lumingon sila sa lalaking naka-itim na coat sa tabi ng bintana. Dahan-dahan niyang ibinaba ang hawak niyang dyaryo at tinanggal ang kanyang sumbrero. Isang lalaking nasa edad kwarenta, may matatalim na mata na parang isang leon na handang pumatay.
Tumawa nang malakas si Doña Agatha.
“At sino ka namang pakialamero ka?! Tingnan mo nga ang suot mo, isang lumang coat! Mukha kang tambay na naligaw! Bodyguards, itapon niyo rin ang lalaking ito palabas!” sigaw ng matanda.
Pero bago pa man makalapit ang mga bodyguards, tumayo ang lalaki. Hinubad niya ang kanyang itim na coat at inihagis ito sa upuan. Sa ilalim ng coat na iyon ay isang napakamamahalin at pasadyang three-piece suit na may gintong pin sa kwelyo—ang emblem ng Zobel-Montemayor Conglomerate.
Nanigas ang mga bodyguards. Namutla nang parang papel si Congressman Rex. Nanlambot ang mga tuhod ng conductor.
Ang lalaking inakala nilang tambay ay si Don Victorio Montemayor—ang nag-iisang bilyonaryo na nagmamay-ari ng buong railway system ng bansa, at ang pinakamakapangyarihang tao sa buong industriya.
“M-Mr. Montemayor…” nanginginig na bulong ni Congressman Rex. Halos manginig ang panga nito sa takot.
Malamig na naglakad si Don Victorio palapit sa kanila.
“Binili ko ang tren na ito para magbigay ng serbisyo, hindi para maging palaruan ng mga mapagmataas na tulad ninyo,” wika ng bilyonaryo. Tumingin siya sa conductor. “Tinatanggal na kita sa trabaho. Wala kang karapatang magsuot ng uniporme ng kumpanya ko kung inaapi mo ang mga pasaherong tapat na nagbabayad.”
Napaluhod ang conductor at humagulgol, pero hindi siya pinansin ni Don Victorio. Humarap siya sa mag-ina.
“At ikaw, Rex. Matapang ka dahil politiko ka?” kinuha ni Don Victorio ang kanyang cellphone. “Isang tawag ko lang sa media at sa national election board, at ilalabas ko ang lahat ng ebidensya ng korapsyon sa minahan mo. As of this minute, pinuputol ko na ang lahat ng funding ng kumpanya ko sa pamilya ninyo. Hayaan nating mabangkarote ang inyong minahan bukas na bukas din.”
“HINDI! Pakiusap, Don Victorio! Nagmamakaawa ako!” tili ni Doña Agatha. Ang matandang kanina ay ubod ng yabang, ngayon ay gumagapang sa sahig upang hawakan ang sapatos ng bilyonaryo.
“Ilabas ninyo ang mga basurang ito,” utos ni Don Victorio sa kanyang mga personal na tauhan na nakatago pala sa kabilang cabin.
Kinaladkad ng mga tauhan niya ang nagwawala at umiiyak na mag-ina patungo sa pinakadulong bahagi ng Economy class, kung saan nakatayo lamang sila sa tabi ng basurahan dahil iyon na lamang ang nararapat na lugar para sa kanila. Ang iba pang mayayamang pasahero na kanina ay nakikisali sa pang-iinsulto ay nagsitungo, nanginginig sa takot na baka sila ang isunod.
Bumalik ang katahimikan sa First Class.
Lumingon sa akin si Don Victorio. Ang matalim niyang paningin ay napalitan ng isang malambot at maginoong ngiti. Kumuha siya ng isang basong maligamgam na gatas mula sa kanyang thermos at inabot ito sa akin.
“Ligtas ka na, hija. Maupo ka at magpahinga. Walang sinuman ang pwedeng manakit sa isang ina sa loob ng aking tren,” malambing niyang sabi bago muling isinuot ang kanyang coat at umupo sa tabi ng bintana.
Sa labas, patuloy ang pagbuhos ng ulan. Ngunit sa loob ng tren, naramdaman ko ang pinakamainit na hustisya. Ang lalaking naka-coat na inakala nilang walang kwenta, ang naging tagapagligtas ko at nagpabagsak sa mga demonyo.
