PINAGTAWANAN NG MGA MATAPOBRE KONG TITA ANG REGALO KONG LUMANG RELO SA KASAL NG PINSAN KO… HINDI NILA ALAM, ANG RELO NA IYON ANG NAG-IISANG SUSI SA BILYUN-BILYONG MANA NG LOLO NAMIN.
Ang Marangyang Kasal at ang Regalong “Basura”
Ang Grand Imperial Pavilion ay napuno ng mga diyamante, ginto, at mga sikat na tao. Ito ang “Wedding of the Year” ng paborito at pinakamayamang pinsan kong si Beatrice. Ang buong angkan namin ay naroon, lalo na ang mga matapobre kong Tita na walang ibang ginawa kundi magpayabangan ng kanilang mga alahas at designer bags.
Ako si Maya. Simula nang mamatay ang Lolo naming bilyonaryo na si Don Roberto noong nakaraang buwan, lalo akong inapi ng pamilya namin. Ako kasi ang paborito ni Lolo, kahit na anak lang ako ng pinakamahirap niyang anak.
Sa kalagitnaan ng reception, sinimulan ang “Gift Unveiling”—isang nakasanayang tradisyon sa pamilya namin kung saan binubuksan ang mga regalo sa harap ng mga bisita para magpasikatan kung sino ang may pinakamahal na ibinigay.
Isang sports car mula kay Tita Helen. Isang titulo ng condo mula kay Tita Carmen. Nangiti si Beatrice at ang nanay niyang si Tita Matilda sa tuwa.
Nang tawagin ang pangalan ko, tahimik akong naglakad paakyat sa stage. Iniabot ko kay Beatrice ang isang maliit at kupas na velvet box.
Binuksan ito ni Beatrice. Kumunot ang noo niya, na parang nakakita ng ipis.
Kinuha ni Tita Matilda ang kahon at itinaas ang laman para makita ng lahat. Isa itong napakaluma, kupas ang leather, at gasgas na relo. Walang kinang. Walang tatak na sikat.
“Ano ‘to, Maya?!” matinis at mapang-insultong tawa ni Tita Matilda gamit ang mikropono. “Galing ba ‘to sa ukay-ukay? O napulot mo lang sa basurahan sa labas ng hotel?!”
Naghalakhakan ang buong ballroom. Ang daan-daang VIP guests ay nagbulungan, pinagtatawanan ang “kawawang pamangkin” na walang pambili ng matinong regalo.
“Maya, hindi ko isusuot ‘yang basurang ‘yan,” nandidiring sabi ni Beatrice, ibinagsak ang relo pabalik sa maliit na kahon. “Rolex at Cartier lang ang sinusuot ng asawa ko. Kung wala kang pambili ng regalo, sana hindi ka na lang pumunta! Nakakasira ka ng aesthetic ng kasal ko.”
Tinawag ni Beatrice ang isang waiter. “Kuya, pakitapon nga ‘tong basurang ‘to sa labas. Nakakadiri.”
“Wait lang, Beatrice,” kalmado kong sabi. “Sigurado ka bang itatapon mo ‘yan?”
“Oo! Wala ‘yang kwenta! Katulad mo!” bulyaw ni Tita Matilda habang nagtatawanan ang mga kapatid niya.
Kukunin na sana ng waiter ang kahon nang biglang…
BANG!
Bumukas nang napakalakas ang mabibigat na pinto ng pavilion. Tumigil ang musika.
Pumasok ang limang lalaking naka-itim na suit. Sa gitna nila ay isang matandang lalaki na may dalang silver na briefcase. Siya si Attorney San Juan, ang kinatatakutang Head Legal Counsel ng aming yumaong Lolo Roberto.
Natahimik ang lahat. Agad na nag-ayos ng buhok si Tita Matilda at sinalubong ang abogado.
“Attorney San Juan! Anong ginagawa niyo rito? May good news ba tungkol sa Last Will and Testament ni Papa?” nakangiting tanong ni Tita Matilda, nag-aasam ng bilyun-bilyong pera.
Nilampasan siya ni Attorney San Juan at dumeretso sa gitna ng stage. Kinuha ng abogado ang mikropono.
“Magandang gabi. Nandito ako para tuparin ang huling utos ni Don Roberto,” pormal na anunsyo ng abogado. “Ayon sa kanyang testamento, ang buong 50 Billion Pesos na estate, kabilang ang lahat ng kumpanya, mansyon, at bank accounts, ay mapupunta sa isang tao lamang.”
