INABUTAN AKO NG ANNULMENT PAPERS NG BIYENAN KO AT NG KABIT

Ako si Isabella. Dalawang oras pa lang ang nakakalipas mula nang ipanganak ko ang panganay namin ng asawa kong si Tristan. Pagod na pagod ako, hilo, at masakit pa ang tahi ko. Pero sa kabila nito, panatag ako habang yakap ko ang maliit kong anghel.

Inaasahan kong papasok si Tristan sa kwarto para halikan ako at tignan ang anak namin. Pero bumukas ang pinto ng ospital at iniluwa nito ang dalawang babaeng huling gusto kong makita: ang biyenan kong si Carmen at ang katrabaho ni Tristan na si Chloe.

“Oh, buhay ka pa pala, munting pulubi,” bungad ni Carmen, tinitignan ako mula ulo hanggang paa na may pandidiri.

“Tita, ang baho naman dito. Amoy mahirap,” maarteng sabi ni Chloe habang nakatakip ang ilong ng kanyang mamahaling panyo.

Kumunot ang noo ko. “Nasaan si Tristan? Bakit kayo nandito?”

Tumawa ng pagak si Carmen. Inihagis niya ang isang brown envelope sa mukha ko. Tumama ito sa pisngi ko bago nahulog sa kama.

“Pirmahan mo ‘yan,” utos ni Carmen. “Annulment papers. Ayaw na sa’yo ng anak ko. Nagsawa na siya sa pagpapanggap na masaya siya sa isang hampaslupang katulad mo.”

Nanlaki ang mga mata ko. Bago pa ako makapagsalita, lumapit si Chloe at ipinakita ang kamay niya. May suot siyang malaking diamond ring.

“Kami na ni Tristan, Isabella. Actually, matagal na. Nabuntis ka lang kaya na-delay ang plano namin. Ngayong napa-anak ka na niya, pwede ka na naming itapon pabalik sa esterong pinanggalingan mo,” nakangising sabi ni Chloe. “At huwag kang mag-alala, kukunin namin ang bata. Hindi siya pwedeng lumaki sa isang patay-gutom.”

Nag-init ang dugo ko. Mahigpit kong niyakap ang anak ko. “Wala kayong karapatang kunin ang anak ko! Nasaan si Tristan?! Haharapin niya ako!”

“Nasa opisina, inaasikaso ang promotion niya dahil sa wakas, mapapangasawa na niya ang nag-iisang anak ng CEO ng kumpanya, na walang iba kundi ako,” pagmamayabang ni Chloe. “Kaya pirmahan mo na ‘yan. Binigyan ka namin ng 100,000 pesos diyan bilang abuloy sa pag-alis mo.”

Akala nila, iiyak ako. Akala nila, magmamakaawa ako sa paanan nila para huwag nila akong iwan.

Hindi nila alam, isang malaking pagkakamali ang ginawa nila.

Dahil sa likod ng simpleng damit at pangalang ‘Isabella Perez’, ako ang nag-iisang tagapagmana at may-ari ng Imperial Global Group, ang pinakamalaking conglomerate sa buong Asya. Nagpanggap akong ordinaryong empleyado noon para makahanap ng lalaking magmamahal sa akin nang totoo, hindi dahil sa pera ko. Nabigo pala ako.

Dahan-dahan akong ngumiti. Isang ngiting nagpatayo ng balahibo nila.

Kinuha ko ang ballpen sa table at walang pag-aalinlangang pinirmahan ang annulment papers. Ibinato ko ito pabalik kay Chloe, sapol sa kanyang mukha.

“Salamat,” malamig kong sabi. “Salamat at ipinakita niyo kung gaano kayo kaburaot. At para sa inyong kaalaman, isasama ko ang anak ko. Subukan niyong agawin siya, at sisiguraduhin kong sa sementeryo ang bagsak niyo.”

“Aba’t lumalaban ang pulubi!” akmang sasampalin ako ni Carmen nang biglang bumukas ang pinto.

Pumasok ang anim na lalaking naka-itim na suit. Sila ang mga elite bodyguards ko na matagal ko nang pinagbawalan na lumapit sa akin para mapanatili ang sikreto ko. Kasunod nila ang aking head lawyer, si Attorney Mendez.

“Madame Isabella, we are here,” sabi ni Attorney sabay yuko nang malalim bilang paggalang.

Gulat na gulat sina Carmen at Chloe. Napaatras sila hanggang sa pader.

“A-Anong drama ‘to, Isabella? Bakit may mga ganitong tao dito? Nag-hire ka ng mga aktor para takutin kami?!” nanginginig na sigaw ni Chloe.

Hindi ko siya pinansin. Tumingin ako kay Attorney Mendez. “Attorney, I just signed the annulment. Make it fast. Also, bilhin niyo ang kumpanya kung saan nagtatrabaho si Tristan at ang pamilya ng babaeng ‘yan.”

“Done, Madame. The acquisition of Crescent Corp was finalized ten minutes ago. You are now the absolute owner of their company, including all their assets,” sagot ni Attorney.

Namutla si Chloe. Ang Crescent Corp ay ang kumpanya ng pamilya niya. Ang kumpanyang pinagmamalaki niya.

“A-Anong ibig mong sabihin?! Imposible ‘yan! Pulubi ka lang!” tili ni Chloe, nanlalaki ang mga mata.

Bumangon ako nang bahagya, malamig na nakatingin sa kanila. “Ako si Isabella Imperial. Ang CEO ng Imperial Global. Ang perang ipinagmamalaki niyo, barya ko lang ‘yan.”

Tinignan ko ang biyenan kong halos himatayin sa takot. “Carmen, yung bahay na tinitirhan niyo ngayon? Nakapangalan ‘yan sa holding company ko. Attorney, palayasin sila ngayon din. Ipakuha lahat ng gamit at sunugin sa kalsada.”

“O-Opo, Madame,” mabilis na sagot ng abogado.

“Isabella… anak… biro lang namin ito ni Chloe…” biglang lumuhod si Carmen sa malamig na sahig ng ospital, umiiyak at nagmamakaawa. “Huwag mo kaming tanggalan ng tirahan! Pamilya tayo! Apo ko ang hawak mo!”

“Kanina lang, pulubi ang tawag niyo sa akin. Ngayon, anak?” Tumawa ako nang nakakakilabot. “Guard, ilabas niyo ang mga basurang ito sa kwarto ko. Nakakasama sa hangin ng anak ko.”

Kinaladkad ng mga bodyguards sina Carmen at Chloe palabas habang nagsisisigaw sila, nagpupumiglas, at nagmamakaawa.

Isang oras ang lumipas, nakatanggap ako ng tawag mula sa isang unknown number. Umiiyak si Tristan sa kabilang linya.

“Isabella! Mahal ko! Patawarin mo ako! Hindi ko alam! Tinanggal ako sa trabaho at pinalayas kami ni Mama sa bahay ng mga pulis! Pati ang pamilya ni Chloe, nag-declare ng bankruptcy at iniwan na ako! Tulungan mo kami, please! Asawa mo ako!”

Ngumiti ako at tinitigan ang tulog kong anak.

“Dati,” sagot ko nang mahinahon. “Ngayon, isa ka na lang pulubi sa paningin ko.”

Binaba ko ang tawag at ipinatapon ang cellphone ko sa basurahan. Tapos na ang pagpapanggap. Ngayon, ibibigay ko sa anak ko ang buong mundo nang walang mga linta sa paligid namin.