NAKITA KO ANG EX-WIFE KO NA NAMUMULOT NG BASURA SA KALSADA… NANG HUMINTO ANG ROLLS ROYCE KO KASAMA ANG BAGONG FIANCÉE KO, ANG GINAWA KO AY NAGPAIYAK SA KANYA NANG WALANG TIGIL!
Habang nagmamaneho ako ng aking bagong Rolls-Royce Phantom pauwi sa aking mansyon sa Forbes Park, masaya naming pinag-uusapan ng aking magandang fiancée na si Isabella ang detalye ng aming kasal. Umuulan nang mahina, at ang kalsada ay tahimik.
Ngunit pagdating namin sa tapat ng isang eksklusibong subdivision, napansin ko ang isang babaeng nakasuot ng butas-butas na raincoat. Basang-basa siya sa ulan, nangangatog sa lamig, at namumulot ng mga kalat sa gilid ng kalsada habang sinisigawan ng isang gwardiya.
Nang tumapat ang ilaw ng sasakyan ko sa kanyang mukha, tumigil ang tibok ng puso ko. Hindi dahil sa awa, kundi dahil sa matinding gulat.
Siya si Stella. Ang ex-wife ko.
Tatlong taon na ang nakakalipas, iniwan niya ako noong mga panahong lugmok ako sa utang at nagsisimula pa lang sa aking kumpanya. Ninakaw niya ang huling isang milyong pisong ipon ko para makipagtanan sa isang “bilyonaryong” negosyante na nagngangalang Marco. Ang huling sinabi niya sa akin noon bago siya umalis: “Mabubulok ka sa hirap, Arthur! Hindi ako ipinanganak para magdusa sa piling ng isang luser na katulad mo!”
Ngayon, ang babaeng uminsulto sa pagkatao ko ay mukhang isang kaawa-awang pulubi.
Itinigil ko ang sasakyan sa tapat niya. Unti-unting bumaba ang tinted na bintana ng aking Rolls-Royce. Nang magtama ang aming mga paningin, nalaglag ang walis na hawak ni Stella. Nanlaki ang kanyang mga mata, hindi makapaniwala na ang lalaking nasa loob ng milyun-milyong halaga ng sasakyan ay ang dating asawang tinapakan niya.
“A-Arthur?!” umiiyak at nanginginig na tawag niya, pilit na lumalapit sa sasakyan ko. “Ikaw ba ‘yan?! Arthur, tulungan mo ako! Parang awa mo na!”
Nagtaka ang fiancée kong si Isabella at tumanaw rin sa bintana. “Babe, sino ang babaeng ‘yan? Kilala mo ba ang basurerang ‘yan?”
Ngumiti ako nang malamig kay Isabella. “Isang lumang basura lang, Babe. Sandali lang, may aayusin lang ako.”
Binuksan ko ang pinto ng sasakyan at dahan-dahang bumaba. Nakapayong ako, habang si Stella ay nakaluhod na sa putikan, umiiyak at nakatingala sa akin. Ang susunod kong ginawa ay ang tuluyang sumira sa natitirang piraso ng kanyang pagkatao…
Nang makababa ako ng sasakyan, akmang yayakapin ni Stella ang aking mga binti, ngunit mabilis akong umatras, pinandidirihan ang putik na nakadikit sa kanyang mga kamay.
“Arthur! Patawarin mo ako!” humahagulgol na sigaw ni Stella sa gitna ng ulan. “Nagkamali ako! Niloko ako ni Marco! Hindi pala siya bilyonaryo, isa siyang scammer! Kinuha niya ang lahat ng pera ko at iniwan akong may limampung milyong utang sa mga sindikato! Arthur, alam kong mahal mo pa rin ako! Iligtas mo ako dito! Babalik na ako sa’yo!”
Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa. Ang mukha niyang dati ay puno ng mamahaling make-up ngayon ay puro dumi at pighati.
“Babalik?” mahinahon kong tanong, ang boses ko ay mas malamig pa sa ulan. “Stella, noong ninakaw mo ang pera ng kumpanya ko at iniwan mo akong walang pambili ng pagkain, pinatay mo na ang lalaking nagmamahal sa’yo. Ang kaharap mo ngayon ay ang CEO ng Imperial Tech, ang pinakamalaking kumpanya sa bansa.”
Bumaba rin si Isabella mula sa sasakyan at tumayo sa tabi ko. Nakaangkla siya sa braso ko, suot ang isang diyamanteng singsing na nagkakahalaga ng dalawampung milyon.
“Stella, ipapakilala ko sa’yo ang babaeng naniwala sa akin noong panahong tinapon mo ako,” nakangisi kong sabi. “Ito si Isabella. Ang anak ng may-ari nitong subdivision na nililinisan mo… at ang mapapangasawa ko.”
Nanlaki ang mga mata ni Stella. Napasinghap siya, at ang kanyang mukha ay namutla sa matinding inggit at pagsisisi. “H-Hindi… Hindi totoo ‘yan! Akin ka, Arthur! Asawa mo ako!”
“Ex-wife,” pagtatama ko. Naglabas ako ng isang itim na business card at inihagis ito sa putikan sa harapan niya.
“Nakikita mo ang pangalan ng kumpanyang naniningil sa’yo ng limampung milyong utang mo?” tanong ko. “Binili ko ang utang mo kahapon, Stella. Ibig sabihin, sa akin ka may utang. At para mabayaran mo ako, hindi ka na magwawalis sa kalsada.”
Biglang nagliwanag ang mukha ni Stella. “A-Anong ibig mong sabihin, Arthur? Papatawarin mo na ba ang utang ko? Ibabalik mo na ako sa mansyon?”
Tumawa ako nang malakas, isang halakhak na nagtanggal ng lahat ng pag-asa sa sistema niya.
“Hindi,” malamig kong bulyaw. “Ililipat kita sa pinakamababang posisyon. Simula bukas, ikaw ang maglilinis ng mga pampublikong kubeta ng lahat ng construction sites ko. Bawal kang mag-resign hangga’t hindi mo nababayaran ang 50 milyon—na imposibleng mangyari sa buong buhay mo. Habambuhay kang magiging alipin ng imperyong sinubukan mong sirain.”
“HINDI! ARTHUR! WAG MONG GAWIN SA AKIN ITO! MAAWA KA!” nagwawalang sigaw ni Stella. Sinabunutan niya ang sarili niya, humahagulgol nang walang tigil habang gumugulong sa putikan. Naririnig ng buong kalsada ang kanyang pagsisisi, ang kanyang matinding sakit.
Ngunit wala akong naramdamang awa. Ang luha niya ngayon ay hindi pa sapat sa mga luhang iniyak ko noong tinapakan niya ang pagkatao ko.
Inalalayan ko si Isabella pabalik sa loob ng aming Rolls-Royce. Isinara ko ang pinto, at iniwan namin si Stella na nagsisigaw at umiiyak sa ilalim ng malakas na ulan.
Nang umandar ang sasakyan, tumingin ako sa rearview mirror. Nakita ko kung paano nilamon ng dilim at ng sarili niyang kasakiman ang babaeng nag-akalang masisira niya ako. Sa huli, ang basurang itinapon niya ang siya palang naging ginto, at ang gintong pinili niya ay siya palang naging basura.