Nag-gasp ang lahat. Namimilog ang mga mata nina Beatrice at Tita Matilda sa pananabik.
“Para malaman kung sino ang karapat-dapat, nag-iwan ng isang pagsubok si Don Roberto,” patuloy ni Attorney San Juan. “Ipinamana niya nang palihim ang pinakamahalaga niyang ari-arian sa isa sa inyo. Hindi ito ginto o diyamante. Ito ang unang relo na binili niya gamit ang unang sweldo niya bilang isang kargador bago siya yumaman. Ang sinumang may hawak ng lumang relong iyon ngayong gabi ang siyang tatanghaling nag-iisang tagapagmana ng buong yaman ng pamilya.”
Literal na tumigil ang paghinga ng buong pamilya ko.
Lahat ng mata, lalo na ang kay Beatrice at Tita Matilda, ay dahan-dahang napatingin sa kamay ng waiter… na hawak ang kupas at gasgas na relo.
Ang Pagbawi ng Yaman
Nanginig ang buong katawan ni Tita Matilda. Namutla si Beatrice na parang nakakita ng multo.
“Y-Yung relo…” utal na sigaw ni Beatrice. Agad siyang tumakbo palapit sa waiter. “Akin na ‘yan! Regalo ko ‘yan! Ako ang tagapagmana!”
Pero bago pa niya mahawakan ang kahon, mabilis kong hinablot ang relo mula sa waiter.
Isinuot ko ang lumang relo sa aking pulso at tiningnan silang lahat nang may malamig na ngiti.
“Oops. Sabi mo kanina, basura ito at ipapatapon mo na, ‘di ba?” nakangisi kong tanong. “At ayon sa batas, ang nireject na regalo ay bumabalik sa nagbigay.”
“Maya! Hayop ka! Ibigay mo sa akin ‘yan! Kasal ko ngayon!” nagwawalang sigaw ni Beatrice, pilit na inaagaw ang braso ko pero humarang ang mga security guards ni Attorney San Juan.
“Attorney!” umiiyak na pakiusap ni Tita Matilda. “Hindi ‘yan pwede! Sa amin binigay ‘yan! Kami ang nagmamay-ari niyan!”
Umiling si Attorney San Juan at inilabas ang isang dokumento.
“Narinig ko nang malinaw pagpasok ko na tinawag ni Beatrice na basura ang relo at inutos na itapon ito. Bukod doon, nakasaad sa testamento ni Don Roberto: ‘Ang sinumang magpahalaga sa aking nakaraan ay siyang magmamay-ari ng aking hinaharap.’“
Humarap ang abogado sa akin at yumuko. “Congratulations, Miss Maya. Kayo na po ang opisyal na nag-iisang tagapagmana at bagong Chairwoman ng Roberto Group of Companies.”
Nagkagulo ang mga bisita. Ang mga VIP na kanina ay nakikitawa sa akin ay ngayon ay pumapalakpak at manghang-mangha.
“Hindi! Hindi ako pumapayag!” hagulgol ni Tita Matilda, napaluhod sa sahig habang sinasabunutan ang sarili dahil sa pinakawalang bilyun-bilyong pera.
Si Beatrice ay umiiyak na gumapang palapit sa akin. “Maya… pinsan… please. Ibigay mo sa akin ang kalahati. Regalo mo ‘yan sa akin eh. Sorry na kung ininsulto kita! Sorry na talaga!”
Tiningnan ko siya nang buong lamig. Hinawakan ko ang lumang relo ni Lolo.
“Kung tinanggap mo lang sana ito nang may buong puso kahit mukhang luma, sa’yo sana ang 50 Bilyon,” sabi ko sa kanya. “Pero mas pinili mo ang kayabangan. Kaya ngayon, enjoyin mo na lang ang mga Rolex na binili niyo. Dahil simula bukas, kukunin ko na pabalik ang lahat ng mansyon at sports car na binili niyo gamit ang pera ng kumpanya ko.”
Tumalikod ako at naglakad palabas ng grand pavilion, kasunod ang mga abogado at guards. Rinig na rinig ko ang mga sigawan, iyakan, at paninisi ng mga matapobre kong Tita sa isa’t isa, ang kanilang perpektong kasal ay nasira dahil sa sarili nilang kasakiman.
Ang relong dating pinagtawanan nila ang naging huling tunog na sumira sa kanilang mga buhay: Tick. Tock. Time’s up.
