NAGPAKASAL ANG 60-ANYOS KONG AMA SA ISANG BABAE NA 30 TAON ANG BATA SA KANYA… MASAYA ANG LAHAT HANGGANG SA BUMALOT ANG ISANG NAKAKAKILABOT NA SIGAW SA GABI NG KANILANG KASAL!
Ang Huwad na Anghel
Ang Grand Ballroom ng aming hotel ay nagliliwanag sa libu-libong swarovski crystals. Ito ang gabi ng kasal ng aking amang si Don Arturo, animnapung taong gulang at isa sa pinakamayamang real estate magnate sa bansa. Ang kanyang bride? Si Stella, isang tatlumpung taong gulang na dating model.
Sa paningin ng buong angkan at ng media, isa itong fairy tale. Tuwang-tuwa ang mga kamag-anak namin dahil muling sumigla ang aking ama simula nang mabiyuda siya. Si Stella ay palaging nakangiti, malambing, at tila walang ibang inisip kundi ang kaligayahan ni Papa.
Pero ako si Elena, ang kaisa-isang anak at tagapagmana ni Don Arturo. At hindi ako kailanman naniwala sa mga luha at matamis na ngiti ng babaeng iyon.
Nang magkasalubong kami sa powder room bago ang reception, nahulog ang maskara ni Stella. “Enjoyin mo na ang gabi, Elena,” nakangising bulong ni Stella habang nagre-retouch ng kanyang mamahaling lipstick. “Dahil simula bukas, ako na ang reyna ng bahay niyo. At kapag nakuha ko na ang gusto ko sa matandang ‘yan, sisiguraduhin kong wala kang mamanahin kahit isang kusing.”
Ngumiti lang ako nang tipid. “Tingnan natin, Stella. Mahaba pa ang gabi.”
Ang Nakakakilabot na Sigaw
Alas-dos ng madaling araw. Tapos na ang reception. Ang iilang VIP guests na lang ang naiwan sa bar ng hotel para uminom. Si Papa at Stella ay umakyat na sa pinakamalaki at pinaka-eksklusibong Presidential Suite para sa kanilang wedding night.
Nasa lobby ako, tahimik na humihigop ng kape, nang biglang yumanig ang buong palapag dahil sa isang napakalakas at matinis na sigaw.
“AHHHHHH! TULONG! HINDI!”
Sigaw iyon ni Stella. Napatayo ang mga bisita. Nagkagulo ang mga kamag-anak namin. “Diyos ko! Si Arturo! Baka inatake sa puso ang Papa mo, Elena!” tili ng aking Tita habang nag-uunahan kaming sumakay sa elevator kasama ang mga security guards.
Sa isip ng lahat, baka hindi kinaya ng matandang katawan ng aking ama ang gabi ng kasal. Baka may nangyaring malagim.
Kinalampag ng mga gwardya ang pinto ng Presidential Suite. Nang hindi ito mabuksan, napilitan silang sirain ang electronic lock. Bumukas nang marahas ang mabibigat na pinto.
Ngunit ang bumungad sa amin ay nagpatigil sa paghinga ng lahat.
Ang Patibong sa Presidential Suite
Walang inatake sa puso. Walang medical emergency.
Si Stella, na nakasuot pa ng kanyang mamahaling silk nightgown, ay nakadapa sa sahig. Namumutla siya, nanginginig ang buong katawan, at umiiyak sa matinding takot habang nakatingin sa isang malaking flat-screen TV sa gitna ng kwarto. Nakakalat sa sahig ang mga papel mula sa bukas na safety deposit box.
Sa kabilang banda, ang aking amang si Don Arturo ay kalmadong nakaupo sa isang silya, suot ang kanyang silk robe, habang dahan-dahang humihigop ng whiskey. Walang bakas ng sakit o panghihina sa kanyang mukha. Tumingin siya sa akin at tipid na tumango.
“P-Papa? Anong nangyayari rito?” naguguluhang tanong ng mga kamag-anak namin.
Lumapit ako at pinulot ang isa sa mga papel na nahulog mula sa kamay ni Stella. Humarap ako sa mga bisita.
“Akala ni Stella, ang laman ng vault na ito ay ang Deed of Transfer ng lahat ng yaman ng Papa ko papunta sa pangalan niya,” malamig kong anunsyo. “Pero ang nakita niya ay mga litrato. Mga litrato niya kasama ang tunay niyang asawa na si Marco—na nagpapanggap bilang kanyang ‘pinsan’.”
Itinuro ko ang malaking TV screen. Nag-play doon ang isang hidden camera footage mula sa kwarto ni Stella noong nakaraang linggo. Rinig na rinig ang boses niya at ni Marco. “Konting tiis na lang, babe. Pagkatapos ng kasal, papalitan ko ang gamot sa puso ng matanda. Kapag namatay siya, sa akin mapupunta ang lahat ng kumpanya at pera niya. Tayo na ang magiging bilyonaryo.”
Nalaglag ang panga ng lahat ng kamag-anak namin. Ang kaninang mga nakangiti ay napalitan ng pandidiri at galit.
“H-Hindi totoo ‘yan! AI ‘yan! Edited ‘yan!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Stella, gumagapang palapit kay Papa. “Arturo, mahal kita! Maniwala ka sa akin!”
Ang Huling Hatol
Tinadyakan ni Papa ang silya palayo para hindi siya mahawakan ni Stella. Ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa awtoridad.
“Akala mo ba talaga, Stella, na ang isang negosyanteng katulad ko na bumuo ng bilyun-bilyong imperyo ay madaling mauuto ng isang magandang mukha?” malamig na sabi ni Papa. “Bago pa man tayo magkita, inimbestigahan na ng anak kong si Elena ang buong pagkatao mo. Alam namin na miyembro ka ng isang sindikato na nambibiktima ng mga matatandang mayayaman.”
“Kaya plinano namin ang kasal na ito,” sabat ko. “Para matipon namin ang lahat ng ebidensya laban sa inyo ni Marco. Habang sumisigaw ka rito, nasa baba na ang mga pulis. Dinampot na nila ang ‘pinsan’ mo sa parking lot.”
Bumukas muli ang pinto at pumasok ang tatlong pulis na may dalang posas.
“Stella Valderama, you are under arrest for Attempted Murder, Conspiracy to Commit Fraud, at Bigamy,” pormal na utos ng opisyal.
“HINDI! ELENA! ARTURO! PARANG AWA NIYO NA!” nagwawalang sigaw ni Stella habang pinoposasan siya at kinakaladkad pababa ng mga pulis. Ang kanyang magarbong gabi ay nauwi sa isang bangungot na siya mismo ang gumawa.
Nang makalabas ang lahat at tuluyang tumahimik ang kwarto, lumapit ako kay Papa. Nag-clink kami ng aming mga baso ng whiskey. “Excellent work, Elena,” nakangiting sabi ng aking ama. “Always a pleasure, Papa,” sagot ko.
Hindi lahat ng tahimik ay walang alam. Minsan, hinahayaan lang nilang magsaya ang mga sakim bago nila isarado ang hawla.
